Ewangelia Mateusza 28:16 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 28:16 droga wydaje się prosta: jedenastu uczniów wyrusza do Galilei, na górę, którą wskazał im Jezus. Tekst nie opisuje ich nastroju ani tego, czy ktokolwiek towarzyszy im w podróży. Idą z tym, co zostało po minionych dniach: ze zmęczeniem, żalem i pytaniami, na które jeszcze nie ma odpowiedzi. Liczba jedenaście przypomina, że grupa jest mniejsza, niż była. Mimo tej straty uczniowie pozostają razem i nie rozchodzą się w różne strony. Warto jednak zauważyć, że w Ewangelii Mateusza 28:17 pada zdanie: Niektórzy jednak wątpili. Droga na górę nie była więc wolna od wątpliwości. Ruszyli, bo mieli polecenie, które zostało im wcześniej dane, a nie dlatego, że wszystko już rozumieli. W tym krótkim fragmencie widać coś bardzo ludzkiego: można iść, zanim serce nadąży za decyzją. Słowo, które otrzymano, nie traci znaczenia tylko dlatego, że pojawia się niepewność. Właśnie w tym pójściu, z niepewnym sercem, uczniowie wkrótce stają przed Chrystusem, który podchodzi do nich i przemawia. Ten wers pokazuje wierność, która nie czeka na spokój.

Jedenastu uczniów nie spotyka Jezusa przypadkiem: udają się do Galilei, na miejsce, które On im wskazał. W tym krótkim zdaniu ważny jest związek między poleceniem a odpowiedzią. Uczniowie nie znają jeszcze wszystkiego, co wydarzy się podczas spotkania, ale podejmują drogę zgodnie ze słowem Jezusa. Ich posłuszeństwo poprzedza pełne zrozumienie. Liczba „jedenastu” przypomina, że wspólnota uczniów nie jest już pełna. Ewangelista nie przedstawia jednak ich braku jako przeszkody, która unieważnia spotkanie. W kolejnych wersetach Jezus przemówi właśnie do zgromadzonych tam uczniów, a ich postawy okażą się różne: oddadzą Mu pokłon, choć niektórzy będą wątpić. Mateusz nie ukrywa więc napięcia między wiarą a niepewnością. Werset nie podaje nazwy góry ani nie wyjaśnia jej symboliki. Nie warto dopowiadać szczegółów, których tekst nie zawiera. Wskazuje za to wyraźnie, że inicjatywa należy do Jezusa: to On wyznaczył miejsce spotkania. Wielkie posłannictwo, które zaraz zostanie powierzone uczniom, zaczyna się nie od ich pewności czy własnego planu, lecz od odpowiedzi na Jego wezwanie.

Ewangelia Mateusza 28:16 mówi o czymś bardzo zwyczajnym: „Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił.” Ewangelista zapisuje to krótko. Nie ma tu długiej narady ani wielkich przygotowań. Jest ruch, konkretna droga i wskazane miejsce. Wierność często zaczyna się od kroku w wyznaczonym kierunku, a nie od wielkiego przeżycia. Uczniowie wiedzą, dokąd iść, bo otrzymali wskazówkę od Jezusa. Wskazanie miejsca było konkretne, a odpowiedź uczniów też jest konkretna: poszli. Następny werset mówi jednak, że gdy Go zobaczyli, oddali Mu pokłon, a niektórzy wątpili (Ewangelia Mateusza 28:17). Warto zauważyć, że posłuszeństwo i wątpliwość mogą istnieć obok siebie. Ewangelista nie wygładza tego obrazu. Jezus przychodzi do uczniów i mówi o swojej władzy (Ewangelia Mateusza 28:18). W słowach kończących Ewangelię Jezus zapewnia, że jest z uczniami przez wszystkie dni, aż do końca świata (Ewangelia Mateusza 28:20). Droga posłuszeństwa nie musi być od początku pewna, aby prowadzić do spotkania ze Zmartwychwstałym. Ewangelia ukazuje wierność jako ruch, który ma kierunek i towarzysza.

Jedenastu uczniów wyrusza do Galilei, bo Jezus im polecił. W tym prostym zdaniu wiara przybiera postać drogi: nie triumfalnego pochodu, lecz wspólnego udania się w miejsce wskazane przez Nauczyciela. Ich liczba przypomina, że wspólnota jest naznaczona stratą, a jednak nie przestaje być wspólnotą uczniów. Galilea nie jest tu tylko punktem na mapie. To miejsce, do którego Jezus ich kieruje, i przestrzeń spotkania, które dopiero nastąpi. Ewangelia nie mówi, co czuli w drodze ani jak rozumieli to polecenie. Nie trzeba dopowiadać ich pewności. Wystarczy zauważyć, że idą, choć dalszy sens tej drogi stanie się jasny później. W pobliżu tego wersetu stoi obraz uczniów, którzy oddają Jezusowi pokłon, a zarazem niektórzy wątpią. Mateusz nie usuwa tej kruchości z opowieści o spotkaniu ze Zmartwychwstałym. Posłuszeństwo i niepewność mogą więc znaleźć się obok siebie, zanim wszystko zostanie pojęte. Góra wyznacza miejsce, nie daje jeszcze pełnej odpowiedzi. Uczniowie są tam, dokąd Jezus ich wezwał. Czasem właśnie tak zaczyna się wierność: od podjęcia drogi, której znaczenie odsłoni się dopiero w obecności Tego, który ją wskazał.