Ewangelia Mateusza 3:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset pokazuje poruszenie, które widać niemal z daleka. Jerozolima, cała Judea i okolica nad Jordanem ciągną w jednym kierunku, ku człowiekowi, który głosi na pustyni. Tekst nie opisuje, co ci ludzie czuli w drodze, ale sam ruch mówi o wielkim pragnieniu, by usłyszeć coś więcej niż zwykłe słowa. Warto zauważyć, że Ewangelia Mateusza 3:5 niczego tu nie ocenia. Ludzie przychodzą z różnych stron i z różnym sercem, a późniejsze słowa Jana w Ewangelii Mateusza 3:7 pokazują, że nie każdy przybywający był gotów na to, co usłyszy. Werset tego nie komentuje. Zostawia samo zdarzenie, w którym tęsknota i niepokój mogą iść obok siebie. Najbardziej poruszające w tym obrazie jest to, że pragnienie bliskości Boga potrafi wyprowadzić ludzi z ich codziennych miejsc i skierować ich na pustynię, gdzie nic nie jest wygodne, a wszystko zdaje się szczere. Ruch całej okolicy nie jest dowodem doskonałości. Jest raczej znakiem, że Boże wezwanie do nawrócenia dociera do całego kraju, do stolicy i prowincji, do ludzi bardzo różnych.

Zdanie o tłumach wyznacza skalę wystąpienia Jana: jego głos na pustyni dociera do Jerozolimy, całej Judei i okolic Jordanu. Mateusz opisuje ruch ludzi ku Janowi, ale sam werset nie wyjaśnia jeszcze, co każdego z nich skłoniło do drogi. Nie należy więc utożsamiać licznego zainteresowania z nawróceniem. Kontekst dopowiada, czego dotyczyło to spotkanie. Jan wzywał do nawrócenia, ponieważ bliskie było królestwo niebieskie (Ewangelia Mateusza 3:2). W następnym wersecie czytamy, że ludzie przyjmowali od niego chrzest, wyznając grzechy (Ewangelia Mateusza 3:6). Zaraz potem Jan przestrzega jednak faryzeuszów i saduceuszów, że sama obecność przy chrzcie nie wystarcza: nawrócenie powinno przynosić owoc (Ewangelia Mateusza 3:7–8). Kluczowe rozróżnienie to przyjść do proroka i odpowiedzieć na jego wezwanie. Pierwsze jest widocznym ruchem tłumu; drugie dotyczy zmiany, której nie można wywnioskować z samej liczby przybyłych. Mateusz przedstawia więc szeroki zasięg posługi Jana, nie zaś zbiorowe potwierdzenie, że wszyscy zgromadzeni jednakowo przyjęli jego przesłanie. Tłum pokazuje, że wezwanie poruszyło region, ale jego znaczenie odsłania się dopiero w odpowiedzi ludzi.

Ewangelia Mateusza 3:5 opisuje ruch ludzi. Do Jana Chrzciciela ciągnęły z Jerozolimy, z całej Judei i z okolic nad Jordanem. Mieszkańcy miasta, które było centrum religijnego życia Izraela, wychodzili za mury na pustynię i zostawiali codzienne sprawy, by stanąć nad rzeką. Nic tam nie było wygodne. Jan nosił ubranie z wielbłądziej sierści, jadł szarańczę i miód leśny, a jego słowa dotyczyły nawrócenia i nadchodzącego gniewu. Mimo to ludzie szli. Droga z Jerozolimy nad Jordan wymagała czasu i sił. Ten obraz pokazuje, że Boże wezwanie potrafi poruszyć cały region, a nie tylko najbliższe otoczenie proroka. Samo przyjście nad rzekę nie opisuje jednak całej odpowiedzi. Ewangelia Mateusza 3:8 mówi o owocu nawrócenia, a ten owoc dotyczy tego, jak człowiek żyje po powrocie do domu, przy swoich obowiązkach i w relacjach z innymi. Tłum na brzegu Jordanu jest świadectwem gotowości, ale to, co z niej wyrasta, rozstrzyga się w zwykłych dniach.

W Ewangelii Mateusza 3:5 ludzie ruszają ku Janowi z różnych stron: z Jerozolimy, Judei i okolic Jordanu. Pustynny głos nie pozostaje odległym dźwiękiem. Dociera do miejsc, w których toczy się codzienne życie, i sprawia, że ludzie przychodzą nad rzekę. Ten ruch nie oznacza jeszcze, że wszyscy rozumieją wezwanie Jana tak samo. Następny werset mówi o chrzcie i wyznawaniu grzechów, a dalsze słowa Jana przypominają, że samo przyjście nie zastępuje owocu nawrócenia. Werset 5 pokazuje jednak początek spotkania: tłum opuszcza znane miejsca i zbliża się do człowieka, który ogłasza bliskość królestwa niebieskiego. Jest w tej scenie coś prostego i poważnego zarazem. Nikt nie musi najpierw znaleźć się w centrum religijnego życia, by usłyszeć wezwanie. Jan przemawia na pustyni, a jednak przychodzą ludzie z miasta i z całej okolicy. Jordan staje się miejscem, gdzie publiczne poruszenie może przejść w osobiste uznanie prawdy o własnym życiu. Sama droga ku rzece nie jest jeszcze przemianą, ale świadczy, że wezwanie zostało usłyszane.