Ewangelia Mateusza 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 28:1 zaczyna się bardzo spokojnie. Po upływie szabatu, przed świtem, dwie kobiety wychodzą, żeby obejrzeć grób. W tym wersecie nie ma jeszcze żadnego znaku ani zapowiedzi cudu, jest tylko zwykła potrzeba bycia blisko kogoś, kto odszedł. Można sobie wyobrazić, że w ich kroku był ciężar i cicha troska, bo przyszły tam z miłości do Jezusa, którego właśnie pochowano. Warto zauważyć, że ten poranek zaczyna się od wierności, a nie od odpowiedzi. Tekst nie mówi, że kobiety spodziewały się zmartwychwstania ani że wiedziały, co wydarzy się przy grobie. Ich wędrówka ma swoje miejsce w historii zbawienia jeszcze przed tym, co wszystko odmieni. Dopiero dalsze wersety, w tym Ewangelia Mateusza 28:5, pokazują, że Bóg mówi do nich w tym smutku, zanim cokolwiek zrozumieją. Ten fragment pokazuje, że zwykłe, zmęczone odwiedziny przy grobie stały się początkiem czegoś, czego nikt wtedy nie przewidział.

Słowa „po upływie szabatu” i „o świcie pierwszego dnia tygodnia” wyznaczają konkretny moment: czas odpoczynku dobiegł końca, zaczyna się nowy dzień, a Maria Magdalena i druga Maria przychodzą do grobu. Ewangelista nie mówi tu jeszcze o spotkaniu ze Zmartwychwstałym. Podkreśla, że kobiety przyszły obejrzeć grób — miejsce związane ze śmiercią Jezusa. W tej prostocie kryje się ważne napięcie. Czytelnik zna dalszy ciąg opowieści, ale kobiety w tej chwili nie są jeszcze przedstawione jako świadkinie pustego grobu ani posłanniczki. Są przy grobie, w porannym świetle, z pamięcią o Ukrzyżowanym. Nie należy więc dopisywać im pewności, której ten werset nie opisuje. Mateusz zaraz potem wspomina o trzęsieniu ziemi i aniele odsuwającym kamień. Kolejność narracji nie oznacza jednak, że kobiety widziały te wydarzenia. Werset 1 ustanawia scenę, a dalszy tekst rozwija jej sens: grób nie jest ostatnim słowem o Jezusie. To rozpoczęcie opowieści o zmartwychwstaniu nie pomniejsza realności śmierci. Przeciwnie, najpierw nazywa grób i obecność kobiet przy nim; dopiero na tym tle staje się widoczne, co Bóg uczynił.

Ewangelia Mateusza 28:1 nie opisuje wielkiego widowiska. Podaje czas: po zakończeniu szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia. Dwie kobiety wychodzą w drogę, żeby obejrzeć grób. Tekst nie wymienia ich myśli ani oczekiwań, dlatego nie warto ich dopowiadać. Ten skromny opis ma jednak swoją wagę. Najbardziej uderza zwyczajność tej chwili. Poranek zaczyna się jak każdy inny, a kobiety wyruszają w rytmie tygodnia i dnia. Ta droga nie zapowiada jeszcze cudu. Pokazuje raczej zwykły krok podjęty w czasie, który wydaje się pusty i nijaki. Dopiero w kolejnych wersetach pojawia się trzęsienie ziemi, anioł odsuwa kamień i przemawia do kobiet, zaczynając od słów: „Wy się nie bójcie!”. Pierwszy werset pozostaje więc cichym tłem tych wydarzeń. Pokazuje, że przełom nadchodzi w zwykły poranek, zanim ktokolwiek go rozpozna. Zmartwychwstanie nie zaczyna się od wielkiego gestu ludzi, lecz od działania Boga, który przychodzi do miejsca, w którym wszystko wydaje się zamknięte.

„Po upływie szabatu” wyznacza chwilę, w której znów można podjąć drogę. Maria Magdalena i druga Maria przychodzą o świcie pierwszego dnia tygodnia, lecz nie po to, by świętować zwycięstwo. Idą obejrzeć grób. Ich obecność przy miejscu śmierci jest cicha i wierna; tekst nie przypisuje im wiedzy o tym, co ma się wydarzyć. Poranek w tej scenie nie usuwa ciężaru poprzednich dni. Świt pada na grób, a kobiety nadal kierują się ku temu, co oznacza utratę. Właśnie tam Ewangelia Mateusza umieszcza początek wydarzeń, które przekroczą ich oczekiwania. W następnych wersetach ziemia drży, anioł odsuwa kamień i siada na nim. Kobietom mówi, że wie, iż szukają Jezusa Ukrzyżowanego. Nie gani ich za to, że przyszły do grobu. Jest w tym obraz wiary, która nie zna jeszcze całego sensu, a jednak pozostaje blisko. Nie należy z tego wersetu wyprowadzać obietnicy, że każdy żal szybko ustąpi. Mówi on o konkretnych kobietach i konkretnym świcie. A jednak w opowieści o zmartwychwstaniu ich droga ku grobowi staje się progiem: miejsce zamknięte śmiercią nie będzie ostatnim słowem Boga.