Ewangelia Mateusza 26:7 – znaczenie i zastosowanie

Kobieta w Betanii nie tłumaczy swojego gestu i nie pyta nikogo o zgodę. W Ewangelii Mateusza 26:7 czytamy: „podeszła do Niego kobieta z alabastrowym flakonikiem drogiego olejku i wylała Mu olejek na głowę, gdy spoczywał przy stole”. Tekst nie mówi, co nią kierowało, więc lepiej zostać przy tym, co zapisano. Kobieta miała coś cennego i oddała to bez oglądania się na rachunek. Uczniowie patrzą na to inaczej. Widzą stratę, a jednocześnie myślą o ubogich, więc ich oburzenie ma w sobie troskę, choć słowa brzmią ostro. Jezus nie zbywa ich, lecz od razu wskazuje, kogo ten gest dotyczy: „Czemu sprawiacie przykrość tej kobiecie?” (Ewangelia Mateusza 26:10). Dla Niego ten czyn jest dobry, i to On go rozpoznaje. Ta scena najbardziej uderza spokojem, z jakim Jezus przyjmuje cudzą hojność w chwili, gdy sam zbliża się do krzyża. Nie zamyka ust uczniom i nie odbiera im troski o biednych, ale chroni kobietę przed tym, by jej miłość została uznana za marnotrawstwo. Ten obraz pokazuje, że czułość bywa prawdziwa nawet wtedy, gdy wokół nikt jej w pełni nie rozumie.

W Ewangelii Mateusza 26:7 kobieta podchodzi do Jezusa z kosztownym olejkiem i wylewa go na Jego głowę. Scena rozgrywa się w domu Szymona Trędowatego, krótko po zapowiedzi Jezusa, że zostanie wydany na ukrzyżowanie. Gest kobiety nabiera więc znaczenia w chwili, gdy wokół Jezusa narasta zagrożenie, choć sam werset nie podaje, co ona o tej zapowiedzi wiedziała. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wartości gestu i jego ceny. Uczniowie, jak wynika z kolejnych wersetów, ocenią olejek jako marnotrawstwo, wskazując możliwość sprzedaży i wsparcia ubogich. Jezus nazwie czyn kobiety dobrym uczynkiem. Nie oznacza to, że troska o ubogich jest nieważna; w wersecie 11 Jezus uznaje jej stałą obecność. Pokazuje raczej, że rachunek ekonomiczny nie wyczerpuje sensu działania: znaczenie ma także osoba, wobec której jest skierowane, i chwila, w której się dokonuje. Alabastrowy flakonik oraz drogi olejek podkreślają hojność, nie ustanawiają jednak miary, którą każdy gest musi spełniać. W tej scenie kosztowny dar staje się widzialnym wyrazem czci wobec Jezusa, gdy inni już planują Jego śmierć.

Ten obraz zaczyna się od ciszy przy stole. Kobieta, której imienia Ewangelia Mateusza nie podaje, podchodzi do Jezusa z alabastrowym flakonikiem drogiego olejku. Wylewa go na Jego głowę. Jej gest jest szczodry i kosztowny, a zarazem bardzo prosty. Uczniowie patrzą na tę scenę przez rachunek. Liczą, ile kosztował olejek i co można by z nim zrobić dla ubogich. Ich troska o potrzebujących jest zrozumiała, bo wierne życie obejmuje także pomoc słabszym. Jezus jednak patrzy inaczej. Nazywa ten czyn dobrym uczynkiem i staje w obronie kobiety. Warto przyjrzeć się Jego słowom: „Bo ubogich zawsze macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie” (Ewangelia Mateusza 26:11). Nie jest to zaproszenie do obojętności wobec biedy. Wskazuje raczej na to, że pewne chwile są niepowtarzalne, a obowiązki wobec bliźnich trwają stale. Czyn kobiety wypadł właśnie w tej chwili i nie został odłożony na później. W codziennym życiu rodzi się stąd prosta lekcja. Planowanie i gospodarność są dobre i potrzebne. Jednak czasem trzeba zapytać, czego dana chwila wymaga, a nie tylko, ile by to kosztowało. Ten fragment pokazuje, że wierność bywa hojna i nie czeka na idealny rachunek.

Alabastrowy flakonik jest mały, lecz zawiera coś kosztownego. Kobieta podchodzi do Jezusa i wylewa olejek na Jego głowę, gdy spoczywa przy stole. Mateusz umieszcza tę scenę w domu Szymona Trędowatego, pośród wspólnego posiłku. Nie opisuje przemowy ani nie wyjaśnia zamiarów kobiety. Pozostawia przed oczami gest: cichy, konkretny i hojny. W sąsiednich wersetach uczniowie nazwą go marnotrawstwem, a Jezus obroni kobietę i określi jej czyn jako dobry. Ten kontrast odsłania różne sposoby patrzenia. Uczniowie widzą wartość, którą można przeliczyć i przeznaczyć na pomoc ubogim. Jezus nie pomniejsza troski o ubogich; przypomina jednak, że Jego obecność pośród nich nie będzie trwała. Rozdział już zapowiada, że zostanie wydany na ukrzyżowanie. Gest kobiety dokonuje się więc w cieniu nadchodzącej śmierci, choć sam werset nie mówi, czy znała tę zapowiedź ani co dokładnie rozumiała. Olejek spływający na głowę staje się znakiem czci ofiarowanej Jezusowi, gdy inni naradzają się, jak Go zabić. Wierność nie zawsze przybiera postać wielkich słów. Czasem jest darem, którego sens rozpoznaje się dopiero w obecności Tego, ku któremu został skierowany.