List do Filipian 3:17 – znaczenie i zastosowanie

Rozdział kończy się ostrzeżeniami i zachętami. Najpierw Paweł przestrzega Filipian, by nie szli za zwodzicielami i fałszywymi nauczycielami (List do Filipian 3:18–19). „Wielu postępuje” w ten sposób — mówi — „często Wam o tym mówiłem, a teraz mówię nawet ze łzami: są wrogami krzyża Chrystusa”. Wielu nosi imię Chrystusa, ale ich sposób życia pokazuje, że sprzeciwiają się Chrystusowi i celowi Jego krzyża. Ich czyny świadczą o tym mocniej niż słowa. „Poznacie ich po owocach” (Ewangelia Mateusza 7:20).

Paweł często ostrzega przed takimi ludźmi, bo niełatwo przyjmujemy ostrzeżenia. „Mówiłem Wam o tym często” — przypomina — a „powtarzanie tych samych rzeczy jest bezpieczne” (List do Filipian 3:1). Ostrzega też z głębokim przejęciem: „Teraz mówię o tym ze łzami”. Paweł był kaznodzieją, który płakał, gdy wymagała tego sytuacja, podobnie jak Jeremiasz, prorok opłakujący lud. Do starego ostrzeżenia można wrócić z nowym przejęciem. Jeśli powtarzamy je ze szczerej troski i sami pozwalamy, by miało na nas wpływ, nie robimy tego na próżno.

Paweł opisuje następnie wrogów krzyża Chrystusa. „Ich bogiem jest brzuch”. Troszczą się wyłącznie o cielesne przyjemności i zaspokajanie apetytów. Rezygnacja z Bożej przychylności, pokoju sumienia i wiecznego szczęścia dla tak marnego bożka jest haniebna dla każdego, a szczególnie dla chrześcijan. Żarłoki i pijacy czynią bogiem swój żołądek, a całą ich troską jest jego zaspokojenie. Paweł mówi o takich ludziach podobnie w Liście do Rzymian: służą własnemu brzuchowi, a nie Panu Jezusowi Chrystusowi (List do Rzymian 16:18).

„Chlubią się tym, czego powinni się wstydzić”. Nie tylko grzeszą, ale też się tym chełpią. Są dumni z tego, co powinno napełniać ich wstydem. Grzech jest hańbą grzesznika, a chełpienie się nim jeszcze tę hańbę pogłębia. Cenią siebie za to, co ich kala.

„Myślą o sprawach ziemskich”. Chrystus przez swój krzyż przyszedł uwolnić nas spod władzy świata, a także od naszego panowania nad światem. Dlatego ludzie skupiający myśli na sprawach ziemskich sprzeciwiają się krzyżowi Chrystusa i jego celowi. Rozkoszują się tym, co ziemskie, zabiegają o to i w tym szukają pocieszenia zamiast w tym, co niebiańskie. Paweł przedstawia ich postawę, by chrześcijanie nie brali z nich przykładu ani nie dali się im zwieść. Mówi nam też, dokąd prowadzi ich droga: „Ich kresem jest zagłada”. Przez pewien czas może się wydawać przyjemna, ale prowadzi do śmierci i zniszczenia. „Kresem tych rzeczy jest śmierć” (List do Rzymian 6:21). Pójście za nimi jest niebezpieczne, nawet jeśli zdają się wybierać łatwiejszą drogę. Jeśli obieramy ich drogę, mamy powód obawiać się jej końca. Paweł może też nawiązywać do ostatecznej zagłady narodu żydowskiego.

Następnie Paweł wskazuje na siebie i swoich współpracowników jako na lepszy przykład: „Bracia, naśladujcie mnie i przyglądajcie się tym, którzy postępują według wzoru, jaki macie w nas” (List do Filipian 3:17). Zachęca, by uważnie się im przyglądać i brać z nich przykład. Wyjaśnia to słowami: „Nasza ojczyzna jest w niebie” (List do Filipian 3:20). Dobrzy chrześcijanie, choć żyją na ziemi, należą do nieba. Tam jest ich prawdziwy dom i tam przysługują im prawa obywateli. Ten świat nie jest ich ostateczną ojczyzną. Największe błogosławieństwa i sprawy, o które się troszczą, są związane z Nowym Jeruzalem. Ponieważ do niego należą, już teraz trwają we wspólnocie z jego mieszkańcami.

Życie chrześcijanina jest związane z niebem, gdzie przebywa jego Głowa, gdzie jest jego dom i dokąd ma nadzieję wkrótce dotrzeć. Kieruje serce ku temu, co w górze, a za sercem podąża życie. Paweł zachęcał Filipian, by naśladowali jego i innych sług Chrystusa. Mogli pomyśleć: „Jesteście ubodzy, pogardzani i prześladowani. Nie macie w świecie wielkiego znaczenia. Dlaczego ktoś miałby iść za Wami?”. Odpowiedź brzmi: „Nasza ojczyzna jest w niebie”. Łączy nas z tamtym światem więź i mamy do niego mocne prawo, dlatego nie jesteśmy tak mało znaczący i bezwartościowi, jak mogłoby się wydawać. Dobrze jest trwać we wspólnocie z tymi, którzy żyją we wspólnocie z Chrystusem, i iść razem z tymi, których życie jest skierowane ku niebu.

Ma to znaczenie po pierwsze dlatego, że oczekujemy z nieba Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa (List do Filipian 3:20). Nie ma Go teraz tutaj. Wstąpił do nieba i stanął przed Bogiem w naszym imieniu. Oczekujemy, że stamtąd powróci i zgromadzi przy sobie wszystkich obywateli Nowego Jeruzalem. Ma to także znaczenie dlatego, że oczekujemy, iż w chwili Jego powrotu zostaniemy tam uszczęśliwieni i otoczeni chwałą. Dla ciał świętych zachowana jest chwała, którą otrzymają przy zmartwychwstaniu. Nasze obecne ciała są słabe i podlegają poniżeniu. Pochodzą z ziemi, potrzebują ziemskiego pokarmu i są narażone na choroby oraz śmierć. Często stają się też narzędziem i okazją do wielu grzechów, dlatego Paweł nazywa je „ciałem tej śmierci” (List do Rzymian 7:24). Możliwe też, że Paweł mówi o ich niskości, bo pewnego dnia spoczną w grobie i obrócą się w proch. Potem zostaną wskrzeszone do chwały.

Będzie to prawdziwa i wielka przemiana. Jej wzorem jest chwalebne ciało Chrystusa. Gdy przemienił się na górze, „Jego twarz zajaśniała jak słońce”, a „Jego szaty stały się białe jak światło” (Ewangelia Mateusza 17:2). Wstąpił do nieba w ciele, aby w naszej ludzkiej naturze objąć dziedzictwo. Jest pierworodnym spośród umarłych i pierworodnym pośród wielu braci. Zostaniemy ukształtowani na obraz Jego Syna, aby Chrystus był „pierworodnym pośród wielu braci” (List do Rzymian 8:29).

Tę przemianę sprawi ta sama moc, dzięki której Chrystus może „podporządkować sobie wszystko” (List do Filipian 3:21). Paweł opisuje moc Boga jako potężną, wielką i skutecznie działającą (List do Efezjan 1:19). To powinno nas umacniać. Chrystus może podporządkować sobie wszystko i z czasem to uczyni. Zmartwychwstanie dokona się dzięki tej samej mocy. „Wskrzeszę go w dniu ostatecznym” (Ewangelia Jana 6:44). Niech to umacnia naszą wiarę w zmartwychwstanie. Mamy nie tylko Pismo Święte, które mówi, że się ono dokona, lecz także moc Boga, zdolną je urzeczywistnić (Ewangelia Mateusza 22:29).

Zmartwychwstanie Chrystusa było chwalebnym objawieniem mocy Boga. Dlatego przez zmartwychwstanie został On ukazany jako Syn Boży pełen mocy (List do Rzymian 1:4). Nasze zmartwychwstanie również będzie objawieniem tej samej mocy. Zmartwychwstanie Chrystusa jest zarazem wyraźnym dowodem i wzorem naszego zmartwychwstania.

Wtedy wszyscy wrogowie królestwa Odkupiciela zostaną całkowicie pokonani. Nie tylko ten, który miał władzę nad śmiercią, czyli diabeł (List do Hebrajczyków 2:14), lecz także ostatni wróg — śmierć — zostanie zniszczony (Pierwszy List do Koryntian 15:26). Śmierć zostanie pochłonięta przez zwycięstwo (Pierwszy List do Koryntian 15:54).