Ewangelia Mateusza 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 26:1 zamyka długi ciąg nauk, w których Jezus mówi o królestwie, czuwaniu i sądzie. Formuła „gdy Jezus dokończył” wraca w tej Ewangelii kilka razy, więc widać w niej wyraźny koniec kolejnego etapu nauczania. Tym razem jednak po zakończeniu mów Jezus zwraca się do swoich uczniów, a nie do całego tłumu. W tym momencie jest coś z ciszy przed trudną rozmową. Słowa wciąż są spokojne, ale już zbliżają się do czegoś bolesnego, o czym mówi następny werset. Tekst nie opisuje reakcji uczniów ani ich lęku, dlatego nie należy tego dopowiadać. Widać jednak, że Jezus nie odsuwa uczniów na bok przed nadchodzącym cierpieniem. Mówi do nich właśnie wtedy. W tym krótkim zdaniu zostaje cicha wierność. Nauczanie się kończy, ale relacja trwa dalej i przechodzi w czas próby. Ewangelia pokazuje, że Jezus nie przerywa rozmowy z uczniami w chwili, gdy zbliża się najtrudniejszy rozdział.

Werset „Gdy Jezus dokończył wszystkich tych mów, powiedział do swoich uczniów” wyznacza granicę w opowieści. Jezus kończy nauczanie, ale nie kończy działania ani rozmowy z uczniami. Słowa prowadzą ku temu, co nastąpi: w Ewangelii Mateusza 26:2 zapowiada, że za dwa dni będzie Pascha, a Syn Człowieczy zostanie wydany na ukrzyżowanie. To przejście ma znaczenie. Mowy Jezusa nie są oderwaną częścią opowieści, którą można odłożyć, gdy zaczynają się wydarzenia. Teraz nauczanie spotyka się z nadchodzącą próbą: Jezus mówi uczniom, co się wydarzy, podczas gdy arcykapłani i starsi naradzają się, jak Go pojmać i zabić. Tekst zestawia więc Jego otwartą zapowiedź z ich ukrytym planem. Nie należy jednak przypisywać temu jednemu zdaniu więcej, niż mówi. Nie opisuje ono jeszcze reakcji uczniów ani nie wyjaśnia wszystkich poprzednich mów. Pokazuje za to zmianę tematu i nieprzerwaną więź między nauczaniem a drogą Jezusa ku krzyżowi. W narracji Mateusza słowa nie ustępują miejsca wydarzeniom: pomagają rozpoznać ich sens, zanim się rozegrają.

Mateusz kończy długą część swojej Ewangelii nauczaniem Jezusa o czuwaniu, sądzie i wierności. Słowa „Gdy Jezus dokończył wszystkich tych mów, powiedział do swoich uczniów” zamykają ten rozdział i otwierają drogę ku krzyżowi. Tekst nie mówi jeszcze, co uczniowie zrozumieli. Zapowiada jednak, że nauczanie ma swój koniec i że zaraz nastąpi wydarzenie najważniejsze. Następny werset mówi wprost: „Wiecie, że po dwóch dniach jest Pascha, i Syn Człowieczy będzie wydany na ukrzyżowanie”. Zaraz potem Mateusz pokazuje arcykapłanów i starszych, którzy naradzają się w pałacu Kajfasza i szukają sposobu, by pochwycić Jezusa. Mówią jednak: „Tylko nie w czasie święta”. Ich plan opiera się na obawie przed wzburzeniem ludu. Ten krótki fragment pokazuje spokój Jezusa. Kończy nauczanie i zwraca się do uczniów z pełną świadomością tego, co nadchodzi. Pokazuje też, że Boży czas nie zależy od kalkulacji ludzi, nawet tych, którzy sądzą, że mają wszystko pod kontrolą.

Słowa „Gdy Jezus dokończył wszystkich tych mów” wyznaczają spokojną granicę. Jezus kończy nauczanie, a zaraz potem zapowiada uczniom Paschę i swoje wydanie na ukrzyżowanie. W tej krótkiej chwili spotykają się słowo i nadchodzące wydarzenia: to, czego Jezus nauczał, nie pozostaje oderwane od drogi, którą sam ma przejść. „Wszystkich tych mów” wskazuje na zakończenie rozległego nauczania, ale nie na koniec relacji z uczniami. Zdanie otwiera kolejny etap Ewangelii: Jezus znów mówi do swoich, tym razem o tym, co się wydarzy. Nie ukrywa przed nimi bliskości cierpienia, choć samo zdanie nie opisuje jeszcze ich reakcji ani nie rozstrzyga, jak rozumieją tę zapowiedź. W następnych wersetach widać dwa zamiary biegnące równolegle. Jezus mówi o wydaniu na ukrzyżowanie, a przywódcy naradzają się, jak Go pojmać i zabić. Ewangelista zestawia te sceny, nie zacierając ich ciężaru. Nadchodząca Pascha nie jest jedynie tłem kalendarzowym; staje się czasem, w którym droga Jezusa ku śmierci nabiera konkretnego kształtu. Ten werset przypomina, że nauczanie Jezusa prowadzi ku życiu przeżywanemu pośród prawdziwych wydarzeń. Jego słowa nie omijają ciemności, która nadchodzi, lecz pozostają z uczniami u jej progu.