Ewangelia Mateusza 28:18 – znaczenie i zastosowanie

Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. W tym zdaniu słychać przede wszystkim bliskość. Uczniowie stoją na górze w Galilei, a część z nich przed chwilą oddała pokłon i jednocześnie wątpiła, jak zapisano w Ewangelii Mateusza 28:17. Jezus nie czeka, aż ich serca się uspokoją. Najpierw mówi o tym, co zostało Mu dane, a dopiero potem wypowiada posłanie. Dla kogoś, kto niesie wątpliwość, to ważne. Wątpienie nie wyłącza z tej rozmowy, a sama wypowiedź nie stawia żadnego warunku dotyczącego pewności. Słowo „więc” w kolejnym wersecie łączy posłanie z tym, co zostało już powiedziane, czyli uczniowie idą z tego, co usłyszeli, a nie z tego, co sami już w sobie rozstrzygnęli. Najbardziej poruszające jest to, że zaraz potem pada obietnica: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata”. Władza i obecność stoją obok siebie. Ten, któremu dana jest wszelka władza, zostaje blisko tych, którzy jeszcze nie rozumieją wszystkiego. Słowa z Ewangelii Mateusza 28:18 nie opisują więc dystansu władcy, lecz troskę o tych, którzy idą dalej.

Słowa o władzy padają w chwili, gdy uczniowie spotykają zmartwychwstałego Jezusa w Galilei. Ewangelia Mateusza nie ukrywa, że oddają Mu pokłon, a niektórzy wątpią. Właśnie do tej wspólnoty Jezus mówi: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Jego autorytet nie opiera się na ludzkim uznaniu ani na przewadze politycznej. Jest powszechny, obejmuje niebo i ziemię, a zarazem został Mu dany. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, czym ta władza nie jest. Nie służy Jezusowi do wymuszania podziwu ani do zabezpieczania własnej pozycji. W bezpośrednim kontekście staje się podstawą posłania uczniów do wszystkich narodów: mają nauczać i udzielać chrztu. Zakres misji odpowiada więc zakresowi władzy Chrystusa, nie sile ani doskonałości samych uczniów. Werset nie obiecuje, że każde ludzkie przedsięwzięcie zakończy się powodzeniem. Ukazuje natomiast, kto ma prawo posyłać Kościół i komu podlega jego misja. Ostatnie słowa rozdziału dopełniają tę myśl: Jezus obiecuje być z uczniami. Jego władza nie jest odległym tytułem, lecz autorytetem złączonym z obecnością.

Te słowa padają po zmartwychwstaniu, na górze w Galilei. Uczniowie widzą Jezusa i oddają Mu pokłon, a jednak, jak zaznacza tekst, niektórzy wciąż wątpią. Do tego zgromadzenia Jezus mówi: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Warto zauważyć, że władza nie zostaje tu opisana jako coś, co Jezus zdobył własnym wysiłkiem. Została Mu dana. Ten szczegół zmienia sposób czytania całego fragmentu. W Ewangelii Mateusza 28:19 pada polecenie, by iść, nauczać wszystkie narody i udzielać chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Wysłanie uczniów opiera się więc na autorytecie, którego sami sobie nie nadali. W praktyce oznacza to, że zadanie przerastające siły nie musi być dźwigane wyłącznie na barkach tego, kto je otrzymał. Najpierw liczy się to, na czyje polecenie się działa. Wtedy ciężar staje się wspólny z Tym, który ma ostatnie słowo. Ostateczna pewność nie wynika z tego, jak mocni są uczniowie, lecz z tego, kto trzyma władzę. Ta władza nie przestaje obowiązywać wtedy, gdy wątpliwości jeszcze nie ustąpiły.

W Ewangelii Mateusza 28:18 Jezus ogłasza: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Te słowa padają po zmartwychwstaniu, gdy jedenastu uczniów spotyka Go w Galilei. Oddają Mu pokłon, choć niektórzy wątpią. Władza Jezusa nie jest więc ogłoszona zgromadzeniu wolnemu od niepewności. Jego panowanie nie zależy od doskonałej pewności tych, którzy stoją przed Nim. „Wszelka” obejmuje niebo i ziemię: całe stworzenie, nie tylko to, co ludzie potrafią uporządkować albo zrozumieć. Władza ta nie pozostaje abstrakcyjnym tytułem. W następnych słowach Jezus posyła uczniów do wszystkich narodów i zapewnia o swojej obecności przez wszystkie dni, aż do końca świata. Misja wyrasta z Jego autorytetu, a nie z ludzkiej siły czy bezbłędności. Można widzieć w tym obraz otwartego horyzontu: droga uczniów prowadzi daleko, lecz nie poza zasięg panowania Chrystusa. Ich wątpliwość nie znika z opowieści, ale nie staje się jej ostatnim słowem. Ostatnie słowo należy do Jezusa, któremu dana jest władza nad całym stworzeniem.