List do Filipian 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze te słowa zaraz po wyznaniu, że nie osiągnął jeszcze celu i nie stał się doskonały, lecz wciąż pędzi ku niemu. Tym bardziej uderza to, że w Liście do Filipian 3:15 zwraca się do tych, których nazywa doskonałymi, i prosi: „Wszyscy więc my, doskonali, tak to odczuwajmy”. Wspólnota w tym odczuwaniu wyrasta z tej samej postawy wobec Chrystusa, a nie z identycznych przeżyć w tym samym momencie. Druga część wersetu brzmi łagodniej, niż można by się spodziewać: „a jeśli odczuwacie coś inaczej, i to Bóg wam objawi”. Apostoł nie zmusza nikogo do określonych uczuć i nie wyklucza tych, którzy czują inaczej. Zostawia tę sprawę Bogu, który cierpliwie przemawia do serca. Na przykład ktoś, kto dźwiga lęk albo zmęczenie, może odczuwać, że nie nadąża za tym, czego oczekuje wspólnota. Ten werset przypomina, że nie trzeba natychmiast ujednolicać wnętrza z cudzymi przeżyciami. Taka droga wymaga zaufania, ale daje też przestrzeń na powolne dojrzewanie. Fragment ukazuje wspólnotę, która nie domaga się jednakowości uczuć, lecz pozostaje zwrócona w jedną stronę. Inne odczuwanie nie musi oznaczać oddalenia, bo może stać się miejscem, w którym Bóg objawia więcej ze swojej prawdy.

W Liście do Filipian 3:15 słowo „doskonali” nie oznacza ludzi, którzy osiągnęli już bezbłędność. Zaledwie kilka zdań wcześniej Paweł przyznaje, że sam nie zdobył jeszcze celu i nadal ku niemu biegnie (List do Filipian 3:12–14). Dojrzałość polega tu więc nie na ukończeniu drogi, lecz na przyjęciu jej właściwego kierunku: Chrystus zdobył Pawła, a Paweł dąży do tego, co jeszcze przed nim. Dlatego wezwanie do wspólnego myślenia nie wymaga udawania, że wszyscy rozumieją wszystko jednakowo. Paweł dopuszcza, że niektórzy odczuwają pewne sprawy inaczej, i powierza ich dalsze poznanie działaniu Boga. Nie przedstawia jednak każdej różnicy jako równie trafnej: w następnym wersecie podkreśla zgodne postępowanie w tym, do czego wspólnota już doszła (List do Filipian 3:16). To ważne rozróżnienie: jedność nie oznacza ani pełnej zgodności we wszystkim, ani obojętności wobec prawdy. Dojrzała wspólnota potrafi trzymać się wspólnego kierunku, uznając zarazem, że jej rozumienie może jeszcze wzrastać. U Pawła pokora wobec własnych braków nie hamuje dążenia do celu; pozwala biec razem, bez ogłaszania, że meta została już osiągnięta.

Werset 15 zamyka wątek, w którym Paweł mówi o własnej drodze. Wcześniej przyznał, że nie stał się jeszcze doskonały, lecz pędzi ku mecie (List do Filipian 3:12–14). Słowo „doskonali” brzmi więc jak wezwanie do dojrzałości, która rośnie w ruchu, a nie tytuł zdobyty raz na zawsze. Paweł nie zakłada, że wszyscy będą widzieć sprawy tak samo. Pisze wprost: „Wszyscy więc my, doskonali, tak to odczuwajmy: a jeśli odczuwacie coś inaczej, i to Bóg wam objawi”. Różnica zdań nie jest tu wyrokiem ani powodem do zerwania wspólnoty. Paweł zostawia tę sprawę w ręku Boga. W praktyce wygląda to skromnie. Kiedy ktoś w rodzinie, w pracy albo we wspólnocie widzi coś inaczej, rozsądnie jest trzymać się tego, co już zostało uczciwie ustalone, i nie wymuszać zgody siłą. Taka postawa chroni przed pychą, bo nikt nie jest ostatnią instancją, i przed rozpadem, bo wspólny kierunek waży więcej niż pojedyncze różnice. Dojrzałość w tym ujęciu polega na wspólnym dążeniu do celu, a to, czego jeszcze nie widać, pozostaje w rękach Boga.

W Liście do Filipian 3:15 słowo „doskonali” nie oznacza ludzi, którzy osiągnęli już duchową bezbłędność. Zaledwie kilka zdań wcześniej Paweł przyznaje, że sam nie zdobył jeszcze celu, lecz nadal ku niemu dąży, ponieważ wcześniej został zdobyty przez Chrystusa. Dojrzałość polega tu raczej na życiu zwróconym ku temu, co Bóg jeszcze odsłania. Obrazem tej drogi może być szlak, którego dalszy odcinek nie zawsze jest widoczny. Wspólnota nie musi udawać, że wszyscy dostrzegają go jednakowo. Paweł dopuszcza możliwość odmiennego rozumienia, a zarazem ufa, że Bóg może udzielić światła. Nie przedstawia więc różnicy jako powodu do pogardy ani nie ogłasza, że każda odmienna myśl jest prawdziwa. Pozostawia miejsce na cierpliwe dojrzewanie. To zaufanie nie rozprasza wspólnoty. W następnym wersecie Paweł zachęca, by zgodnie postępować w tym, co już zostało osiągnięte. Wierność nie wymaga znajomości całej drogi. Wymaga trwania przy Chrystusie i pokory wobec światła, którego jeszcze brakuje. Duchowa dojrzałość okazuje się zatem nie metą, lecz zgodą na dalsze prowadzenie przez Boga.