Ewangelia Mateusza 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka scena ma w sobie coś bardzo ludzkiego. Ludzie z Jerozolimy i okolic nad Jordanem przychodzą do Jana z tym, co w nich ciąży, i przyjmują chrzest, wyznając przy tym swoje grzechy. Tekst nie opisuje, że ktoś czekał, aż poczuje się dość godny, by mówić. Widzimy zwykłych ludzi, którzy wypowiadają nad wodą to, co trzeba nazwać po imieniu. W Ewangelii Mateusza 3:6 wyznanie grzechów pojawia się tuż obok chrztu, w tym samym miejscu i w tym samym czasie. Tekst nie mówi, co działo się w ich sercach po wyjściu z rzeki ani jak długo trwała ich przemiana. Opisuje natomiast gest: wypowiedzieć to, co ciąży, głośno i wobec innych, tak aby przestało być wyłącznie ukrytym ciężarem. Dla kogoś, kto długo milczał, taki moment może być jednym z najtrudniejszych. Najbardziej poruszające w tej scenie jest to, że nad Jordanem nie widać ukrywania się. Jest tłum, jest rzeka i jest prawda wypowiedziana na głos. Ten obraz pokazuje, że ciężar można położyć na widoku, nawet wtedy, gdy wstyd podpowiada, by się schować. W takim geście grzech przestaje być tylko tym, co dźwigamy w ciszy, i staje się czymś, co można oddać Bogu.

Chrzest nad Jordanem nie jest tu oderwanym obrzędem ani prywatnym przeżyciem. Mateusz łączy go z wyznawaniem grzechów: ludzie przychodzący do Jana uznają własne winy i przyjmują chrzest w odpowiedzi na jego wezwanie do nawrócenia. Wcześniej Jan ogłasza, że bliskie jest królestwo niebieskie; dalej domaga się owocu odpowiadającego nawróceniu. Wersety razem pokazują, że wyznanie nie jest ozdobnym słowem ani samym uczuciem żalu. Dotyczy prawdy o własnym postępowaniu i kierunku życia. Ważne jest jednak, by nie przypisywać temu zdaniu więcej, niż mówi. Nie wyjaśnia ono samo przez się wszystkich teologicznych skutków chrztu ani nie opisuje szczegółowo, co działo się w każdym sercu. Pokazuje natomiast wspólny, widzialny akt: ludzie przyjmują chrzest od Jana, wyznając grzechy. W kolejnych słowach Jan ostrzega, że sam rodowód religijny nie zastąpi owocu nawrócenia. Zestawienie tych myśli podkreśla różnicę między przyznaniem się do winy a życiem, które rzeczywiście odpowiada na wezwanie Boga. Jordan staje się więc miejscem publicznego uznania potrzeby przemiany, nie dowodem, że przemiana już została w pełni dokonana.

Ta krótka notatka z Ewangelii Mateusza mówi o ludziach, którzy przychodzą nad Jordan i przyjmują chrzest, „wyznając przy tym swoje grzechy”. Czasownik „wyznawać” oznacza tu wypowiedzenie wprost tego, co poszło źle. To nie ogólne westchnienie nad sobą, lecz nazwanie konkretnych win. Scena rozgrywa się w wezwaniu Jana do nawrócenia, bo bliskie jest królestwo niebieskie. Wyznanie pojawia się więc w ruchu ku Bogu, a nie jako samodzielne rozliczanie przeszłości. Z praktycznego punktu widzenia łatwo zostać przy ogólnikach. Człowiek mówi: „Wszystko mi nie wychodzi” i uważa, że wyznał swoje słabości. Tymczasem nad Jordanem mówiono o konkretach. Dopiero winy nazwane po imieniu mogą zacząć coś zmieniać. Ewangelia nie zatrzymuje się jednak na samym wyznaniu. W kolejnych wersetach Jan wzywa do godnego owocu nawrócenia i ostrzega, że drzewo bez dobrego owocu zostanie wycięte. Wyznanie jest początkiem drogi. Owoc pokazuje się w codziennych wyborach, w sposobie mówienia i w tym, co człowiek robi następnego dnia. Najmocniejszy wniosek z tej sceny jest prosty. Prawda wypowiedziana przed Bogiem domaga się zmiany życia, bo w przeciwnym razie zostaje tylko słowami nad wodą.

W Ewangelii Mateusza 3:6 chrzest nad Jordanem łączy się z wyznaniem grzechów. Ludzie nie przychodzą do Jana z gotową opowieścią o własnej prawości, lecz stają przed Bogiem, nazywając to, co wymaga nawrócenia. Rzeka staje się miejscem publicznego uznania prawdy o sobie i odpowiedzi na wezwanie, by przygotować drogę Panu. Wyznanie nie jest tu ozdobnym gestem ani samym żalem. Sąsiednie słowa Jana mówią o owocu godnym nawrócenia, więc przyjęcie chrztu wiąże się z życiem, które ma się zmieniać. Werset nie opisuje jednak dokładnie, jak wyglądała przemiana każdej osoby ani nie ustanawia szczegółowej kolejności między wyznaniem, nawróceniem i chrztem. Ukazuje wspólny znak: ludzie uznają swój grzech i przyjmują wezwanie Jana. Woda Jordanu nie usuwa ciężaru prawdy przez samą obecność. Przeciwnie, staje się świadkiem chwili, w której grzech zostaje nazwany, a człowiek zwraca się ku Bogu. Taka szczerość nie zamyka drogi nadziei. Otwiera ją na przemianę, której wiarygodność objawia się później w owocach życia.