Ewangelia Mateusza 26:67 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment nie łagodzi tego, co się dzieje. Pluć w twarz, bić pięściami, policzkować: ewangelista opisuje to krótko i bez komentarza, a właśnie ta oszczędność słów sprawia, że scena zostaje w pamięci. Przemoc spada na Tego, który chwilę wcześniej, na pytanie najwyższego kapłana, wyznał wprost, kim jest. Ci sami ludzie przed momentem ogłosili wyrok, więc ci, którzy mieli osądzać, stają się tymi, którzy zadają ból. Tekst nie mówi, co Jezus czuł w tej chwili. Pokazuje jednak, że Jego wcześniejsze milczenie nie było ucieczką. W Ewangelii Mateusza 26:64 zapowiada, że Syn Człowieczy zasiądzie po prawicy Wszechmocnego, i ta zapowiedź stoi naprzeciw upokorzenia, które właśnie się dokonuje. Nie jest to wyjaśnienie cierpienia ani jego uśmierzenie. To raczej zestawienie dwóch obrazów: twarzy opluwanej przez ludzi i Tego, który pozostaje w mocy Boga. Ta scena pokazuje też, jak zwyczajnie może wyglądać zło wobec niewinnego. Nie ma tu długiej przemowy ani sądu nad sprawcami, są tylko ręce i plucie. Ewangelista zostawia tę prostotę bez ozdób, a przez to czytelnik nie może jej oddalić jako czegoś odległego.

W Ewangelii Mateusza 26:67 przemoc następuje po tym, jak Jezus oznajmił, że jest Mesjaszem i Synem Człowieczym, który zasiądzie po prawicy Wszechmocnego. Zebrani uznali Go za winnego śmierci, a teraz plują Mu w twarz i biją Go. Kluczowe napięcie tej sceny tkwi w zderzeniu dwóch ocen: oni traktują Jezusa jak człowieka pozbawionego znaczenia, podczas gdy Jego słowa mówią o władzy i przyszłym sądzie. Ciosy nie rozstrzygają, czy Jezus mówi prawdę. Pokazują, jak upokorzenie staje się częścią odrzucenia Jego tożsamości. Następny werset odsłania szyderczy sens przemocy: „Prorokuj nam, Mesjaszu, kto Cię uderzył?”. Tytuł Mesjasza, wypowiadany kpiąco, służy tu temu, by zakwestionować Jego godność właśnie wtedy, gdy jest bezbronny. Mateusz nie opisuje reakcji Jezusa na te uderzenia ani nie tłumaczy ich psychologicznie. Zestawia jednak wyznanie Jezusa z zachowaniem oskarżycieli, dzięki czemu czytelnik widzi, że ich przemoc nie obala Jego słów. W tej scenie poniżenie jest rzeczywiste, ale nie stanowi miary prawdy o Nim.

Scena zaczyna się od prawdy wypowiedzianej przed najwyższym kapłanem. Jezus przyznaje, kim jest, a zgromadzenie ogłasza wyrok: „Jest winien śmierci” (Ewangelia Mateusza 26:66). Zaraz potem słowa ustępują miejscu czynom: „Wtedy zaczęli pluć Mu w twarz i bić Go pięściami, a inni policzkowali Go” (Ewangelia Mateusza 26:67). Tekst nie wyjaśnia, co dokładnie wywołało tę przemoc, ale pokazuje, jak szybko zraniona duma władzy zamienia się w pogardę. Ci, którzy mieli być strażnikami Prawa, przestają badać słowa Jezusa i zaczynają z Niego kpić. W wersie 68 szyderstwo jest wyraźne: „Prorokuj nam, Mesjaszu, kto Cię uderzył?”. To pytanie nie szuka prawdy. Ma upokorzyć. Ta scena pokazuje też coś ważnego dla tych, którzy chcą wiernie żyć. Wierność Bogu nie zawsze zyskuje uznanie. Czasem prowadzi do pogardy ze strony tych, którzy trzymają w rękach kontrolę. Prawda pozostaje prawdą nawet wtedy, gdy ktoś ją bije.

W Ewangelii Mateusza 26:67 przemoc dosięga twarzy Jezusa: plują na Niego, biją Go pięściami i policzkują. To nie bezosobowa kara, lecz upokorzenie zadawane komuś, kto stoi przed oskarżycielami i nie odpowiada przemocą. Chwilę wcześniej Jezus wyznał, że jest Mesjaszem i Synem Człowieczym, który zasiądzie po prawicy Wszechmocnego. Ciosy nie unieważniają tych słów. Pokazują raczej, jak gwałtownie ludzki sąd może zwrócić się przeciw prawdzie, której nie chce przyjąć. Werset nie upiększa cierpienia ani nie nazywa go dobrem. Pozwala zobaczyć, że Jezus nie pozostaje poza ludzkim poniżeniem. Jego twarz, wystawiona na pogardę, należy do tej samej historii, w której objawia się Boże królowanie. Nie przychodzi ono przez wymuszenie uznania ani odwet. Zaraz potem oprawcy szydzą z Niego, pytając, kto Go uderzył. Ich drwina nie daje Mu godności; nie może jej też odebrać. W tej scenie godność Jezusa nie zależy od tego, jak traktują Go ludzie. Milcząca obecność Zbawiciela pośród przemocy staje się świadectwem, że poniżenie nie jest ostatnim słowem o Nim.