Ewangelia Mateusza 28:5 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w miejscu, gdzie wszystko drży. Ziemia się trzęsie, anioł odsuwa kamień, a strażnicy stają się jakby umarli. Do kobiet, które przyszły obejrzeć grób, anioł mówi jednak najpierw o strachu: „Wy się nie bójcie!". Ta prośba nie wynika z tego, że ich sytuacja jest łatwa, lecz z tego, kim są w tej chwili: szukającymi. Anioł nie zaczyna od wyjaśniania, co się stało. Zaczyna od tego, co wie o ich szukaniu: „Bo wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego". W tym zdaniu jest coś bardzo delikatnego. Anioł nie nazywa Jezusa po imieniu zmartwychwstałego, lecz używa określenia związanego z krzyżem, czyli z tym, co wydarzyło się na Golgocie. Szukanie dotyczy więc właśnie tego, co bolało najbardziej. Pierwsze, co kobiety słyszą, to to, że ich poszukiwanie zostało zauważone, zanim cokolwiek zaczęło się wyjaśniać. Anioł uspokaja strach nie przez zaprzeczenie temu, czego szukały, lecz przez to, że nazywa ich poszukiwanie prawdziwym.

W scenie przy grobie strach nie jest jednakowy dla wszystkich. Strażnicy drżą na widok anioła, a kobietom ten sam posłaniec mówi: „Wy się nie bójcie!”. Nie oznacza to, że kobiety niczego się nie lękają ani że wiara usuwa każdą reakcję na niezwykłe wydarzenie. Wyróżnia je to, że szukają Jezusa Ukrzyżowanego. To określenie łączy to, co wiadomo o Jezusie, z tym, co dopiero zostaje ogłoszone. Kobiety przyszły do grobu, pamiętając Jego śmierć; anioł nie odrywa zmartwychwstania od krzyża ani nie wskazuje na kogoś innego. Mówi o tym samym Jezusie, którego ukrzyżowano, i zaraz wyjaśnia: „Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał”. Uzasadnienie słów „nie bójcie się” nie jest więc ogólną obietnicą, że wierzących ominie cierpienie. W tej scenie anioł rozpoznaje cel kobiet i przekazuje im wiadomość o zmartwychwstaniu. Ich szukanie spotyka się z odpowiedzią, która zmienia znaczenie pustego grobu: nie jest on dowodem, że Jezus został zapomniany, lecz miejscem, z którego zaczyna się świadectwo o Jego zwycięstwie nad śmiercią.

Anioł nie zaczyna od wyjaśnień. Najpierw mówi: „Wy się nie bójcie!”. Wcześniej wydarzyło się wielkie trzęsienie ziemi, a postać anioła jaśniała jak błyskawica. Strach miał swoje powody, a anioł go nie lekceważy i nie każe udawać spokoju. Podaje powód, na którym można się oprzeć: „Bo wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego”. Warto zauważyć, na czym opiera się ta pociecha. Nie na odwadze kobiet ani na bezpiecznych okolicznościach. Opiera się na tym, że ktoś zna ich poszukiwanie. Słowa anioła mówią o Bożej uważności wobec konkretnego człowieka, który szuka Jezusa tam, gdzie wszystko wydawało się zamknięte w grobie. W Ewangelii Mateusza 28:8 czytamy, że kobiety oddaliły się od grobu „ze strachem i wielką radością”. Lęk nie zniknął od razu, ale przestał być ostatnim słowem. Pusty grób nie tłumaczy wszystkiego, a mimo to daje solidną podstawę do radości. Ten obraz jest mocny dla każdego, kto wciąż drży, a jednocześnie szuka światła. Strach może towarzyszyć wierze, lecz nie musi nią kierować.

Kobiety przychodzą do grobu o świcie, a anioł zwraca się właśnie do nich: „Wy się nie bójcie! Bo wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego”. W tych słowach jest miejsce na ich konkretną drogę: szukają Tego, którego śmierć widziały, choć jeszcze nie wiedzą, że grób jest pusty. Anioł nie gani ich za strach ani nie każe zapomnieć o krzyżu. Nazywa Jezusa Ukrzyżowanym — Jego śmierć pozostaje częścią prawdy o Nim także w chwili zwiastowania zmartwychwstania. Zapewnienie o braku strachu nie jest tu obietnicą, że człowiek wierzący nigdy się nie przestraszy. Jest słowem skierowanym do kobiet w tej chwili, osadzonym w wieści, że Jezus zmartwychwstał. Nadzieja rodzi się nie z pomniejszenia grozy śmierci, lecz z tego, że śmierć nie zatrzymała Jezusa. Grób pozostaje miejscem Jego pochówku, ale nie jest już Jego domem. W tym świcie pamięć o cierpieniu i początek nowej nadziei stoją obok siebie. Wiara nie musi wymazywać ran, by rozpoznać, że Bóg otwiera przyszłość poza nimi.