Ewangelia Mateusza 28:9 – znaczenie i zastosowanie

Kobiety opuściły grób ze strachem i wielką radością, jak opisuje Ewangelia Mateusza 28:8, i biegły, by przekazać wieść uczniom. Zanim jednak dotarły do nich, spotkały Jezusa. To spotkanie nie zaczyna się od wielkich słów. Ewangelista zapisał krótkie powitanie: „Witajcie”. Dopiero potem czytamy, że podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. Serce zatrzymuje się przy tej kolejności. Strach i radość nie zostały najpierw uporządkowane ani wyjaśnione, a Jezus nie zaczął od upomnienia ani od pouczenia. Był przy nich, zanim powiedział im, co mają robić. Polecenie pada dopiero w Ewangelii Mateusza 28:10, w słowach „Nie bójcie się”. Ich gest, pochylenie się i chwycenie nóg, pokazuje, że przyszły do Niego takie, jakie były, z sercem jeszcze niepewnym tego, co się wydarzyło. Ten werset przypomina, że bliskość Chrystusa może zacząć się od zwykłego, życzliwego słowa, zanim przyjdzie zrozumienie czy zadanie. Uczucia, które niosły kobiety od grobu, nie zostały przez Niego odrzucone, lecz zostały przyjęte w spotkaniu.

W Ewangelii Mateusza 28:9 zmartwychwstanie przestaje być tylko wieścią przekazaną przez anioła. Jezus sam staje przed kobietami. Jego krótkie „Witajcie” otwiera spotkanie, w którym wiadomość o pustym grobie staje się osobistą obecnością. Mateusz nie opisuje tu długiej rozmowy ani wyjaśnienia; skupia uwagę na tym, co kobiety robią wobec Jezusa. Podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. Ten gest łączy bliskość z czcią: dotykają Go, a zarazem uznają Jego wyjątkową godność. Nie chodzi więc o samą ulgę, że ich nauczyciel żyje. Spotykają Jezusa, który został ukrzyżowany i zmartwychwstał, a ich reakcja ma charakter oddania Mu czci. Ważne jest także, że to kobiety otrzymują tę wiadomość i spotykają Zmartwychwstałego, zanim Jezus poleci im przekazać ją uczniom. W następnym wersecie nazwie uczniów swoimi braćmi. W scenie tej nie ma jeszcze rozwiniętej doktryny zmartwychwstania; jest konkretne spotkanie, gest czci i słowo Jezusa. Mateusz pokazuje, że wiara w zmartwychwstanie opiera się tu nie tylko na świadectwie o pustym grobie, lecz także na spotkaniu z żyjącym Chrystusem.

Kobiety wracały od pustego grobu ze strachem i wielką radością, z poleceniem anioła, by szybko iść do uczniów ([Ewangelia Mateusza 28:8]). Wtedy Jezus sam stanął przed nimi. Jego pierwsze słowo, „Witajcie”, brzmi zwyczajnie, jakby spotkanie na drodze było zwykłym powitaniem. Właśnie w tej prostocie widać, że zmartwychwstały Pan nie zostawia swoich bez osobistego kontaktu z Nim. Reakcja kobiet jest bardzo konkretna. Podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. Nie czekały na wyjaśnienia ani na dalszy plan, bo spotkały Tego, którego szukały. Ta bliskość nie zatrzymuje ich przy grobie na dłużej. Potwierdza posłanie, które już mają. Wierność idzie tu w parze z posłuszeństwem: kobiety biegną z poleceniem anioła, a Jezus staje im na drodze. Spotkanie nie zastępuje misji, lecz ją umacnia. Jezus nie wygłasza tu długiej nauki. Mówi jedno słowo powitania, a gest oddania należy do kobiet. Słowa „Nie bójcie się” pojawią się w kolejnym wersie, a już tutaj widać, jak strach ustępuje wobec Jego obecności. Ewangelia pokazuje spotkanie, w którym bliskość Pana mówi więcej niż wyjaśnienia, a radość z Jego obecności staje się siłą do dalszej drogi.

Pośrodku drogi, którą kobiety odbywają od pustego grobu, Jezus staje przed nimi. Jego pierwsze słowo brzmi: „Witajcie”. Nie wygłasza wyjaśnienia ani nie żąda dowodu wiary. Jest obecny, a spotkanie z Nim przybiera prostą, cielesną postać: kobiety podchodzą, obejmują Go za nogi i oddają Mu pokłon. Ten gest łączy bliskość z czcią. Jezus nie jest jedynie wspomnieniem o kimś, kto żył, ani obietnicą odsuniętą w nieznaną przyszłość. Zmartwychwstały staje przed nimi jako Ten, którego można rozpoznać i któremu można oddać siebie w pokłonie. Ich ręce dotykają Jego nóg; nadzieja staje się spotkaniem. W poprzednim wersecie kobiety biegną z lękiem i wielką radością. Mateusz nie usuwa więc kruchości chwili, lecz pokazuje, że prowadzi ona ku Jezusowi. Pokłon nie oznacza ucieczki od świata: w następnym wersecie Jezus powierza im słowa dla uczniów. Wieść o życiu najpierw zostaje przyjęta u Jego stóp, a potem niesiona dalej. W tej kolejności widać, że chrześcijańskie świadectwo wyrasta ze spotkania, nie z samego przekonania o tym, co powinno się wydarzyć.