Ewangelia Mateusza 28:10 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 28:10 Jezus mówi do kobiet, które przed chwilą odeszły od pustego grobu. Wcześniej, w 8. wersecie, odeszły z lękiem i wielką radością, a teraz słyszą: „Nie bójcie się”. Te słowa nie wymagają, by strach zniknął przed rozmową. Przychodzą do ludzi w drodze, z sercem jeszcze pełnym drżenia, i zostają z nimi, gdy mają biec z wieścią dalej. Najbardziej poruszające jest to, jak Jezus nazywa tych, do których wysyła posłanie: „moim braciom”. Mógłby mówić o uczniach językiem wyrzutu albo rozliczenia. Tymczasem używa słowa, które mówi o bliskości. Kobiety nie zostają wysłane z wiadomością o czyjejś winie, lecz z zapowiedzią, że spotkanie wciąż jest możliwe. Galilea przypomina miejsce, gdzie uczniowie po raz pierwszy usłyszeli wezwanie. Tam mają zobaczyć Zmartwychwstałego. Tekst nie opisuje żadnego przymusu ani zdania z przeszłości. Zapowiada po prostu spotkanie w miejscu, które dobrze znają, i w ten sposób pokazuje, że Bóg prowadzi ludzi tam, gdzie już kiedyś był blisko.

W Ewangelii Mateusza 28:10 Jezus łączy dwa polecenia: „Nie bójcie się” oraz „Idźcie i oznajmijcie moim braciom”. Pierwsze nie unieważnia niezwykłości wydarzeń ani lęku kobiet; drugie pokazuje, że wieść o zmartwychwstaniu ma dotrzeć do uczniów. Wcześniej anioł polecił im przekazać, że Jezus udaje się przed nimi do Galilei. Teraz sam Jezus potwierdza tę zapowiedź. Nazywa uczniów „moimi braćmi”. To ważne określenie: po rozproszeniu i porażce uczniowie nie zostają przedstawieni jako obcy ani odrzuceni. Tekst nie rozwija tu osobno znaczenia tego tytułu, ale w tej scenie brzmi on jak zapewnienie o więzi, która trwa mimo ich wcześniejszej niewierności. Galilea nie jest w tym wersecie przypadkowym szczegółem podróży. To wskazane miejsce ponownego spotkania, zgodne z wcześniejszą zapowiedzią. Jezus nie mówi, że uczniowie już Go tam zobaczyli; obiecuje, że zobaczą Go później. W centrum zdania pozostaje więc nie sama trasa, lecz wiarygodność Jego słowa. Kobiety przekazują uczniom wiadomość, która jednocześnie uspokaja i kieruje ich ku spotkaniu ze Zmartwychwstałym.

Słowa z Ewangelii Mateusza 28:10 pojawiają się tuż po poranku pełnym zamętu. Kobiety przyszły do grobu, usłyszały od anioła, że Jezus zmartwychwstał, a potem same spotkały Go w drodze. Pierwsze, co słyszą, to „Nie bójcie się”. Strach jednak nie zostaje bez zadania. Jezus posyła je z konkretną wiadomością: „Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą”. Uderza prostota tego przekazu. Zawiera kierunek i miejsce spotkania. Zapowiedź ma konkretne miejsce, Galileę, dzięki czemu oczekiwanie ma dokąd pójść. Wierność często zaczyna się od jednego zrozumiałego kroku, a nie od pełnego obrazu tego, co się jeszcze wydarzy. Obok tej sceny Mateusz pokazuje inną drogę. Arcykapłani dają żołnierzom sporo pieniędzy, aby rozpowiadali wymyśloną historię o wykradzeniu ciała. Kłamstwo wymaga zapłaty, uzgodnienia i pilnowania, żeby nie wyszło na jaw. Prawda niesiona przez kobiety może po prostu wędrować dalej, od serca do serca, bez kupowania czyjegoś milczenia. W tym krótkim zdaniu kryje się mocny sens. Bóg powierza swoją wiadomość ludziom, którzy jeszcze drżą, i pokazuje im miejsce, w którym On sam się objawi.

„Nie bójcie się” nie usuwa ciężaru tego, co właśnie się wydarzyło. Jezus mówi te słowa kobietom, które spotkały Go po zmartwychwstaniu, i zaraz powierza im wiadomość dla uczniów. Nadzieja nie zatrzymuje ich przy grobie: staje się drogą, którą niosą innym. Szczególna jest nazwa „moim braciom”. Uczniowie nie zostają określeni przez lęk ani przez to, jak zachowali się w chwili próby. Jezus wciąż nazywa ich bliskimi. To słowo otwiera przyszłość wspólnoty, która ma jeszcze zobaczyć Go żywego. Galilea jest konkretnym miejscem spotkania, nie mglistą obietnicą, że wszystko będzie łatwe. Wskazuje kierunek i daje uczniom coś, ku czemu mogą iść. Zmartwychwstały Jezus nie pozostaje zamknięty w niezwykłej chwili przy grobie; zapowiada dalszą drogę razem z nimi. W pobliżu tej wiadomości pojawia się także opowieść straży, która ma podważyć prawdę o pustym grobie. Ewangelia Mateusza przeciwstawia jej świadectwo kobiet. Ich droga niesie nie pewność, że lęk zniknął, lecz słowo Jezusa, które pozwala iść mimo niego. Tam, w Galilei, czeka nie sama odpowiedź, ale On.