Ewangelia Mateusza 28:19 – znaczenie i zastosowanie

Ta wypowiedź brzmi jak posłanie, ale padła w bardzo konkretnej chwili. W Ewangelii Mateusza 28:17 zapisano, że uczniowie, gdy zobaczyli Jezusa, oddali Mu pokłon, a niektórzy jednak wątpili. Pierwsza wspólnota nie została więc posłana przez ludzi pewnych wszystkiego, lecz do tych, którzy nosili w sobie pytania. Jezus nie czeka, aż wątpliwość zniknie, zanim powierzy im zadanie. Polecenie chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego pada tuż przed słowami z Ewangelii Mateusza 28:20: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata”. Imię, w którym ochrzczeni zostają włączeni do wspólnoty, wskazuje na relację, a nie tylko na formułę wypowiedzianą przy obrzędzie. Bóg pozostaje blisko w tej relacji także wtedy, gdy ktoś jeszcze nie rozumie wszystkiego. Fragment nie mówi, że wątpliwość trzeba najpierw przezwyciężyć, by stać się posłanym. Mówi raczej, że posłanie i towarzyszenie idą razem. Dlatego słowa o nauczaniu wszystkich narodów brzmią mniej jak wymóg wobec tych, którzy są pewni, a bardziej jak zaproszenie skierowane do tych, którzy wciąż szukają.

Werset ten nie przedstawia misji jako samodzielnego przedsięwzięcia uczniów. Bezpośrednio wcześniej Jezus mówi, że dana Mu jest wszelka władza w niebie i na ziemi; polecenie „Idźcie więc” wyrasta z Jego autorytetu, nie z przewagi wspólnoty. Adresatami są wszystkie narody, więc zasięg wezwania przekracza granice jednego ludu i nie pozwala zamknąć Ewangelii w kręgu już przekonanych. „Nauczajcie” nie oznacza jedynie przekazywania informacji. Kolejny werset dopowiada, że uczniowie mają uczyć zachowywać wszystko, co Jezus przykazał. Chodzi zatem o formowanie życia według Jego nauki, nie o samo uznanie jej za prawdziwą. Chrzest wyraża przynależność do Boga przez formułę „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”. To jeden chrzest, a zarazem wyraźnie trynitarne wyznanie. W kontekście uczniowie są świadkami Zmartwychwstałego; część z nich wciąż wątpi. Ich niepełna pewność nie unieważnia powierzonego zadania, bo jego podstawą pozostaje władza Jezusa. Obietnica Jego obecności, zamykająca rozdział, dopełnia nakazu: posłanie nie oznacza działania bez Niego.

Ostatnie słowa Jezusa w Ewangelii Mateusza zaczynają się od przypomnienia, kto wydaje to polecenie. Według Ewangelii Mateusza 28:18 Jezus mówi: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Dopiero potem pada wezwanie: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Słowo „Idźcie” jest w liczbie mnogiej, więc zadanie dotyczy wspólnoty uczniów, a nie jednego bohatera. Fragment łączy trzy działania: wyjść, nauczać i chrzcić. Nauczanie nie kończy się na przekazaniu informacji. Według Ewangelii Mateusza 28:20 uczniowie mają uczyć zachowywać wszystko, co Jezus przykazał. Chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego wiąże ochrzczonego z imieniem Trójjedynego Boga. Szczególnie uderza, że uczniowie dostają tę misję mimo wątpliwości, o których mowa w Ewangelii Mateusza 28:17. Może to być ktoś, kto uczy dzieci na katechezie albo po prostu pokazuje wiarę w zwykłym domowym życiu. Takie zadanie przerasta ludzkie siły, ale obietnica „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” (Ewangelia Mateusza 28:20) daje mu oparcie. Misja opiera się na władzy i obecności Tego, który ją zlecił.

Po zmartwychwstaniu Jezus spotyka uczniów, którzy oddają Mu pokłon, choć niektórzy wciąż wątpią. Właśnie do tej niejednorodnej wspólnoty kieruje słowa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Misja nie wyrasta z ludzkiej pewności ani siły, lecz z władzy Jezusa, obejmującej niebo i ziemię, oraz z Jego obietnicy obecności aż do końca świata. „Wszystkie narody” poszerza horyzont poza granice własnej wspólnoty i przyzwyczajeń. Chrzest oznacza wejście w życie związane z Ojcem, Synem i Duchem Świętym; nauczanie zaś prowadzi do zachowywania tego, co przykazał Jezus. Nie chodzi więc jedynie o przekazanie wiadomości, ale o drogę uczniostwa, której treść ma kształtować codzienne życie. Obraz uczniów u stóp Jezusa pozostaje ważny: są posłani, zanim znikną ich wszystkie wątpliwości. Ewangelia nie przedstawia misji jako samotnego przedsięwzięcia. Jej daleki zasięg spoczywa na obietnicy bliskiej obecności Chrystusa. Granice ludzkiej odwagi nie są granicami Jego wierności. W tej obietnicy posłanie znajduje źródło i oparcie.