Ewangelia Mateusza 28:4 – znaczenie i zastosowanie

Strażnicy z tego wersu nie uczestniczą w rozmowie, która toczy się w Ewangelii Mateusza. Ich strach pojawia się w chwili, gdy obok stoi postać, której nie da się ogarnąć, a po nim zostaje bezwład. Ewangelista pokazuje to z zewnątrz, bo widać drżenie i nieruchomość, a wstrząs zdradza ciało szybciej niż jakiekolwiek słowa. Tekst nie mówi jednak, co działo się w ich myślach poza tym, że się przerazili. Warto zestawić ten obraz z następnym wersem. Anioł zwraca się do kobiet, które przyszły do grobu: „Wy się nie bójcie!” (Ewangelia Mateusza 28:5). Ta sama obecność, która sparaliżowała strażników, staje się dla kobiet miejscem, w którym można usłyszeć dobrą nowinę. Tekst nie mówi jednak, że strażnicy otrzymali podobne słowa, więc nie należy tego domyślać się w ich imieniu. Ten kontrast uczy ostrożności wobec łatwych wniosków o Bożej bliskości. Ten sam blask, opisany w Ewangelii Mateusza 28:3, budzi w jednych sparaliżowanie, a w innych zaufanie. Dlaczego tak się dzieje, Ewangelia zostawia otwarte. Fragment Ewangelii Mateusza 28:4 zachowuje to napięcie bez pośpiesznego rozwiązywania, bo samo jego opisanie mówi wiele o powadze spotkania z tym, co Boże.

W Ewangelii Mateusza 28:4 strażnicy reagują na anielską obecność skrajnym przerażeniem: „zadrżeli i stali się jakby umarli”. Porównanie nie mówi, że naprawdę umarli. Ukazuje ich bezruch i bezradność wobec wydarzenia, którego nie potrafią opanować ani wyjaśnić. W poprzednich wersetach anioł zstępuje z nieba, odsuwa kamień, a jego wygląd przypomina błyskawicę. Reakcja strażników podkreśla więc niezwykłość sceny, nie zaś ich zrozumienie jej znaczenia. Ważne jest także to, że opowiadanie nie przedstawia strachu jako jedynej reakcji na wydarzenia przy grobie. W następnym wersecie anioł zwraca się do kobiet słowami: „Wy się nie bójcie!”, a później kobiety odchodzą ze strachem i wielką radością. Ten kontrast nie oznacza, że kobiety nie odczuwają lęku, lecz że otrzymują wiadomość i zadanie: Jezus zmartwychwstał, a uczniowie mają się o tym dowiedzieć. Strażnicy widzą znak mocy, ale w tej scenie nie otrzymują objaśnienia, które słyszą kobiety. Werset pokazuje granicę ludzkiej siły wobec Bożego działania, a zarazem różnicę między samym przerażeniem a lękiem połączonym z nadzieją i wieścią o zmartwychwstaniu.

Ten werset opisuje strażników stojących przy grobie po trzęsieniu ziemi i pojawieniu się anioła. Ewangelia nie mówi, co zrobili później. Mówi tylko: „Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli” (Ewangelia Mateusza 28:4). Ich strach miał źródło w obecności posłańca od Boga. Jego postać jaśniała jak błyskawica, a szaty były białe jak śnieg (Ewangelia Mateusza 28:3). Wobec takiej jasności człowiek widzi własną słabość i traci grunt pod nogami. W tej samej scenie były również kobiety. Anioł powiedział do nich: „Wy się nie bójcie!” (Ewangelia Mateusza 28:5). Mimo strachu i wielkiej radości pobiegły oznajmić uczniom to, co usłyszały (Ewangelia Mateusza 28:8). Strażnicy zostali w bezruchu, bo ich lęk nie miał dokąd pójść poza zastygnięciem. Kobiety również się bały, a jednak ruszyły w drogę, bo niosły wieść, która nadawała ich strachowi kierunek. Ta sama obecność zatrzymała jednych, a drugich wysłała dalej. Różnicę zrobiło to, czy strach został sam ze sobą, czy połączył się z zaufaniem do słowa o zmartwychwstaniu.

W Ewangelii Mateusza 28:4 strażnicy drżą i stają się „jakby umarli”. Przybycie anioła, którego postać jaśnieje jak błyskawica, odbiera im zdolność działania. Grób, strzeżony jako miejsce zamknięte i pilnowane, staje się świadkiem wydarzenia, którego nie da się podporządkować ludzkiej władzy. Strażnicy mogą czuwać przy kamieniu, ale nie mogą zatrzymać życia. W następnych słowach anioł zwraca się do kobiet: „Wy się nie bójcie!”. Nie znaczy to, że kobiety nie odczuwają lęku. Odejście od grobu przynosi im i strach, i wielką radość. W tej scenie strach nie znika jak za dotknięciem dłoni; spotyka się z wiadomością, że Jezus zmartwychwstał. Jest w tym przejmująca różnica: strażnicy pozostają jak martwi, a kobiety otrzymują wieść o życiu i zadanie, by przekazać ją uczniom. Nie chodzi o pochwałę odwagi ani o prosty podział na ludzi silnych i słabych. Zmartwychwstanie nie zależy od ludzkiego opanowania. Przy otwartym grobie lęk nie ma ostatniego słowa, choć nadal jest obecny.