Ewangelia Mateusza 28:20 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 28:20 pada w chwili, gdy Jezus przekazuje uczniom wielkie posłanie: mają nauczać wszystkie narody i udzielać im chrztu (Ewangelia Mateusza 28:19). Słowa o obecności nie stoją więc obok misji, lecz w jej samym środku. Ewangelista zauważa też, że niektórzy z uczniów wątpili (Ewangelia Mateusza 28:17). Obietnica „A oto Ja jestem z wami” obejmuje zatem także tych, którzy wyruszają z niepewnym sercem. Warto zwrócić uwagę na słowo „wszystkie”. Jezus nie mówi o dniach łatwych ani pomyślnych, lecz o wszystkich dniach, aż do końca świata. Obecność nie jest tu nagrodą za dobrze wykonaną pracę. Jest towarzyszeniem w drodze, także wtedy, gdy ktoś nie wie, czy sobie poradzi, i właśnie wtedy, gdy zwątpienie nie zniknęło. Nie należy też czytać tego fragmentu jako obietnicy wolnej od trudu. Posłanie, które uczniowie otrzymali, było wymagające, a Jezus nie zapowiedział spokojnej drogi. Słowo o obecności mówi raczej o bliskości w zmęczeniu, w samotności i w wątpliwości, a więc w tym, co bywa bardzo ludzkim doświadczeniem wiary. Uczniowie nie idą nią sami, choć droga pozostaje trudna.

Końcowe zdanie Ewangelii Mateusza łączy nauczanie z obietnicą obecności Jezusa. Uczniowie mają nie tylko przekazywać Jego słowa, lecz uczyć zachowywania wszystkiego, co im przykazał. Chodzi więc o wiarę, która obejmuje rozumienie nauki i życie według niej: na przykład przebaczenie, uczciwość czy troskę o bliźniego. Nauczanie nie kończy się na poznaniu treści; zmierza ku posłuszeństwu. Obietnica „Ja jestem z wami przez wszystkie dni” nie jest oderwanym pocieszeniem. Pada po poleceniu skierowanym do uczniów, by szli do wszystkich narodów, i po słowach Jezusa o Jego władzy w niebie i na ziemi. Jego obecność towarzyszy zatem misji, która przekracza granice jednej wspólnoty i jednego pokolenia. Nie oznacza obietnicy łatwego powodzenia ani braku trudności; tekst tego nie mówi. W bezpośrednim kontekście uczniowie oddają Jezusowi pokłon, choć niektórzy wątpią. To ważny szczegół: misja nie zostaje powierzona ludziom przedstawionym jako wolni od wszelkich pytań. Jej oparciem jest władza Jezusa, a nie doskonałość posłańców. Ostatnie słowa Ewangelii przedstawiają więc posłuszeństwo i obecność jako nierozłączne: uczniowie idą z Jego nauką, a On pozostaje z nimi.

Ostatnie słowa Jezusa w Ewangelii Mateusza brzmią jak polecenie na drogę. Uczniowie mają nauczać wszystkie narody. Niektórzy z nich jeszcze wątpili (Ewangelia Mateusza 28:17), a mimo to usłyszeli obietnicę, która nie czekała na ich pełną pewność. Słowa „Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” zwracają się do uczniów wysłanych w świat. Zaraz potem pada zdanie: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata”. Obietnica stoi obok misji i jej nie zastępuje. Nie zapewnia, że droga będzie łatwa ani że każdy trud zniknie. Mówi, że Jezus pozostaje przy swoich uczniach od ich czasów aż do końca świata. W tym fragmencie wierność wyrasta z relacji z Jezusem. Uczniowie nie muszą najpierw wiedzieć wszystkiego, by ruszyć w drogę, bo towarzyszy im Ten, któremu dana jest wszelka władza w niebie i na ziemi (Ewangelia Mateusza 28:18). Dlatego zdanie „z wami” nie jest tu pustą formułą. Ewangelia Mateusza kończy się właśnie tą obietnicą, a to ona nadaje posłuszeństwu wspólny fundament.

Ostatnie słowa Ewangelii Mateusza łączą zadanie uczniów z obietnicą obecności Jezusa. Mają uczyć narody zachowywania wszystkiego, co On przykazał. Nie chodzi więc jedynie o przekazanie wiadomości o Jezusie, lecz o życie, w którym Jego nauka staje się widoczna. Przykazania nie są tu oddzielone od relacji: Ten, który powierza misję, sam pozostaje blisko. Obietnica pada po spotkaniu na górze w Galilei. Uczniowie oddają Jezusowi pokłon, choć niektórzy wątpią. Ich niepełna pewność nie unieważnia powierzonego im zadania. Jezus mówi o władzy obejmującej niebo i ziemię, a następnie posyła ich do wszystkich narodów. Misja nie opiera się zatem na doskonałej odwadze uczniów, lecz na Jego autorytecie i obecności. Słowa „przez wszystkie dni” nie obiecują życia wolnego od trudu. Dają jednak pewność, że wspólnota uczniów nie zostaje sama w czasie swojej drogi. Jak światło, które nie usuwa każdej ciemności, lecz pozwala iść dalej, obecność Zmartwychwstałego podtrzymuje wierność Jego nauce aż do końca świata.