Ewangelia Mateusza 3:17 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają z nieba zaraz po chrzcie Jezusa, gdy Ewangelia Mateusza 3:16 opisuje otwarte niebiosa i Ducha Bożego zstępującego na Niego. Głos nie zapowiada tego, co Syn jeszcze zrobi, lecz nazywa, kim On jest dla Ojca: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.” Jest w tym coś bardzo czułego, bo miłość zostaje wypowiedziana na głos, zanim Ewangelia pokaże kazania, uzdrowienia i spory z ludźmi. Najpierw słychać relację, a dopiero potem służbę, która z niej wyrasta. Szczególnie spokojnie brzmi tu słowo „upodobanie”. Wiąże się ono z radością i bliskością, a nie z rozliczaniem wyników. Głos z nieba nie czeka na dowody ani nie ocenia kolejnych dni. Mówi o tym, co między Ojcem a Synem jest już prawdziwe. Ten obraz może ukoić serce, które przywykło mierzyć swoją wartość osiągnięciami, bo pokazuje miłość poprzedzającą każdy czyn. Wypowiedziana w tej chwili nad Jordanem, staje się znakiem, że Bóg potrafi mówić o czułości wprost, bez warunków i bez czekania, aż ktoś na nią zasłuży.

W Ewangelii Mateusza 3:17 głos z nieba objaśnia znaczenie sceny nad Jordanem. Jezus właśnie przyjął chrzest od Jana, a Duch Boży zstąpił na Niego. Słowa Ojca: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” wskazują, kim jest Jezus, zanim rozpocznie publiczne nauczanie i czyni znaki. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tożsamości i zadania. Jezus nie przychodzi do Jana po to, by wyznać grzechy; Jan sam dostrzega niezwykłość tej sytuacji. Jezus wyjaśnia, że chodzi o wypełnienie wszystkiego, co sprawiedliwe. Głos Ojca nie przedstawia więc chrztu jako zasługi, za którą Jezus dopiero otrzymuje synostwo. Potwierdza Jego relację z Ojcem i upodobanie Ojca w Nim. Wraz z obecnością Ducha scena ukazuje Ojca, Syna i Ducha w jednym wydarzeniu, choć nie jest jeszcze pełnym wykładem nauki o Trójcy. Ważne jest także, że te słowa odnoszą się wprost do Jezusa. Nie są obietnicą, że każda ludzka droga będzie wolna od cierpienia ani prostym powtórzeniem tej samej deklaracji wobec każdego. Mateusz ukazuje Mesjasza, który podejmuje misję w posłuszeństwie, a Jego autorytet zakorzenia w więzi z Ojcem, nie w ludzkim uznaniu.

Głos z nieba zabrzmiał w chwili, która wiele mówi o Jezusie. Wcześniej Jan Chrzciciel głosił nawrócenie, a Jezus przyszedł nad Jordan, aby przyjąć chrzest. Gdy wyszedł z wody, usłyszał słowa: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”. Warto zauważyć, czego w tych słowach nie ma. Nie ma opisu cudów, nauczania ani konkretnych dzieł. Jest tylko wyznanie relacji. Ojciec mówi o tym, kim Syn jest dla Niego, zanim Ewangelia przedstawi cokolwiek z tego, co Jezus będzie czynił. To ważne rozróżnienie. Wartość Jezusa wynika z więzi, która łączy Go z Ojcem, a nie z tego, co pokaże publicznie. Miłość i upodobanie zostają wypowiedziane wprost, jako fakt, a nie jako nagroda za wynik. Dlatego ten fragment tak mocno dotyczy codziennej wiary. Ludzie często mierzą swoją wartość osiągnięciami, zadaniami i tym, jak im idzie. W Ewangelii Mateusza 3:17 relacja zostaje nazwana wcześniej niż jakiekolwiek dzieło. Słowa z nieba stoją więc u początku, a nie na końcu drogi.

Nad Jordanem Jezus przyjmuje chrzest, choć Jan uważa, że to on potrzebuje chrztu od Jezusa. Odpowiedź Jezusa mówi o wypełnieniu tego, co sprawiedliwe. Właśnie w tej chwili rozlega się głos z nieba: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”. Słowa te nie są pochwałą za osiągnięty sukces ani obietnicą łatwej drogi. Ukazują więź Jezusa z Ojcem: Jego synostwo i miłość, która nie zależy od ludzkiego uznania. Głos przychodzi w chwili pokornego wejścia Jezusa w chrzest, a nie z daleka od ludzkiej potrzeby odnowy. Woda Jordanu staje się tu miejscem, nad którym otwiera się niebo. To, co widzialne, i to, co wieczne, spotyka się bez rozgłosu: w głosie, który nazywa Jezusa Synem umiłowanym. W chrześcijańskiej nadziei ta scena odsłania także, że bliskość Boga nie jest nagrodą za bezbłędność. Jej źródłem pozostaje miłość Ojca, objawiona w Jezusie. Ewangelia Mateusza 3:17 wskazuje więc na tożsamość, z której wyrasta misja Jezusa, i na miłość, która pozostaje jej najgłębszym świadectwem.