Ewangelia Mateusza 28:8 – znaczenie i zastosowanie

Kobiety, które w Ewangelii Mateusza 28:8 odchodzą od grobu, nie są ani w pełni spokojne, ani całkiem przygnębione. Tekst mówi, że „szybko więc oddaliły się od grobu, ze strachem i wielką radością”. Ten opis zostawia obok siebie dwa uczucia, które w zwykłym myśleniu wykluczałyby się nawzajem. Ewangelista nie wygładza tej sceny i nie każe bohaterkom najpierw się uspokoić, by mogły zostać posłane. Warto zauważyć, że lęk nie znika przed biegiem. Anioł powiedział wcześniej: „Wy się nie bójcie!” (Ewangelia Mateusza 28:5), a w wersie 8 widzimy, że strach nadal jest obecny. Radość nie czeka więc na koniec obawy, lecz idzie razem z nią. Ta równoczesność daje obraz wiary, która rodzi się przy pustym grobie: nie jest wolna od drżenia, a mimo to staje się wieścią, którą trzeba przekazać dalej. Kobiety biegną do uczniów, a zaraz potem spotykają zmartwychwstałego Jezusa, który mówi do nich: „Witajcie” (Ewangelia Mateusza 28:9). Bóg zbliża się do nich w trakcie drogi, a nie dopiero po jej zakończeniu.

W Ewangelii Mateusza 28:8 strach i wielka radość nie wykluczają się. Kobiety odchodzą od grobu poruszone tym, co usłyszały i zobaczyły, a zarazem niosą wiadomość, że Jezus zmartwychwstał. Tekst nie mówi, że strach zdążył zniknąć, zanim zaczęły działać. Ich pośpiech nie jest więc dowodem emocjonalnego opanowania, lecz odpowiedzią na słowa anioła: mają oznajmić uczniom, że Jezus powstał z martwych. Ważne jest także to, dokąd prowadzi ich radość. Nie zatrzymują wiadomości dla siebie ani nie traktują pustego grobu jako prywatnego przeżycia. Biegną do uczniów, ponieważ zmartwychwstanie dotyczy wspólnoty świadków i zapowiedzianego spotkania z Jezusem. W następnym wersecie sam Jezus staje im na drodze; Mateusz pokazuje zatem, że ich posłannictwo nie wyprzedza spotkania z Nim w sensie samodzielnej inicjatywy, ale wyrasta z otrzymanej wiadomości i Jego obecności. Ten werset nie przedstawia wiary jako braku lęku. Pokazuje raczej, że wiadomość o zmartwychwstaniu może prowadzić do wiernego działania pośród silnych, nawet sprzecznych uczuć. Aleja od grobu staje się drogą przekazania nadziei.

Ewangelia Mateusza 28:8 mówi: „Szybko więc oddaliły się od grobu, ze strachem i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom”. Kobiety nie czekały, aż strach całkowicie ustąpi. Odchodziły od grobu jednocześnie przestraszone i pełne radości, a jedno uczucie nie wykreślało drugiego. Ta scena pokazuje coś ważnego o posłuszeństwie. Anioł polecił im iść i powiedzieć uczniom o zmartwychwstaniu (Ewangelia Mateusza 28:7). Tekst nie mówi, że najpierw się uspokoiły, a dopiero potem wyruszyły. Działały w drodze, w niepewności i z mocno poruszonym sercem. Szybki bieg kobiet nie jest też tylko gestem entuzjazmu. Niosły wieść, która miała zmienić serca uczniów i całą ich przyszłość. Ich pośpiech wyraża wagę tego, co usłyszały. Radość w tym wersecie nie czeka na koniec strachu. Pcha kobiety naprzód, nawet gdy serce jeszcze drży. Wierność bywa szybkim krokiem wykonanym pośród sprzecznych uczuć, a Ewangelia nie każe najpierw uporządkować wnętrza, by móc ruszyć z miejsca.

Po odsunięciu kamienia kobiety odchodzą od grobu z dwiema prawdami naraz: strachem i wielką radością. Mateusz nie każe jednej z nich ustąpić miejsca drugiej. Wieść o zmartwychwstaniu nie wymazuje grozy śmierci ani ciężaru tego, co wydarzyło się wcześniej; nadaje jednak nowy kierunek ich krokom. Biegną oznajmić uczniom to, co usłyszały przy pustym grobie: Jezus powstał z martwych i ma się z nimi spotkać w Galilei. Ich ruch nie jest triumfalnym przemarszem ludzi, którzy wszystko już rozumieją. W samym wersecie pozostaje napięcie: serce drży, a jednak nogi niosą dalej. Wiara może być obecna pośród niepewności, zanim wszystkie pytania znajdą odpowiedź. Grób, który jeszcze przed chwilą przyciągał je ku sobie, staje się miejscem, od którego odchodzą z wiadomością. Nie dlatego, że ból i lęk zniknęły, lecz dlatego, że słowo anioła otworzyło przed nimi drogę ku żyjącym. Ta scena nie obiecuje, że każda żałoba szybko ustąpi ani że świadectwo będzie wolne od drżenia. Pokazuje raczej, że radość wielkanocna może iść razem ze strachem, a mimo niego prowadzić ku drugim. W tym biegu nadzieja nie jest abstrakcyjną pociechą: ma imię Jezusa i staje się wieścią przekazywaną wspólnocie, która jeszcze czeka na spotkanie z Nim.