Ewangelia Mateusza 26:5 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiadają ludzie, którzy mają w Jerozolimie wpływy i urząd, a mimo to najbardziej boją się tego, co może wydarzyć się wśród zwykłych ludzi. Ich obawa nie dotyczy tu prawdy ani sprawiedliwości, lecz spokoju w tłumie zgromadzonym na święto. Zamiar zostaje więc przesunięty na inny czas, tak aby nie wywołać wzburzenia. Warto zauważyć, jak mocno lęk potrafi zawęzić patrzenie. Kiedy myśli krążą wokół tego, co powiedzą inni, trudniej zapytać o to, co słuszne. Ewangelista nie dodaje tu komentarza, tylko zostawia tę radę w prostym zdaniu. Kilka wersetów dalej, w Ewangelii Mateusza 26:7, pojawia się kobieta z drogim olejkiem, która działa wprost, bez oglądania się na zdanie innych. Dwa obrazy stoją blisko siebie i pokazują, jak różnie może wyglądać serce wobec Jezusa. Tekst nie opisuje wnętrza tych, którzy się naradzają, ale wyraźnie pokazuje, że strach przed reakcją tłumu staje się punktem wyjścia dla decyzji. To zaskakująco bliskie codziennym wyborom, w których liczy się przede wszystkim to, co pomyślą inni.

„Tylko nie w czasie święta” brzmi jak ograniczenie planu, ale nie jak rezygnacja z niego. Arcykapłani i starsi ludu naradzają się, jak podstępnie pochwycić Jezusa i zabić. Obawiają się wzburzenia wśród ludzi, więc rozważają nie to, czy ich zamiar jest słuszny, lecz jakie ryzyko niesie jego wykonanie. To ważne rozróżnienie: ostrożność nie zawsze oznacza sumienie. Można przewidywać skutki dla własnej pozycji i jednocześnie nie pytać o krzywdę, którą wyrządza się drugiemu. W tym zdaniu tłum jawi się jako czynnik polityczny, którego reakcję przywódcy chcą uwzględnić, nie jako głos, któremu pragną dać posłuch. Werset pozostaje też w napięciu z wcześniejszą zapowiedzią Jezusa: zbliża się Pascha, a Syn Człowieczy ma zostać wydany na ukrzyżowanie. Jezus mówi o tym otwarcie; przywódcy omawiają swój plan po kryjomu. Mateusz zestawia te dwa sposoby widzenia nadchodzących wydarzeń, nie przypisując ich bohaterom jednakowej świadomości ani celu. Scena pokazuje, że polityczne kalkulacje nie są tym samym co sprawiedliwość. Zewnętrzny porządek może być dla władzy ważniejszy niż prawda o człowieku, którego zamierza uciszyć.

Ta krótka wypowiedź pokazuje, jak starannie przeciwnicy Jezusa układali swój plan. Arcykapłani i starsi ludu chcieli schwytać Go podstępem, ale zarazem bali się, że w czasie święta tłum mógłby się zbuntować. Ich decyzja miała więc wyraźną granicę: reakcję ludzi. Warto zauważyć, czego ten tekst nie mówi. Nie opisuje wewnętrznych motywów tych ludzi ani nie ocenia ich serc. Podaje tylko zamiar i jego powód, czyli obawę przed wzburzeniem wśród ludu. Ten obraz jest bardzo bliski codzienności. Wielu ludzi odkłada ważną rozmowę, bo boi się, jak zareaguje rodzina. Ktoś w pracy milczy, bo nie chce poruszyć zespołu. Sama ostrożność bywa rozsądna, ale kiedy lęk przed opinią innych zaczyna decydować o każdym kroku, człowiek przestaje działać według tego, co uważa za prawdziwe. Ewangelia pokazuje jednak, że plany tych ludzi nie zamknęły wydarzeń. Wcześniej w Ewangelii Mateusza 26:2 Jezus zapowiada, że za dwa dni będzie Pascha i że Syn Człowieczy zostanie wydany. Zamiar przeciwników miał swój czas, ale to nie oni nadawali ostatecznego kształtu temu, co miało nastąpić.

W słowach „Tylko nie w czasie święta” słychać naradę ludzi, którzy chcą pozbyć się Jezusa, a zarazem obawiają się reakcji tłumu. Ewangelia nie przedstawia ich wahania jako skruchy: chodzi o sposób i porę działania. Nawet plan przemocy musi liczyć się z tym, czego nie da się całkiem opanować — nastrojem ludu. Nad tą kalkulacją rozciąga się słowo Jezusa do uczniów: po dwóch dniach będzie Pascha, a Syn Człowieczy zostanie wydany na ukrzyżowanie. Władze rozważają termin, lecz nie widzą całej drogi, ku której zmierza wydarzenie. Nie znaczy to, że ich zamiar staje się dobry. Ewangelia nie zaciera odpowiedzialności za podstęp i zamiar zabicia. Pascha jest tu bliska, a wraz z nią krzyż, którego ciężar nie mieści się w sali narad. Można wyobrazić sobie, jak bardzo kruche są takie plany wobec wydarzeń, których uczestnicy nie potrafią ogarnąć. Mateusz pozwala usłyszeć jednocześnie ludzką kalkulację i zapowiedź Jezusa. W tej szczelinie rodzi się poważna nadzieja: przemoc ma realną władzę, lecz nie otrzymuje ostatniego słowa.