Ewangelia Mateusza 26:56 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przychodzi po chwili, w której wszystko dzieje się bardzo szybko. Jezus zostaje pojmany, a Mateusz opisuje to bez komentarza: „Lecz wszystko to stało się, żeby wypełniły się Pisma proroków”. Słowa te wskazują cel wydarzeń, a nie to, że uczniowie zostali za coś osądzeni. Ewangelista łączy ucieczkę z wypełnieniem Pism, więc nie wypada ona z Bożego planu, choć sam plan nie czyni jej mniej bolesnej. Tuż wcześniej Jezus pyta, jak mają się spełnić Pisma, i przypomina, że mógłby prosić Ojca o pomoc aniołów (Ewangelia Mateusza 26:54). Mateusz nie podaje jednak powodów, dla których uczniowie Go opuszczają. Zapisuje sam fakt: „Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli”. Piotr idzie za Jezusem z daleka (Ewangelia Mateusza 26:58), co pokazuje, że przywiązanie może trwać także wtedy, gdy człowiek nie potrafi być blisko. Ten werset nie mówi nic o wybaczeniu ani o dalszych konsekwencjach ucieczki. Zostawia po prostu obraz samotności ludzi, którzy byli przy Jezusie, a teraz zostali sami. Może właśnie dlatego jest tak poruszający. Pismo nie wygładza tego, co trudne, lecz zapisuje to wiernie, z całą prawdą o ludzkiej słabości.

W Ewangelii Mateusza 26:56 spotykają się dwa fakty, których nie należy ze sobą utożsamiać: wypełnienie Pism i ucieczka uczniów. Jezus mówi wcześniej, że mógłby poprosić Ojca o zastępy aniołów, lecz wtedy nie spełniłyby się Pisma. Jego pojmanie nie wynika więc z bezsilności; przyjmuje drogę prowadzącą ku ukrzyżowaniu. Uczniowie natomiast opuszczają Go w chwili zagrożenia. Wzmianka o proroctwach nie przedstawia ich ucieczki jako czegoś dobrego ani nie odbiera im odpowiedzialności. To rozróżnienie chroni przed odczytaniem, jakoby Boży zamysł czynił ludzką niewierność nieistotną. Mateusz ukazuje raczej, że niepowodzenie uczniów nie udaremnia misji Jezusa. Werset podkreśla zarazem bolesny kontrast: Jezus pozostaje wierny drodze, którą rozpoznaje w Piśmie, podczas gdy ci, którzy Mu towarzyszyli, rozpraszają się ze strachu. Niedługo później Piotr będzie szedł za Nim z daleka, ale ta scena nie cofa tego, co stało się tutaj. Wypełnienie Pism nie oznacza, że każdy uczestnik wydarzeń działał właściwie; oznacza, że zdrada i opuszczenie nie wymykają się Bożemu planowi zbawienia.

Ta scena nie pokazuje triumfu. Jezus zostaje pojmany przez tłum uzbrojony w miecze i kije, a mimo to mówi spokojnie i rzeczowo. W Ewangelii Mateusza 26:56 czytamy: „Lecz wszystko to stało się, żeby wypełniły się Pisma proroków”. Zaraz potem dodano: „Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli”. Te dwa zdania stoją blisko siebie, ale tekst nie wiąże ich przyczynowo. Nie mówi, że ucieczka była częścią planu ani jego skutkiem. Podaje obie rzeczy obok siebie i zostawia je takimi, jakie są. Obraz uczniów jest szczery. Ci, którzy chodzili za Jezusem, w decydującej chwili się rozproszyli. Ewangelista nie upiększa ich zachowania. W następnym wersie Piotr idzie za Jezusem już tylko z daleka, i nie jest to postawa pełnej odwagi, choć nie jest też całkowitym porzuceniem. Dla codziennego życia wynika z tego wniosek realistyczny. Wierność nie zaczyna się od przekonania, że nigdy się nie zawiedzie. Kto zna własną słabość, rzadziej udaje przed sobą silniejszego, niż jest, i łatwiej mu prawdziwie wrócić, gdy upadnie. Ta scena uczy pokory bez rozpaczy: upadek ludzi jest prawdziwy, ale nie zmienia tego, co Pisma zapowiedziały.

W Ewangelii Mateusza 26:56 spotykają się dwie rzeczywistości: Pisma proroków wypełniają się, a uczniowie opuszczają Jezusa i uciekają. Wierność Bożemu zamysłowi nie sprawia, że noc staje się mniej bolesna. Jezus zostaje pojmany, a ci, którzy byli przy Nim, nie potrafią pozostać. Chwilę wcześniej Jezus mówi, że mógłby poprosić Ojca o zastępy aniołów, lecz pyta, jak wówczas wypełniłyby się Pisma. Jego droga nie jest więc przypadkowym rozpadem wydarzeń ani skutkiem bezsilności. Zarazem słowa o wypełnieniu Pism nie czynią ucieczki uczniów czymś dobrym. Pokazują raczej, że ludzka niewierność nie odbiera Bogu możliwości doprowadzenia Jego dzieła do celu. Obraz uczniów uciekających w ciemności pozostaje surowy. Wiara nie zawsze oznacza odwagę, która nie drży; Ewangelia nie ukrywa chwili, w której uczniowie nie wytrzymali próby. Jezus jednak nie porzuca drogi, nawet gdy zostaje na niej sam. W tej scenie nadzieja nie opiera się na niezawodności uczniów, lecz na wierności Boga, która przechodzi przez ludzką słabość, nie nazywając jej dobrem.