Księga Przysłów 26:16 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy najpierw uwagę na wysokie mniemanie, jakie ma o sobie człowiek leniwy, choć jego lenistwo jest wyraźnie nierozsądne. Uważa się za mądrzejszego niż siedmiu ludzi, nawet siedmiu mędrców, czyli takich, którzy potrafią uzasadnić swoje postępowanie. Mądrością jest umieć wyjaśnić swoje decyzje, a dobry człowiek powinien też umieć uzasadnić nadzieję, która w nim jest (Pierwszy List Piotra 3:15). To, co robimy, powinno dać się obronić rozsądnymi argumentami, nawet jeśli nie potrafimy odpowiedzieć na każdy zarzut.

Człowiek gorliwie zaangażowany w życie wiary potrafi podać dobre powody swojego postępowania. Wie, że służy dobremu Panu i że jego trud nie pójdzie na marne. Leniwy uważa się jednak za mądrzejszego od wszystkich takich ludzi. Nawet jeśli siedmiu mędrców zachęca go do pilności i przedstawia wszelkie możliwe argumenty, nic to nie daje. Wydaje mu się, że samo jego przekonanie wystarcza, by odrzucić ich i ich argumenty.

Pokazuje to również, jak ściśle pycha łączy się z lenistwem. Człowiek leniwy jest szczególnie zapatrzony w siebie. Wysokie mniemanie o sobie prowadzi go do lenistwa, bo nie chce zdobywać mądrości, skoro sądzi, że ma jej już dosyć. Zbyt wysokie ocenianie tego, czego już się nauczyliśmy, poważnie hamuje nasz rozwój.

Zarazem lenistwo podsyca pychę. Gdyby człowiek leniwy zadał sobie trud, by przyjrzeć się sobie i porównać swoje postępowanie z miarą mądrości, myślałby o sobie zupełnie inaczej. Nieopanowane lenistwo leży u podstaw upartej pychy. Co gorsza, jest tak nierozsądny, że bierze lenistwo za mądrość. Uważa, że mądrze jest dogadzać sobie, zapewniać sobie jak najwięcej wygody i robić w życiu wiary tylko tyle, ile trzeba, by uniknąć kłopotów, a potem siedzieć z boku i wypatrywać błędów u innych. Mało jest nadziei dla takich leniwych ludzi, którzy szczycą się tym, co powinno ich zawstydzać (Księga Przysłów 26:12).