Księga Przysłów 26:15 – znaczenie i zastosowanie

Leniwiec w końcu, po niemałym wysiłku, wstał z łóżka, ale równie dobrze mógł w nim pozostać. Tak niewiele robi, że jego praca nie przynosi żadnych rezultatów.

Najpierw warto zauważyć, jaką wymówkę podaje, by usprawiedliwić swoje lenistwo. Wkłada rękę za pazuchę, bo jest mu zimno, i trzyma ją blisko ciepła łóżka oraz własnego ciała. Albo zachowuje się tak, jakby kulał, podobnie jak niektórzy żebracy, którzy utrzymują się, udając bezradność. Może chce, by inni myśleli, że ma pęcherze na ręce po ciężkiej pracy poprzedniego dnia. Szerzej rzecz ujmując, pokazuje to jego niechęć do pracy. Spróbował pracować, nie spodobało mu się to, więc trzyma się wygody i nie myśli o nikim innym. Ludzie, którzy uchylają się od obowiązków, często twierdzą, że nie mogą ich wypełnić: „Nie potrafię kopać” (Ewangelia Łukasza 16:3).

Warto też zauważyć, jaką szkodę przynosi mu lenistwo. Sam na nim traci, bo doprowadza się do głodu. Zachowuje się tak, jakby podniesienie ręki do ust i nakarmienie siebie było dla niego zbyt wielkim wysiłkiem. To wyrazista przesada, która ma pokazać, jak poważny jest jego grzech. Nie potrafi znieść nawet najmniejszego wysiłku, nawet dla własnego dobra, i w ten sposób jego grzech staje się jego karą. Podobnie jest w życiu religijnym. Ci, którzy są leniwi w sprawach duchowych, nie chcą zadać sobie trudu, by karmić duszę Słowem Bożym, chlebem życia, ani szukać w modlitwie obiecanych błogosławieństw, choć mogliby je w ten sposób otrzymać.