Ewangelia Mateusza 28:7 – znaczenie i zastosowanie

Anioł daje kobietom polecenie, w którym pośpiech łączy się z wiadomością: „idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei”. Zanim uczniowie cokolwiek zobaczą, dostają słowo, na którym mogą się oprzeć. Zdanie „Tam Go zobaczycie” mówi o spotkaniu, które dopiero nadejdzie, a miejsce tego spotkania zostaje wskazane konkretnie: Galilea. Najważniejsze wydaje się zakończenie: „Oto, co wam powiedziałem”. Anioł nie opiera tej wiadomości na tym, co uczniowie już zobaczyli, ani na samym pustym grobie. Odwołuje się do słowa, które Jezus wypowiedział wcześniej, i dzięki temu nadzieja zostaje osadzona w czymś już powiedzianym. Taka nadzieja bywa potrzebna szczególnie wtedy, gdy oczy jeszcze nie widzą, a serce drży. Kontekst z ósmego wiersza pokazuje, że posłanie nie trafia do ludzi spokojnych. Kobiety oddalają się od grobu „ze strachem i wielką radością” i biegną. Radość i strach idą tu obok siebie, a wiadomość daje tej mieszaninie kierunek: ku Galilei i ku obietnicy spotkania. Zapowiedź w Galilei pokazuje, że nadzieję mogą nieść ludzie jeszcze drżący, zanim zobaczą to, o czym usłyszeli.

W tym wersecie wiadomość o zmartwychwstaniu od razu staje się posłaniem: kobiety mają szybko przekazać uczniom, że Jezus żyje i udaje się przed nimi do Galilei. Nie są jedynie świadkami niezwykłego wydarzenia; powierzono im słowa, które mają dotrzeć do uczniów. Ważne jest także „przed wami”. Jezus nie czeka, aż uczniowie sami odnajdą drogę do Niego. Wskazuje miejsce spotkania i uprzedza ich przybycie. Galilea nie jest tu obietnicą, że odtąd życie będzie wolne od trudności. W obrębie opowieści Mateusza to konkretna zapowiedź: uczniowie zobaczą tam zmartwychwstałego Jezusa, zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią. Końcowe „Oto, co wam powiedziałem” wiąże nowe wydarzenie z wcześniejszym słowem. Zmartwychwstanie nie pojawia się jako przypadkowy zwrot akcji, lecz jako spełnienie tego, co zostało zapowiedziane. Uczniowie jeszcze nie widzieli Jezusa, ale mają otrzymać wiadomość, która kieruje ich ku spotkaniu. Wers ten łączy więc świadectwo, pamięć o słowach Jezusa i obietnicę Jego obecności. Jego centrum nie stanowi sama podróż do Galilei, lecz żyjący Jezus, który poprzedza swoich uczniów.

Anioł nie zostawia kobiet przy pustym grobie. Daje im wiadomość i od razu wysyła je w drogę. Słowa „Idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom” pokazują, że dobra nowina nie zatrzymuje się na tym, kto ją usłyszał. Ma zostać przekazana dalej. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że zmartwychwstanie zostaje połączone z konkretnym miejscem i konkretnym spotkaniem. Jezus nie mówi ogólnie, że będzie gdzieś obecny. Zapowiada, że uczniowie zobaczą Go w Galilei. Wiara dostaje wtedy kierunek. Jezus udaje się przed uczniami, więc pośpiech ma tu sens. Uczniowie mają iść za Nim, a nie czekać na Jego powrót w miejscu, które opuścił. Słowa „Oto, co wam powiedziałem” przypominają, że nic tu nie jest wymyślone na nowo. Kobiety niosą słowo, które już zostało wypowiedziane. Ich zadanie polega na wierności przekazowi, a nie na tworzeniu własnej wersji wydarzeń. Ten fragment pokazuje, że nadzieja zaczyna się od przekazania prawdy komuś innemu. Nie trzeba do tego wielkiej mowy. Wystarczy wierne powtórzenie tego, co zostało powiedziane.

Przy pustym grobie wiadomość nie zatrzymuje się przy zdumieniu. Anioł kieruje kobiety ku drodze: mają szybko oznajmić uczniom, że Jezus zmartwychwstał i udaje się przed nimi do Galilei. Zmartwychwstanie staje się świadectwem, które trzeba przekazać, i obietnicą spotkania: „Tam Go zobaczycie”. To kobiety otrzymują zadanie, by zanieść tę wiadomość uczniom. Ich droga od grobu nie prowadzi do gotowych odpowiedzi na każde pytanie, lecz do wiernego przekazania tego, co usłyszały. Nadzieja zaczyna rozchodzić się między ludźmi, choć niepewność nie znika w jednej chwili. Galilea nie jest tu abstrakcyjnym niebem ani ucieczką od ziemskiego życia. To miejsce wskazane przez Jezusa, dokąd uczniowie mają się udać. W zwyczajnej krainie, na znajomej drodze, ma się odsłonić prawda o Tym, którego grób nie zatrzymał. Nadzieja wieczna nie unieważnia czasu i miejsca; prowadzi przez nie ku obecności Zmartwychwstałego. Słowa „Oto, co wam powiedziałem” przypominają, że to wydarzenie było zapowiedziane. W chwili, gdy lęk i radość splatają się w sercach kobiet, słowo Jezusa okazuje się godne zaufania. Droga do Galilei nie wiedzie ku pustce, lecz ku spotkaniu, które Jezus obiecał.