List do Filipian 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset domyka opis drogi Chrystusa. Wcześniej czytamy, że nie zatrzymał się przy równości z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie i stał się posłuszny aż do śmierci. Dopiero potem pada słowo „dlatego”, które wiąże wywyższenie z tą uniżonością. To Bóg wywyższa Syna i darowuje Mu imię ponad wszelkie imię. Dla kogoś, kto czuje, że jego ciche trudy nikogo nie obchodzą, ten porządek może być szczególnie bliski, bo pokora bywa mylona z przegraną. Werset nie opisuje, jak wygląda każde ludzkie życie ani kiedy każdy doświadczy podobnego uznania. Mówi o Chrystusie i o Ojcu, który przyjmuje Jego drogę. Mieści się w nim jednak pewna pociecha: to, co ukryte i ciche, nie zostaje poza spojrzeniem Boga. Imię, które Bóg daruje Synowi, zapowiada hołd opisany w Liście do Filipian 2:10 i 2:11, gdy każde kolano się zegnie, a każdy język wyzna, że Jezus Chrystus jest Panem. W tym słowie widać przede wszystkim, że Bóg odpowiada na uniżenie Syna, a nie na Jego sukces. Ta odpowiedź mówi o miłości, która doszła aż do krzyża, i właśnie dlatego jest tak mocna.

„Dlatego też” wiąże wywyższenie Jezusa z drogą opisaną wcześniej: nie sięgnął po pozycję, lecz przyjął postać sługi i był posłuszny aż do śmierci na krzyżu. Werset nie przedstawia więc Bożego działania jako nagrody za zwykły sukces ani jako obietnicy, że każde uniżenie człowieka zostanie wynagrodzone widocznym awansem. Mówi o tym, co Bóg uczynił z Jezusem. „Imię ponad wszelkie imię” oznacza tu więcej niż szczególne określenie. Najbliższe wersety wyjaśniają jego rangę: na imię Jezusa zgina się każde kolano, a każdy język wyznaje, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca. Wywyższenie Syna nie odrywa Go od Ojca; prowadzi do oddania Ojcu chwały. To ważne także dla myśli całego fragmentu. Paweł przywołuje postawę Chrystusa, gdy wzywa wspólnotę do pokory i porzucenia próżnej rywalizacji. Nie stawia chrześcijan na równi z Chrystusem ani nie obiecuje im Jego wyjątkowej chwały. Ukazuje natomiast, że Boża miara wielkości nie pokrywa się z dążeniem do pierwszeństwa: Jezus jest wywyższony jako Pan właśnie po drodze służby i krzyża.

„Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię” – to zdanie stoi tuż po opisie drogi Chrystusa z Listu do Filipian 2:6–8. Tekst wyraźnie wiąże wywyższenie z uniżeniem. Podmiotem wywyższenia jest Bóg. Chrystus nie zabiega o pierwsze miejsce i nie umieszcza się wyżej sam. W codzienności widać to na prostych przykładach. Ktoś rezygnuje z pierwszeństwa w zespole, nie przypisuje sobie cudzego wkładu i nie walczy o każde uznanie. Taka postawa nie czyni go mniejszym. Nie musi jednak ciągle pilnować, czy ktoś to zauważył, bo jego wartość nie zależy od tego, kto go w danej chwili docenia. Warto zauważyć, dokąd prowadzi ten ruch. Imię nadane przez Boga nie zostaje w zamknięciu. Według Listu do Filipian 2:10–11 każde kolano się zgina, a każdy język wyznaje, że Jezus Chrystus jest PANEM, ku chwale Boga Ojca. Wywyższenie Syna otwiera przestrzeń uznania, którą Bóg kieruje ku sobie samemu.

„Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię” — to zdanie wyrasta z drogi opisanej wcześniej: Chrystus uniżył samego siebie, przyjął postać sługi i był posłuszny aż do śmierci na krzyżu. Wywyższenie nie jest więc nagrodą za walkę o prestiż. Bóg odsłania, kim jest Jezus, właśnie przez drogę miłości, która nie szuka własnej chwały. Wers łączy krzyż z chwałą, nie unieważniając krzyża. W chrześcijańskiej nadziei cierpienie nie staje się samo w sobie dobrem ani obietnicą łatwego powodzenia. Tutaj chodzi o Jezusa: Ten, który zszedł najniżej, zostaje wywyższony przez Boga. Jego imię oznacza Jego osobę i władzę; nie jest talizmanem ani hasłem do osiągania własnych celów. Dalsze słowa hymnu mówią o zgięciu kolan i wyznaniu, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca. Obraz ten rozszerza perspektywę poza chwilowy osąd świata. Próżna chwała domaga się uznania teraz; chwała Chrystusa należy do Boga i obejmuje całe stworzenie. W tym świetle pokora nie jest pomniejszaniem godności, lecz uczestnictwem w drodze, którą przeszedł Jezus. To królewskość, której miarą nie jest przewaga, lecz miłość wierna aż do końca.