Ewangelia Mateusza 26:37 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 26:37 czytamy: „Wziąwszy ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, zaczął się smucić i odczuwać trwogę.” Tekst nazywa smutek i trwogę wprost, bez łagodzenia i bez tłumaczenia ich czymś innym. Dla serca to ważne, bo wielu ludzi boi się przyznać przed sobą, że jest im ciężko, i szuka słów, które pomniejszą ich ból. Uwagę zwraca też towarzystwo. Jezus zabiera ze sobą trzech uczniów, których za chwilę zastanie śpiących, mimo prośby o czuwanie. Ewangelista nie komentuje tej bliskości i nie zamienia jej w pouczenie. Opisuje po prostu, że w trwodze Jezus nie chce być sam i szuka obecności tych, których zna. Ten szczegół mówi o potrzebie bliskości, która pozostaje ważna nawet wtedy, gdy najbliżsi nie potrafią jej dotrzymać. Warto zauważyć, że w kolejnym wersecie, w Ewangelii Mateusza 26:38, Jezus sam mówi o swojej duszy jako o smutnej aż do śmierci. Trwoga zostaje więc wypowiedziana przed Ojcem, a nie ukryta za pobożną miną. Ta prostota może być szczególnie pocieszająca, bo pokazuje, że smutek nie musi być przyjęty jako dowód oddalenia od Boga.

W Ewangelii Mateusza 26:37 Jezus nie ukrywa przed najbliższymi uczniami ciężaru chwili. Zabiera Piotra i dwóch synów Zebedeusza, po czym zaczyna odczuwać smutek i trwogę. Ten szczegół ma znaczenie: Ewangelia nie przedstawia Jezusa jako niewzruszonego wobec nadchodzącej śmierci. Jego cierpienie nie jest pozorem ani brakiem zaufania Ojcu. W kontekście Jezus już zapowiedział wydanie na ukrzyżowanie, a w następnych słowach określa swój smutek jako głęboki i prosi uczniów o czuwanie. Przejście od zapowiedzi do osobistego doświadczenia pokazuje, że wiedza o tym, co nadchodzi, nie usuwa bólu. Zarazem tekst nie mówi, że trwoga unieważnia posłuszeństwo: modlitwa Jezusa łączy szczere pragnienie, by ominął Go „ten kielich”, z poddaniem się woli Ojca. Werset nie objaśnia, dlaczego właśnie tych trzech uczniów Jezus wziął ze sobą; nie warto dopowiadać motywu ponad to, co mówi narracja. Ich obecność pokazuje jednak, że Jezus nie pozostaje w tej chwili sam. To ważne wobec wcześniejszej deklaracji Piotra, że się Go nie zaprze: ludzka odwaga uczniów okaże się krucha, podczas gdy Jezus nie maskuje własnej trwogi. Jego człowieczeństwo i wierność Ojcu nie stoją tu w sprzeczności. Właśnie w tym napięciu scena Getsemani odsłania posłuszeństwo przeżywane pośród realnego cierpienia.

Jezus nie przechodzi tej chwili w samotności. Zabiera ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, a w Ewangelii Mateusza 26:37 czytamy: „Wziąwszy ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, zaczął się smucić i odczuwać trwogę”. Tekst nie mówi wprost, dlaczego właśnie wtedy wybrał tych trzech, i nie warto tego dopowiadać. Wiadomo jednak, że ich obecność jest częścią tej sceny. Mateusz nie łagodzi tego, co dzieje się w Jezusie. Smutek i trwoga są opisane wprost, bez pomniejszania i bez przedstawiania Syna Bożego jako kogoś ponad ludzkim przeżyciem. Wiara nie wymaga tu udawania spokoju. Scena pokazuje też, że cierpienie można dźwigać w pobliżu drugiego człowieka. Dalszy ciąg tekstu opisuje słabość uczniów, którzy zasypiają, i nie pozwala złudzić się co do ich siły. Nie odbiera to jednak znaczenia samej bliskości, o którą Jezus prosi. Najważniejsze w tym wersie jest to, że największa trudność zostaje przeżyta w relacji, a nie w izolacji. To zdanie daje nadzieję każdemu, kto mierzy się z ciężarem i potrzebuje choćby jednej bliskiej osoby obok.

W Getsemani Jezus nie ukrywa smutku ani trwogi. W obliczu zbliżającego się ukrzyżowania bierze ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, a Ewangelia nazywa to, co dzieje się w Nim: zaczyna się smucić i odczuwać trwogę. Jego droga ku krzyżowi nie jest odrętwiałym marszem. Jezus przeżywa nadchodzące cierpienie w pełni ludzkiego człowieczeństwa. Obecność trzech uczniów nie usuwa ciężaru tej chwili. Jest jednak znaczące, że Jezus nie pozostaje w ogrodzie sam. W następnym zdaniu mówi im, jak głęboki jest Jego smutek, i prosi, by czuwali razem z Nim. Wiara nie wymaga więc udawania, że serce nie zna lęku. Nawet Jezus odsłania przed bliskimi prawdę o swoim cierpieniu. W tej scenie wieczność nie oddala się od ludzkiej słabości. Zbliża się do niej w osobie Chrystusa, który wkrótce zwróci się do Ojca, nie wypierając się własnej trwogi. Ogród staje się miejscem, gdzie posłuszeństwo Bogu nie oznacza braku bólu. Jezus pozostaje wierny Ojcu pośród bólu, a Jego szczerość nadaje ludzkiej trwodze miejsce w opowieści o zbawieniu.