Ewangelia Mateusza 27:50 – znaczenie i zastosowanie

Mateusz opisuje to zdarzenie bardzo oszczędnie. Wcześniej, około godziny dziewiątej, Jezus zawołał donośnym głosem: „Boże mój, Boże mój, czemu Mnie opuściłeś?” (Ewangelia Mateusza 27:46). Teraz Ewangelia mówi, że zawołał raz jeszcze. O treści tego drugiego wołania nie ma tu ani słowa, więc nie wolno jej dopowiadać. Wiadomo jednak, że głos nie osłabł w chwili, gdy Jezus wyzionął ducha. Dla kogoś, kto czuje się opuszczony, ten krzyk ma szczególną wagę. Opuszczenie przeżyte do końca nie zamienia się tu w milczenie, lecz w wołanie. I to wołanie wciąż jest kierowane do Boga, bo wcześniej Jezus mówi do Niego „Boże mój”. Mateusz nie wyjaśnia, dlaczego tak się stało, i nie zamyka tej tajemnicy gotową odpowiedzią. Najmocniejsze w tym wersie jest to, że ból nie został schowany. Ewangelista zachowuje głos cierpiącego Jezusa, jego pytanie i jego donośność, nie wygładzając tej chwili. A jednocześnie wołanie pozostaje skierowane do Boga, a nie do pustki.

Ewangelia Mateusza 27:50 zamyka scenę ukrzyżowania krótkim, stanowczym zdaniem: „A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha”. „Raz jeszcze” łączy tę chwilę z wcześniejszym wołaniem Jezusa, w którym wyrażał doświadczenie opuszczenia. Ewangelista nie rozwija tu opisu Jego fizycznego cierpienia ani nie wyjaśnia znaczenia samego okrzyku. Stwierdza śmierć Jezusa, a zaraz potem opisuje znaki, które nadają temu wydarzeniu szerszy wymiar. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc samego faktu i jego znaczenia: Jezus rzeczywiście umiera, lecz Mateusz nie przedstawia tej śmierci jako wydarzenia pozbawionego następstw. Zasłona przybytku rozdziera się z góry na dół, ziemia drży, a groby się otwierają. Tekst nie mówi wprost, że te znaki są prostym objaśnieniem każdego szczegółu śmierci. Wskazuje jednak, że śmierć Jezusa wstrząsa porządkiem świata i wiąże się z nadzieją na życie. Donośny głos nie usuwa tragizmu tej chwili. Podkreśla natomiast, że opowieść nie kończy się na bezradności świadków ani na wyroku wydanym przez ludzi. W perspektywie całej sceny śmierć Jezusa staje się punktem zwrotnym, po którym Mateusz ukazuje znaki Bożego działania.

Ewangelia Mateusza 27:50 jest krótka, ale wiele mówi. Ewangelista zapisuje dwa donośne okrzyki Jezusa na krzyżu. Pierwszy, opisany w Ewangelii Mateusza 27:46, to słowa z Psalmu 22 o opuszczeniu. Drugi zostaje zapisany bez treści. Tekst mówi jedynie, że Jezus „raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha”. Mateusz zatrzymuje się na tym, co było widać i słychać: mocny głos aż do końca. Krzyk, który Mateusz zapisuje bez słów, pokazuje, że nawet w najcięższej chwili Jezus nie milknie. Człowiek, który długo dźwiga ciężar, często uważa, że musi znaleźć idealne zdanie, zanim zacznie mówić do Boga. Ten fragment mówi coś innego: wołanie ma swoje miejsce także wtedy, gdy brakuje zdań. Ewangelista nie wyjaśnia, jak ten moment łączy się z tym, co następuje. Zaraz potem opisuje rozdartą zasłonę przybytku, trzęsienie ziemi i pękające skały (Ewangelia Mateusza 27:51). Tekst przedstawia te zdarzenia obok siebie, bez wskazywania przyczyny. Mateusz zostawia tę chwilę bez dopowiedzeń, a wiara może przyjąć ją spokojnie, bez zmuszania tekstu do większej odpowiedzi, niż daje.

W Ewangelii Mateusza 27:50 śmierć Jezusa zostaje opisana krótkimi, mocnymi słowami: „A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha”. Nie odchodzi w ciszy, jakby Jego życie po prostu się wyczerpało. Ostatni głos rozbrzmiewa po wołaniu z Psalmu: „Boże mój, Boże mój, czemu Mnie opuściłeś?”. Ewangelista nie wyjaśnia tej tajemnicy ani nie zaciera jej bólu. W tym zdaniu jest jednak także godność Jezusa. Zostaje skazany i ukrzyżowany, lecz Jego śmierć nie jest dla Mateusza bezimiennym końcem. Następujące zaraz potem wydarzenia — rozdarcie zasłony przybytku, drżenie ziemi i pękanie skał — ukazują, że ta chwila ma znaczenie wykraczające poza widok skazańca umierającego na krzyżu. Mateusz nie odrywa tego znaku od rzeczywistej śmierci; właśnie przy niej zaczyna opowiadać o poruszeniu stworzenia. W chrześcijańskiej nadziei wieczność nie omija śmierci ani nie udaje, że jej ciężar jest pozorny. Zaczyna się przy krzyżu, gdzie Jezus naprawdę umiera, a opowieść Ewangelii jeszcze się nie kończy. Donośny głos i ostatni oddech należą do tej samej chwili: chwili bólu, która otwiera drogę ku temu, co Mateusz opowie dalej.