Ewangelia Mateusza 27:53 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się krótko, między śmiercią Jezusa a słowami setnika, i łatwo go przeoczyć. Mówi jednak o tych, którzy długo byli zamknięci w grobach, a teraz wychodzą na zewnątrz, wchodzą do Miasta Świętego i ukazują się wielu. W Ewangelii Mateusza 27:53 najbardziej uderza mnie słowo „po”. Wyjście z grobów następuje po zmartwychwstaniu Jezusa, a nie w chwili Jego śmierci. Tekst nie opisuje, co czuli ci ludzie ani jak przyjęli ich mieszkańcy miasta, więc nie należy tych szczegółów dopisywać. Widać w nim jednak coś spokojnego i wyraźnego. Ci, którzy długo czekali w ciemności, nie znikają z powrotem, lecz zostają zobaczeni przez innych. Ich obecność staje się widzialnym świadectwem, że to, co było zamknięte, nie ma ostatniego słowa. Wcześniej w tym samym rozdziale opisane są rozdarta zasłona i drżąca ziemia, więc ta nadzieja pojawia się wśród wielkiego wstrząsu. Śmierć nie zamyka historii, ale nie omija też bólu ani tego, co po sobie zostawia. Może właśnie dlatego ten krótki fragment jest tak prawdziwy: powrót do świata dokonuje się tam, gdzie wcześniej wszystko się zatrzęsło.

Ewangelia Mateusza 27:53 łączy dwa porządki, które zwykle wydają się nie do pogodzenia: grób i życie. Święci powstają, wychodzą z grobów po zmartwychwstaniu Jezusa, wchodzą do Miasta Świętego i ukazują się wielu. Tekst podkreśla, że nie chodzi jedynie o prywatne doświadczenie, lecz o wydarzenie widzialne dla innych. Nie wyjaśnia jednak, kim byli ci święci ani jak długo trwało ich ukazywanie się; dopowiadanie tych szczegółów wykraczałoby poza słowa Mateusza. W kontekście opisu śmierci Jezusa otwierają się groby, pęka ziemia, a zasłona przybytku rozdziera się. Te znaki ukazują wagę tego, co się wydarzyło, a werset 53 wiąże powstanie zmarłych z Jego zmartwychwstaniem. Nie należy przy tym zacierać różnicy między tymi świętymi a Jezusem: opowieść przedstawia ich powstanie jako związane z Jego zwycięstwem, nie jako niezależne od niego źródło nadziei. Mateusz nie podaje tu pełnej teorii życia po śmierci ani szczegółowej chronologii. Pokazuje raczej, że śmierć Jezusa nie zamyka historii w grobie. Zmartwychwstanie staje się znakiem, którego skutki dotykają także innych, a Miasto Święte — przestrzeń publiczna i wspólnotowa — staje się miejscem ich ukazania.

Ten werset jest krótki, ale zostawia wyraźny ślad. W Ewangelii Mateusza 27:53 nie ma wyjaśnień ani opisu tego, co ci ludzie mówili. Jest tylko zdanie: „I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli oni do Miasta Świętego i ukazali się wielu.” Świadectwo nie zostaje zamknięte w grobie ani w ciszy cmentarza. Trafia na ulice miasta i przed oczy ludzi. Tekst wiąże to wyjście z grobów ze zmartwychwstaniem Jezusa, ale nie podaje szczegółów o tym, kim dokładnie byli ci ludzie ani jak długo pozostali w mieście. Nie buduje się więc na tym zbyt wielu teorii. Wyraźnie widać natomiast, że wydarzenie zostało pokazane jako publiczne. Najmocniejszy obraz tego fragmentu to widzialność. Ci, którzy wyszli z grobów, nie wrócili do ukrycia. Pojawili się tam, gdzie żyją ludzie, i stali się dla nich czymś, co można zobaczyć. Dla kogoś, kto szuka mądrości na co dzień, to przypomnienie, że wierność nie musi być głośna. Może być jawna, spokojna i zauważalna w zwyczajnej przestrzeni dnia.

Po śmierci Jezusa Mateusz opisuje znaki, które wstrząsają zwyczajnym porządkiem: ziemia drży, skały pękają, groby się otwierają. W wersecie 53 pojawia się jeszcze jeden znak: po zmartwychwstaniu Jezusa powstali zmarli święci, weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Ich pojawienie się wiąże się z Jego zmartwychwstaniem, lecz tekst nie wyjaśnia, jak długo żyli ani co stało się z nimi później. To krótka i tajemnicza scena. Nie podaje szczegółów, które mogłyby zamknąć ją w łatwym wyjaśnieniu. Jej ciężar spoczywa na tym, że śmierć nie ma ostatniego słowa wobec Jezusa. Jego zmartwychwstanie dotyka także tych, których groby się otworzyły, a ich obecność staje się widoczna dla wielu. Miasto Święte, miejsce życia i kultu, przyjmuje świadectwo płynące z grobów. W tej scenie nadzieja nie pozostaje wyłącznie ukrytą obietnicą przyszłości: ukazuje się pośród ludzi. Mateusz nie przedstawia tego jako gwarancji, że każdy wierzący uniknie śmierci, lecz jako znak związany ze zwycięstwem Jezusa. Wersety 52–53 pozwalają dostrzec, że Jego zmartwychwstanie ma zasięg większy niż osobisty los jednego człowieka.