Ewangelia Mateusza 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Jan wyraźnie się wzbrania. Czuje, że stoi przed kimś większym od siebie i nie chce ani zatrzymywać, ani rozkazywać. W tym niepokoju słychać coś bardzo ludzkiego: gotowość do pokory zmieszaną z zakłopotaniem. Jezus nie odpiera tych obaw długim wyjaśnieniem. Mówi krótko: „Pozwól teraz, bo tak wypada nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (Ewangelia Mateusza 3:15). Słowo „nam” łączy obu w jednym zadaniu, mimo że ich role są różne. Ewangelia mówi tylko, że Jan ustąpił. Nie czytamy tam, że zrozumiał wszystko ani że nagle się uspokoił. Jest w tym jednak coś bardzo bliskiego: zgoda czasem rodzi się wtedy, gdy wątpliwości wciąż trwają, a serce jeszcze nie nadąża za rozumem. Bóg nie czeka, aż nasze uczucia się uporządkują, zanim włączy nas w swoje dzieło. Warto zauważyć, że sprawiedliwość pojawia się tu jako coś, co ludzie wypełniają razem, a nie jako ciężar dźwigany w samotności. Ustępstwo Jana, pełne niepewności, a jednak szczere, pokazuje, że wierność Bożej drodze nie wymaga pewności co do każdego szczegółu.

Odpowiedź Jezusa wprowadza rozróżnienie między tym, co wydaje się stosowne z ludzkiej perspektywy, a tym, co należy do Bożego zamysłu. Jan widzi słuszny problem: chrzest, którym wzywa ludzi do nawrócenia, wydaje się nieodpowiedni dla Jezusa. Jezus nie odrzuca tej intuicji, lecz wyjaśnia, że w tej chwili trzeba „wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. W kontekście Ewangelii Mateusza sprawiedliwość oznacza tu więcej niż osobistą bezwinność. Jezus dobrowolnie wchodzi w wydarzenie związane z nawróceniem i misją Jana, nie dlatego, że sam potrzebuje nawrócenia, lecz by wypełnić wolę Boga. Werset nie wyjaśnia całej teologii chrztu Jezusa, ale pokazuje Jego zgodę na drogę posłuszeństwa. Jan, który przed chwilą wskazywał na większą godność Jezusa, ustępuje Jego słowu. To ważny początek publicznej misji: Jezus nie pozostaje z boku, ponad ludźmi, do których przychodzi. Przyjmuje miejsce pośród nich i rozpoczyna drogę, którą potwierdzi głos z nieba w następnym wersecie. „Wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” oznacza więc nie ustępstwo wobec błędu, lecz wierne wejście w Boży plan.

Jan miał dobre powody, by się sprzeciwić. Sam wskazał na Tego, który idzie za nim i jest mocniejszy, więc logiczne wydawało się, że to Jezus powinien chrzcić jego. Tymczasem Jezus prosi: „Pozwól teraz, bo tak wypada nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. Tekst nie wyjaśnia szczegółowo, na czym polega ta sprawiedliwość. Jezus mówi o tym, co sprawiedliwe, a nie o tym, kto zasługuje na pierwszeństwo. Jan ustępuje nie dlatego, że przekonał go wywód, lecz dlatego, że zobaczył wyższy cel niż własne wyczucie porządku. Ten fragment ma wymiar praktyczny. Łatwo uznać, że pewne sprawy nie leżą w naszej gestii, bo to inna pozycja albo inny zakres odpowiedzialności. Historia Jana pokazuje, że wierność nie zawsze polega na obronie swojego stanowiska, lecz czasem na zgodzie na wspólne działanie w tym, co dobre. Ustąpienie Jana nie jest przegraną w sporze. Jest świadectwem, że sprawiedliwość Boża ma pierwszeństwo przed ludzkim poczuciem porządku, nawet gdy to poczucie ma sensowne podstawy.

„Pozwól teraz” — Jezus nie odrzuca wahania Jana, lecz nadaje mu właściwe miejsce. Jan widzi różnicę między sobą a Tym, którego zapowiadał: to on potrzebuje chrztu od Jezusa. A jednak Jezus przychodzi nad Jordan i prosi, by Jan Go ochrzcił. W tej chwili nie stawia się ponad ludźmi, którzy odpowiadają na wezwanie do nawrócenia. „Wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” wskazuje na posłuszeństwo Bożemu zamysłowi, nie na potrzebę usprawiedliwienia własnego grzechu. Jezus wchodzi w wodę razem z tymi, do których przyszedł. Jego droga zaczyna się nie od dystansu, lecz od solidarności z ludźmi stojącymi przed Bogiem w prawdzie. Jordan staje się tu progiem misji. Za chwilę niebo otworzy się nad Jezusem, Duch zstąpi na Niego, a głos Ojca nazwie Go umiłowanym Synem. Ustąpienie Jana nie jest więc porażką ani zatarciem różnicy między nim a Jezusem. Jest zgodą, by Boże działanie dokonało się w porządku, którego Jan jeszcze nie pojmował w pełni. Sprawiedliwość objawia się tu jako wierne wejście w drogę wyznaczoną przez Boga.