Ewangelia Mateusza 26:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset otwiera scenę, która rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami. Arcykapłani i starsi ludu zbierają się w pałacu Kajfasza, z dala od tłumu, który wkrótce przybędzie do Jerozolimy na Paschę. Tekst nie opisuje ich rozmów ani uczuć wprost, ale samo miejsce wiele mówi. Ludzie mający wpływ na świątynię i naród szukają porozumienia tam, gdzie nikt nie zobaczy ich niepewności. Można sobie wyobrazić, że za tym spotkaniem stoi obawa przed utratą pozycji. Ewangelia Mateusza 26:5 wyjaśnia, że zebrani chcą uniknąć wzburzenia wśród ludu. Sam werset 3 jedynie wymienia, kto się zebrał. Dopiero w Ewangelii Mateusza 26:4 pojawia się zamiar podstępnego pochwycenia Jezusa, więc pierwszym obrazem jest zgromadzenie, a nie czyn. Ta kolejność pokazuje, jak decyzje mogą dojrzewać w zaciszu, zanim staną się widoczne. Ewangelista nie zdradza, co padło w pałacu. Pozostawia czytelnikowi obraz ludzi, którzy wolą kontrolować sytuację, niż spojrzeć na to, co dzieje się wokół nich. Ta scena przypomina, że lęk potrafi zamknąć człowieka w murach własnych kalkulacji.

Werset ten nie opisuje jeszcze samego pojmania Jezusa, lecz wskazuje miejsce i uczestników narady, której cel Mateusz ujawnia w następnym wersecie. Arcykapłani i starsi ludu spotykają się w pałacu najwyższego kapłana Kajfasza. To nie przypadkowe zgromadzenie: są to ludzie sprawujący religijną i społeczną władzę, a decyzje podejmują w siedzibie jednego z najważniejszych przywódców. Znaczenie tej sceny wyraźniej widać w zestawieniu z początkiem rozdziału. Jezus zapowiada uczniom, że zostanie wydany na ukrzyżowanie; zaraz potem Mateusz pokazuje przywódców naradzających się, jak Go pochwycić i zabić. Narracja łączy więc zapowiedź Jezusa z ludzkim zamiarem, ale nie utożsamia ich perspektyw. To, że Jezus wie, co ma się wydarzyć, nie czyni spisku mniej odpowiedzialnym ani nie nadaje mu moralnej słuszności. W następnym wersecie wychodzi na jaw, że przywódcy chcą działać podstępnie, a zaraz potem obawiają się wzburzenia ludu podczas święta. W samym wersecie 3 nie pada jeszcze ocena ich motywów. Mateusz najpierw precyzyjnie określa, kto się zebrał i gdzie; dopiero dalszy ciąg odsłania, do czego prowadzi ta narada. Przywołanie tytułów i miejsca podkreśla zatem powagę zgromadzenia, nie jego prawość.

Ta krótka informacja otwiera scenę, w której władza zbiera się w zamkniętym miejscu. Ewangelista zapisuje „Wtedy zebrali się arcykapłani i starsi ludu w pałacu najwyższego kapłana, imieniem Kajfasz”, i od razu wiadomo, kim są ci ludzie: przywódcy religijni i przedstawiciele ludu, zebrani w siedzibie najwyższego kapłana. Słowo „wtedy” wiąże to spotkanie z wcześniejszymi słowami Jezusa o zbliżającej się Passze i o wydaniu Syna Człowieczego. Tekst nie podaje motywów uczestników, zostawia jedynie obraz zgromadzenia. Ten obraz ma swoją wagę. Ważne decyzje często zapadają w miejscach dostępnych dla nielicznych, a ludzie spoza tych murów dowiadują się o nich dopiero później. Kilka wersetów dalej, w Ewangelii Mateusza 26:6, widzimy Jezusa w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, gdzie odbywa się zupełnie inny posiłek. Dwie sceny stoją obok siebie: narada w pałacu i spokojny stół w prostym domu. Ewangelista nie dopisuje tu wyroku. Zapisuje samo zebranie, a dalszy ciąg tekstu pokaże, co z niego wyniknie.

„Wtedy zebrali się arcykapłani i starsi ludu w pałacu najwyższego kapłana, imieniem Kajfasz”. Mateusz zapisuje tę scenę oszczędnie: podaje, kto się zebrał, gdzie i u kogo. Za tym spokojnym zdaniem stoi jednak ciężar decyzji. W następnym wersecie zgromadzeni naradzają się, jak podstępnie pochwycić Jezusa i zabić. Wcześniej Jezus zapowiedział uczniom, że zostanie wydany na ukrzyżowanie. Pałac Kajfasza staje się miejscem, w którym ludzie obdarzeni wpływem wspólnie rozważają czyn prowadzący ku śmierci. Ewangelia nie przypisuje każdemu ze zebranych osobnej myśli ani nie odsłania ich wnętrza; pokazuje za to, do czego zmierza ich narada. Władza zgromadzona w jednym miejscu nie unieważnia słów Jezusa ani nie zatrzymuje wydarzeń, które On zapowiedział. Jest w tej scenie cisza przed gwałtownym biegiem wydarzeń. Zwyczajny zapis zebrania odsłania powagę chwili, lecz dalsza opowieść Ewangelii nie pozwala uznać, że ludzkie plany mają ostatnie słowo. To, co dzieje się w pałacu, należy do historii męki; nie jest jeszcze całą historią Jezusa.