Ewangelia Mateusza 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Jan stoi nad Jordanem w chwili, która musiała go głęboko poruszyć. Ludzie przychodzą do niego ze swoimi grzechami, a teraz nadchodzi Ten, którego sam zapowiadał jako mocniejszego. Jego słowa: „Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” niosą zdumienie i niepokój kogoś, kto widzi, że porządek, w którym dotąd żył, zaczyna się odwracać. Ta wątpliwość nie zostaje jednak bez odpowiedzi. W Ewangelii Mateusza 3:15 Jezus mówi, że tak wypada wypełnić wszystko, co sprawiedliwe, i dopiero wtedy Jan ustępuje. Serce odczytuje w tym coś bardzo ludzkiego. Bóg pozwala, by zdziwienie wobec Jego drogi zostało wypowiedziane, a potem prowadzi dalej, wciąż w tym samym miejscu, przy tym samym człowieku. Jan przeżywa tu swoją małość wobec Jezusa, ale nie zostaje z nią sam. Takie napięcie, gdy to, co Bóg przynosi, wydaje się za wielkie albo za dziwne, bywa znane sercu, które staje przed czymś większym, niż potrafi ogarnąć. Jezus w tym momencie wchodzi w zdziwienie Jana i razem z nim idzie nad Jordan, do wody, która ma stać się miejscem Bożego objawienia.

Sprzeciw Jana nie wynika z nieposłuszeństwa, lecz z rozpoznania różnicy między nimi: Jan głosi chrzest nawrócenia, a o Jezusie mówi, że jest mocniejszy od niego. Dlatego jego pytanie: „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” wyraża zdumienie. Ten, któremu Jan nie czuje się godny służyć, staje przed nim jako ktoś proszący o chrzest. W tej scenie widać napięcie między wielkością Jezusa a Jego gotowością, by wejść w ludzką drogę. Jan dostrzega, że Jezus nie potrzebuje nawrócenia w takim sensie jak ludzie przychodzący nad Jordan. Nie zna jednak jeszcze pełnego znaczenia Jego decyzji. Odpowiedź Jezusa w następnym wersecie wskazuje, że przyjęcie chrztu należy do wypełnienia tego, co sprawiedliwe. Mateusz nie przedstawia więc chrztu Jezusa jako przyznania się do osobistej winy. Ukazuje raczej początek Jego publicznej misji: Jezus staje pośród ludzi i przyjmuje to, co prowadzi do wypełnienia Bożego zamysłu. Jan trafnie rozpoznaje przewagę Jezusa, lecz musi przyjąć, że Jego wielkość objawia się także w pokornej solidarności z ludźmi.

Jan widzi więcej niż inni. Rozpoznaje, że przed nim stoi ktoś większy od niego, i dlatego chce się wycofać. Jego pytanie: „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?" (Ewangelia Mateusza 3:14), nie wynika z pychy, lecz z szacunku i z poczucia, że nie dorasta do sytuacji. Jezus nie przyjmuje tej odmowy jako ostatecznego argumentu. Odpowiada krótko: „Pozwól teraz, bo tak wypada nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe" (Ewangelia Mateusza 3:15). Poczucie własnej niegodności nie zwalnia więc z posłuszeństwa. Jan ma wykonać zadanie, które mu powierzono, mimo że nie rozumie go w pełni. Można to zobaczyć na prostym przykładzie. Człowiek odkłada kolejny krok, bo uważa, że jest za mało przygotowany. Może czekać latami na poczucie gotowości, które nigdy nie nadchodzi. Ten fragment pokazuje, że pokora nie musi oznaczać bierności. Wierność w małym, konkretnym kroku bywa miejscem, w którym później odsłania się większy obraz. Po chrzcie niebo otwiera się, a Ojciec mówi o swoim upodobaniu w Synu (Ewangelia Mateusza 3:16-17). Ten głos przypomina, że posłuszeństwo nie jest drogą do uznania Boga, lecz przestrzenią, w której Jego plan staje się widoczny.

Ewangelia Mateusza 3:14 zatrzymuje chwilę, w której Jan rozpoznaje, jak wielka jest różnica między nim a Jezusem. „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie” — mówi, a jego opór wyrasta z pokory wobec Tego, którego sam wcześniej nazwał mocniejszym od siebie. Jezus jednak przychodzi nad Jordan i prosi o chrzest. W tej scenie spotykają się ludzka świadomość własnej potrzeby i niezwykła bliskość Boga. Jan wie, że potrzebuje nawrócenia; nie przypisuje sobie miejsca, które należy do Jezusa. A jednak Jezus staje przed nim, nie z oddali, lecz wśród ludzi przychodzących nad rzekę. Ewangelia nie mówi tu, że Jezus potrzebuje nawrócenia. Następny werset odsłania Jego odpowiedź: mają wypełnić wszystko, co sprawiedliwe. To słowo nie usuwa tajemnicy, lecz nadaje jej kierunek. Jezus wchodzi w drogę posłuszeństwa i przyjmuje miejsce pośród tych, do których przyszedł. W dalszej scenie niebo otwiera się nad Nim, a głos Ojca ogłasza Go umiłowanym Synem. Pokora Jana pozwala dostrzec początek tej drogi: wielkość Chrystusa nie oddala Go od ludzkiej kondycji, lecz prowadzi ku niej.