Ewangelia Mateusza 26:74 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 26:74 pokazuje Piotra w chwili, gdy strach silniejszy staje się od przywiązania. Najpierw zaprzecza wobec wszystkich, potem znowu, a teraz dodaje przysięgę. Jego słowa stają się coraz ostrzejsze, jakby każde kolejne zdanie miało zamknąć drzwi dalszym pytaniom. Tekst mówi: „Wtedy zaczął się zaklinać i przysięgać: Nie znam tego Człowieka. I w tej chwili kogut zapiał”. Ten krótki opis nie tłumaczy, co działo się w sercu Piotra, ale zostawia wyraźny obraz człowieka, który słyszy własne słowa coraz wyraźniej. Szczególnie porusza mnie zdanie o koguciu. Ewangelista nie opisuje reakcji Piotra, tylko dźwięk, który przerywa rozmowę. Poranny ptak zapiał, a słowa Jezusa wróciły do pamięci. Dopiero w następnym wersecie czytamy, że Piotr przypomniał sobie to, co usłyszał, wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał. Płacz przychodzi więc po przypomnieniu, nie przed nim. Ta scena nie daje gotowej pociechy, ale pokazuje, że prawda o człowieku nie znika, nawet gdy on sam chciałby ją ukryć. Ewangelia nie wycisza tej nocy. Zapisuje ją razem z upadkiem i z płaczem, bez łagodniejszej wersji.

Werset z Ewangelii Mateusza 26:74 pokazuje, jak zaparcie się Piotra narasta: najpierw zaprzecza, że rozumie oskarżenie, potem pod przysięgą mówi, że nie zna Jezusa, a teraz zaklina się i przysięga, że nie zna „tego Człowieka”. To określenie brzmi jak próba oddzielenia się od osoby, z którą Piotr wcześniej był związany. Ewangelista nie opisuje tu jedynie pojedynczego potknięcia, lecz kolejne zaprzeczenia, które coraz mocniej przeczą rzeczywistości. Kogut zapiał „w tej chwili”. W następnym wersecie Mateusz wyjaśnia, że Piotr przypomniał sobie słowa Jezusa o trzykrotnym zaparciu się Go przed pianiem koguta, po czym wyszedł i gorzko zapłakał. Pianie nie jest więc przypadkowym dźwiękiem ani samodzielnym znakiem potępienia: potwierdza, że słowa Jezusa spełniły się dokładnie w chwili, gdy Piotr doprowadził swoje zaprzeczenie do przysięgi. Scena zestawia zawodność ucznia z trafnością słów Jezusa. Piotr nie zostaje przedstawiony jako ktoś, kto od początku zamierzał się Go wyprzeć; tekst ukazuje jednak, że jego zapewnienia o własnej wierności nie uchroniły go przed upadkiem. Pamięć słów Jezusa otwiera drogę do uznania prawdy o tym, co się stało.

Piotr nie upadł w jednej chwili. Najpierw odpowiedział wymijająco, potem zaprzeczył pod przysięgą, a w końcu zaczął się zaklinać i przysięgać (Ewangelia Mateusza 26:70, 26:72 i 26:74). Ten przebieg jest pouczający, bo pokazuje, jak zwykła wymówka narasta, gdy nie zostaje wycofana na czas. Ktoś, kto unika niewygodnej prawdy przy ludziach, często musi dokładać kolejne słowa przy każdym nowym pytaniu, aż trudno mu się cofnąć. W tekście nie ma opisu uczuć Piotra w chwili, gdy zapiał kogut. Ewangelista pisze tylko: „I w tej chwili kogut zapiał”. Dopiero potem czytamy, że Piotr przypomniał sobie słowo Jezusa, wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał (Ewangelia Mateusza 26:75). Ewangelista nie wygładza tego obrazu i nie dorysowuje wymówek. Podaje fakty w kolejności, która pokazuje, jak blisko była prawda i jak daleko od niej odszedł uczeń. Z tej sceny wynika, że przypomnienie słowa Jezusa przyszło wtedy, gdy wszystko już się stało. Zapowiedź spełniła się dokładnie tak, jak została wypowiedziana, a Piotr dopiero po fakcie zrozumiał jej wagę.

„Nie znam tego Człowieka” — słowa Piotra brzmią jak próba odcięcia się od Jezusa, gdy obecność przy Nim staje się niebezpieczna. Ewangelista pokazuje, jak zaprzeczenie narasta: od pierwszego „nie wiem” po przysięgę i zaklinanie się. W chwili, gdy kogut pieje, rozbrzmiewa także zapowiedziane wcześniej słowo Jezusa. Piotr nie zdołał pozostać wierny własnej odwadze. Kogut nie wypowiada osądu. Jego głos przerywa noc i odsłania prawdę, której Piotr nie chciał widzieć. Jest w tym ciężar upadku, lecz także miejsce dla pamięci: Piotr przypomina sobie słowa Jezusa. Później gorzko zapłacze. Ewangelia nie pomniejsza jego zaparcia się ani bólu, jaki ono przynosi. Ta scena strzeże nadziei przed łatwym pocieszeniem. Wierność nie jest czymś, czym można się chlubić, a upadek nie staje się nieistotny tylko dlatego, że człowiek go żałuje. Zarazem słowo Jezusa trwa także wtedy, gdy Piotr zawodzi. W samym środku nocy kogut zapowiada świt, ale jeszcze nie usuwa łez. Nadzieja rodzi się tu bez zaprzeczania prawdzie: człowiek może zawieść, a jego porażka nie unieważnia tego, co Jezus powiedział.