List do Filipian 3:16 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak spokojne domknięcie wcześniejszych słów o pędzeniu ku wyznaczonej mecie. Apostoł nie zamyka w nim wszystkich w jednym sposobie przeżywania drogi. Tuż przed nim pisze, że jeśli ktoś czuje coś inaczej, Bóg mu to objawi, a tu wraca do tego, co już wspólne. Prośba o zgodne postępowanie w tę samą stronę zostaje więc skierowana do ludzi, których serca mogą być w różnych miejscach. Słowo „zgodnie” niesie w sobie ciepło bliskości. Iść razem nie oznacza jednak, że wszyscy mają to samo tempo ani że nikt nie wątpi. Każdy doszedł już w jakiejś części drogi i może stać się oparciem dla tego, kto dopiero dźwiga swój ciężar. Wspólny kierunek jest tu bardziej darem niż wymogiem jednakowych uczuć. Ten werset niesie przede wszystkim obietnicę, że droga nie musi być przechodzona w samotności. Ktoś, kto wie, że obok idą inni, łatwiej znosi zmęczenie i niepokój przed tym, co jeszcze przed nim. Może właśnie w tym widać troskę Boga o zmęczone serca, bo wzywa je ku wspólnemu celowi, a nie ku ciągłemu wyczerpaniu w pojedynkę. Wspólne postępowanie staje się wtedy miejscem, w którym wierność temu, co już przeżyte z Bogiem, może trwać bez wymuszania doskonałości.

Paweł nie przedstawia wiary jako stanu, w którym wszystko zostało już osiągnięte. Tuż wcześniej przyznaje, że sam nie jest doskonały, lecz nadal zmierza ku wyznaczonej mecie. Dlatego zdanie „dokąd doszliśmy” nie oznacza końca drogi. Nazywa wspólny punkt, z którego wspólnota może dalej iść. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jedności i jednakowego tempa. Filipianie mają postępować zgodnie w tym, co już poznali i przyjęli, choć mogą nie rozumieć wszystkiego tak samo. Paweł dopuszcza, że w niektórych sprawach Bóg przyniesie im dalsze zrozumienie. Nie każe więc udawać pełnej zgodności ani uznawać każdego sporu za błahy. Wzywa do wierności temu, co wspólnota już otrzymała, i do dalszego wspólnego dążenia. Tę myśl dopełnia następny werset: Paweł wskazuje przykład ludzi, którzy tak postępują. Wiara nie jest tu samą deklaracją ani prywatnym przekonaniem; wyraża się w kierunku życia, który można rozpoznać. Filipian 3:16 łączy zatem pokorę wobec nieukończonej drogi z odpowiedzialnością za to, co już stało się jasne. Nie trzeba osiągnąć mety, by iść wiernie.

Ten werset zamyka wcześniejsze myśli. Paweł pisze o tych, którzy są doskonali, i o tym, że w sprawach, w których ludzie odczuwają inaczej, Bóg może to objawić (List do Filipian 3:15). Potem dodaje: „W każdym razie: dokąd doszliśmy, w tę samą stronę zgodnie postępujmy!” (List do Filipian 3:16). Najważniejsze jest tu słowo „stronę”. Apostoł nie zakłada jednakowego poziomu, bo pisze o tym, dokąd kto doszedł. Mówi o kierunku. Kto zaszedł dalej, nie ma powodu do wywyższania się, a kto dopiero zaczyna, nie musi czuć się w tyle. Ta myśl łączy się z innym zdaniem z tego listu: pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie (List do Filipian 3:14). Meta jest jedna. Różnice w drodze są realne, ale nie muszą dzielić, jeśli wszyscy zwracają się ku tej samej mecie. Można to zobaczyć w rodzinie, w której dwoje dorosłych ma inne wyczucie spraw wiary i codziennych wyborów. Mogą iść różnym tempem, a mimo to pozostać razem, dopóki żadne z nich nie odwraca się od wspólnego celu. Wspólnota wyrasta z tego, że ludzie patrzą w tę samą stronę, a nie z tego, że widzą wszystko tak samo.

„W każdym razie: dokąd doszliśmy, w tę samą stronę zgodnie postępujmy!” Te słowa Pawła nie opisują ludzi, którzy już osiągnęli cel. Chwilę wcześniej przyznaje, że sam nie uważa się za doskonałego, lecz nadal biegnie ku mecie, do której wzywa Bóg w Chrystusie. Wspólny kierunek nie jest więc nagrodą za bezbłędność. Jest wiernością drodze, która wciąż prowadzi dalej. „Dokąd doszliśmy” pozwala uznać przebytą drogę, nie czyniąc z niej kresu. Wspólnota może różnić się dojrzałością i rozumieniem, a jednak nie musi rozchodzić się w przeciwnych kierunkach. Paweł nie żąda, by wszyscy udawali, że wiedzą już wszystko. Wzywa do zgodnego postępu w świetle tego, co zostało już poznane i przyjęte. Można pomyśleć o grupie wędrowców na jednej drodze: nie każdy stawia krok z tą samą pewnością, ale wspólny cel pomaga nie zgubić kierunku. W kontekście listu tym celem jest życie w Chrystusie i ojczyzna w niebie. Zgodność nie polega na tym, że każdy etap wygląda identycznie. Polega na tym, że niedoskonała wspólnota nadal zwraca się ku temu samemu Panu.