Ewangelia Mateusza 27:52 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:52 mówi, że „groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało”. Ten obraz pojawia się zaraz po rozdarciu zasłony przybytku, drżeniu ziemi i pękaniu skał, gdy Jezus wyzionął ducha. Wszystko dzieje się w miejscach, które zwykle wydają się najbardziej zamknięte: w świątyni, w grobach i w ziemi. Tekst jest powściągliwy. Nie opisuje, co czuli ludzie stojący przy grobach ani jak wyglądało to, co się stało. Ewangelista zostawia tę tajemnicę otwartą, co dobrze pasuje do ciszy żałoby. Werset 53 wspomina o wyjściu z grobów po zmartwychwstaniu Jezusa, a chrześcijańskie tradycje czytają te słowa na różne sposoby, dlatego warto zachować tę różnorodność zamiast budować z tego jedną, szczegółową chronologię. Dla kogoś, kto nosi w sobie stratę, ten fragment może mówić o tym, że śmierć nie ma ostatniego słowa o tych, którzy odeszli. Groby, które zwykle oznaczają koniec, zostają tu otwarte. Najmocniejsze w tym obrazie jest to, że Boże działanie dotyka dokładnie tego, co wydawało się zamknięte na zawsze.

Werset łączy dwa obrazy: groby się otwierają, a ciała zmarłych świętych powstają. Nie jest to ogólna nauka o tym, że śmierć już teraz przestała istnieć. Mateusz opisuje niezwykły znak związany ze śmiercią Jezusa, a dalszy ciąg mówi, że ci, którzy wyszli z grobów, ukazali się w Jerozolimie po Jego zmartwychwstaniu (Ewangelia Mateusza 27:53). Znaczenie tej sceny widać w jej sąsiedztwie. Śmierci Jezusa towarzyszą rozdarcie zasłony, trzęsienie ziemi i pękanie skał. W tej sekwencji otwarte groby ukazują, że Jego śmierć nie jest zwykłym końcem ani porażką. Zmartwychwstanie staje się zapowiedzią, że moc śmierci nie ma ostatniego słowa. Mateusz nie podaje tu szczegółów o tożsamości tych świętych ani o tym, jak długo żyli po tym wydarzeniu. Dlatego warto nie dopowiadać więcej, niż mówi tekst. Sam znak jest jednak wyrazisty: śmierć Jezusa otwiera perspektywę życia dla zmarłych. Werset wskazuje więc nie na powszechne zmartwychwstanie dokonane już w tej chwili, lecz na nadzieję, której źródłem jest zwycięstwo Jezusa.

Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało. Ten werset pojawia się zaraz po tym, jak zasłona przybytku rozdarła się na dwoje, a ziemia zadrżała (Ewangelia Mateusza 27:51). Scena nie jest spokojna. Wszystko wokół wydaje się tracić równowagę, a jednak tekst przedstawia to jako znak, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Dokładne czytanie pokazuje ważną różnicę. Werset 52 nie określa, kiedy ciała powstały. Ewangelia Mateusza 27:53 dodaje, że ludzie wyszli z grobów po zmartwychwstaniu Jezusa i ukazali się w Mieście Świętym. Ta różnica ma znaczenie, bo wiąże Wielki Piątek z tym, co wydarzy się po Wielkanocy, i nie zastępuje tego. W codziennym życiu najważniejsze jest to, że otwarte groby nie składają prostej obietnicy, iż każde trudne zamknięcie zniknie od razu. Pismo nie daje tu gwarancji dla każdej sytuacji. Pokazuje natomiast Boga, który wchodzi w sam środek śmierci. Dzięki temu nawet ona zaczyna mówić o życiu, choć czas tego zmartwychwstania należy do Boga. Cierpliwość w oczekiwaniu bywa najtrudniejsza, a Pismo nie udaje, że jest łatwa.

W chwili, gdy Jezus umiera, Mateusz opisuje znaki naruszające zwyczajny porządek świata. Rozdarta zasłona, drżąca ziemia i pękające skały otwierają opowieść o śmierci, która nie zatrzymuje Bożego działania. Wśród tych znaków pojawiają się otwarte groby i ciała zmarłych świętych. To zdanie nie przedstawia śmierci jako pozoru ani nie usuwa ciężaru żałoby. Mówi o ciałach tych, którzy umarli, a więc wskazuje na nadzieję dotyczącą całego człowieka, nie tylko na trwanie pamięci. Dalszy werset dopowiada, że wyszli z grobów po zmartwychwstaniu Jezusa i ukazali się wielu w Mieście Świętym. Ich powstanie pozostaje związane z Jego zmartwychwstaniem; Mateusz nie opisuje szczegółowo, jak wyglądało ich dalsze życie. Scena nie daje podstaw, by traktować ją jak obietnicę, że każdy żałobny ból zostanie od razu odwrócony. Ukazuje natomiast znak, że śmierć nie ma ostatniego słowa wobec Boga. Groby otwierają się w opowieści o Jezusie, a nie obok niej: nadzieja tych świętych wyrasta z Jego zmartwychwstania. To ono nadaje temu niezwykłemu wydarzeniu jego sens i kierunek.