Ewangelia Mateusza 28:17 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 28:17 zestawia dwie postawy wobec Zmartwychwstałego: pokłon i wątpienie. Tekst mówi: „A gdy Go zobaczyli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili.” Słowo „jednak” wyraźnie je zestawia, ale fragment nie wyjaśnia, skąd wzięły się wątpliwości ani czy ktoś później zmienił zdanie. Nie ma w nim osądu ani wezwania do poprawy. Jest tylko zdanie, które przyznaje, że wiara i niepewność mogły stać obok siebie w tej samej grupie. Serce zatrzymuje się właśnie przy tej niepewności. Wielu ludzi zna to napięcie, gdy coś w środku chce uwierzyć, a myśli jeszcze nie nadążają za tym, co widzą oczy. Ewangelia nie każe tego uciszać ani nie wyrzuca wątpiących poza krąg. Już w następnym wersecie, Ewangelia Mateusza 28:18, czytamy, że Jezus podszedł „do nich”, czyli do jedenastu uczniów, wśród których byli także ci, którzy wątpili. Ten szczegół ma znaczenie dla każdego, kto nosi w sobie pytania. Bliskość Jezusa nie zależy od tego, czy wszystko jest już jasne. W tym opisie pokłon i wątpienie żyją obok siebie w jednym miejscu, a Bóg zbliża się do ludzi, którzy jeszcze nie rozumieją wszystkiego.

„A gdy Go zobaczyli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili” — Mateusz nie wygładza spotkania ze Zmartwychwstałym. W tej samej scenie pojawiają się uznanie Jezusa i niepewność części uczniów. Tekst nie wyjaśnia dokładnie, czego dotyczyło ich zwątpienie, dlatego nie należy dopisywać im ani pełnego odrzucenia, ani gotowej pewności. Pokłon oznacza uznanie Jezusa za godnego czci; wątpliwość pokazuje, że takie uznanie nie usuwa automatycznie wszystkich pytań. Kluczowe rozróżnienie brzmi: zwątpienie nie jest tu opisane jako przeciwieństwo każdego aktu wiary. Mateusz umieszcza oba fakty obok siebie, nie przedstawiając ich jako kolejnych etapów ani nie dzieląc uczniów na wierzących i niewierzących. To ważne w kontekście dalszych słów. Jezus podchodzi do zgromadzonych i mówi o swojej władzy, po czym powierza uczniom misję. Tekst nie odnotowuje, by przed tym zniknęła wszelka niepewność. Zarazem wątpliwość nie staje się treścią posłannictwa: jego podstawą pozostaje autorytet Zmartwychwstałego. Scena nie idealizuje uczniów, lecz pokazuje, że ich odpowiedź na Jezusa może być rzeczywista, choć nie wolna od napięcia.

Ten krótki fragment łączy dwie prawdy, które łatwo rozdzielić. Uczniowie widzą Zmartwychwstałego i oddają Mu pokłon. Zaraz potem Ewangelista zauważa, że „niektórzy jednak wątpili”. Tekst nie wyjaśnia, skąd wzięło się to wahanie ani którzy uczniowie się wahali. Nie zawiera też wyrzutu ani ostrzeżenia. Warto zobaczyć, co dzieje się dalej. Jezus nie odsuwa wątpiących. Podchodzi do całej grupy, mówi o wszelkiej władzy w niebie i na ziemi i posyła uczniów do wszystkich narodów. Obietnica „Ja jestem z wami przez wszystkie dni” zostaje wypowiedziana wobec tych jedenastu, a wśród nich byli także ci, którzy jeszcze się wahali. W codziennym życiu wielu wierzących zna tę mieszankę. Modlitwa bywa szczera, a pytania wracają w kolejnych tygodniach i miesiącach. Ewangelia Mateusza 28:17 nie wymaga udawanej pewności. Pokazuje natomiast, że wątpliwość nie oznacza końca relacji z Chrystusem, bo to właśnie wśród wahających się Jezus ogłasza swoją władzę i obecność.

W zdaniu „A gdy Go zobaczyli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili” radość spotkania ze Zmartwychwstałym nie usuwa całej niepewności. Jedenastu uczniów jest na górze w Galilei, dokąd Jezus ich skierował. Oddają Mu pokłon, a zarazem nie wszyscy są wolni od wahania. Ewangelista nie ukrywa tej szczeliny między uznaniem a pełnym zrozumieniem. To ważne świadectwo o wierze, która nie zawsze przychodzi jako nieprzerwana pewność. Uczniowie widzą Jezusa, lecz ich odpowiedź nie jest jednakowa ani doskonała. Tekst nie podaje, czego dokładnie dotyczyły ich wątpliwości; nie każe więc dopowiadać im ani odwagi, ani winy. Pokazuje raczej, że obecność Zmartwychwstałego nie unieważnia ludzkiej kruchości. W perspektywie całego zakończenia Ewangelii ta scena otwiera się na słowa Jezusa o władzy i posłaniu uczniów. Ich powołanie nie wyrasta z bezbłędnej pewności, lecz z tego, że Jezus podchodzi do nich i mówi. Jak świt nad miejscem śmierci, Jego obecność rozpoczyna przyszłość, której uczniowie sami nie potrafią jeszcze objąć. Wątpliwość nie jest ostatnim słowem tej sceny. Jest w niej także pokłon i głos Zmartwychwstałego.