Ewangelia Mateusza 26:35 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 26:35 słowa Piotra brzmią jak szczera miłość wypowiedziana przed nocą, która jeszcze nie nadeszła. „Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie” to zdanie pełne pragnienia wierności, a tekst dodaje, że podobnie zapewniali wszyscy uczniowie. Ewangelia nie przedstawia tych słów jako kłamstwa. Pokazuje człowieka, który naprawdę chce trwać przy swoim Mistrzu, lecz jeszcze nie zna granic własnej słabości. Kontekst jest tu ważny. Wcześniej Jezus zapowiada, że wszyscy uczniowie zwątpią, a Piotr odpowiada, że on nigdy nie zwątpi. Dopiero potem słyszy, że jeszcze tej nocy trzy razy się Go wyprze. Jego zapewnienie padło więc przed próbą, a nie po niej. W Ogrodzie Getsemani Jezus sam przeżywa smutek i trwogę, mówi, że Jego dusza jest smutna aż do śmierci, i prosi uczniów, by zostali i czuwali razem z Nim. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że obietnica nie zostaje ośmieszona ani wymazana. Stoi obok prawdy o ludzkiej kruchości i obok modlitwy Jezusa w Getsemani. Ewangelia pozwala zobaczyć szczerość uczuć i ich ograniczenie jednocześnie, a słowa Piotra zostają w pamięci wspólnoty wiary jako świadectwo miłości, która jeszcze nie zna swojej próby.

W słowach Piotra brzmi wierność, ale także pewność, która nie zna jeszcze własnej kruchości. Nie mówi on, że pójdzie za Jezusem tylko wtedy, gdy będzie to łatwe: deklaruje gotowość nawet na śmierć. Podobnie zapewniają wszyscy uczniowie. Ich słowa są szczere, lecz szczerość nie oznacza, że człowiek potrafi przewidzieć, jak zachowa się pod presją. Kontekst nadaje tej deklaracji szczególną wagę. Jezus zapowiedział, że tej nocy uczniowie zwątpią, a Piotrowi powiedział, że trzykrotnie się Go wyprze, zanim zapieje kogut. Ewangelista zestawia więc mocne zapewnienie uczniów z wiedzą Jezusa o nadchodzącym kryzysie. Nie po to, by ośmieszyć ich przywiązanie, lecz by pokazać różnicę między intencją a wytrwałością w próbie. Wersetu nie należy czytać jako dowodu, że miłość Piotra była udawana. Pokazuje raczej, że dobre zamiary same nie wystarczają, by człowiek znał własną odporność. W tej scenie słowa uczniów nie są jeszcze spełnionym świadectwem wierności. Są obietnicą, której prawdziwość zostanie wystawiona na próbę, podczas gdy Jezus już widzi zarówno ich słabość, jak i to, co ma nadejść.

Piotr mówi szczerze. Jego słowa „Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie” (Ewangelia Mateusza 26:35) rodzą się z miłości i z pragnienia wierności. Wcześniej wypowiada podobne zapewnienie, że nawet gdyby inni zwątpili, on nigdy nie zwątpi (Ewangelia Mateusza 26:33). Jezus nie kwestionuje jego uczucia. Mówi jedynie o tym, co wydarzy się tej nocy. Ten werset pokazuje, jak łatwo postanowienie złożone w dobrej intencji zderza się z kruchością człowieka. Piotr nie kłamie. Jego wola jest prawdziwa, a mimo to zapowiedź zostanie wystawiona na próbę, której sam jeszcze nie zna. Zdanie „podobnie zapewniali wszyscy uczniowie” pokazuje, że każdy z nich mówi to samo, w tej samej dobrej wierze. Najbardziej pouczające w tym fragmencie jest to, co dzieje się w Ogrodzie Getsemani. Jezus nie opiera się na własnej stanowczości. Modli się: „Jednak nie jak Ja chcę, ale jak Ty” (Ewangelia Mateusza 26:39). Deklaracja sama w sobie nie wystarcza. Wierność rodzi się wtedy, gdy zamiary oddaje się Bogu i uczy się od Niego, czego w danej chwili potrzeba. Słowa Piotra zostają w Ewangelii jako świadectwo prawdziwego, ale ludzkiego pragnienia. Getsemani pokazuje, gdzie to pragnienie znajduje oparcie.

Piotr mówi z pełnym przekonaniem: „Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie”. Pozostali uczniowie zapewniają podobnie. Nie brzmią jak ludzie obojętni na Jezusa; ich słowa świadczą o więzi, którą chcą ocalić nawet za cenę życia. A jednak Jezus już zapowiedział, że tej nocy wszyscy zwątpią, a Piotr się Go wyprze. W tym zdaniu spotykają się miłość i kruchość. Uczeń może szczerze pragnąć wierności, a zarazem nie znać jeszcze miary własnych sił. Ewangelia nie wyśmiewa jego odwagi ani nie przedstawia zapewnień jako gwarancji, że nadchodząca próba zostanie przezwyciężona. Pokazuje raczej, jak niewielka jest ludzka pewność wobec wydarzeń, które dopiero mają nadejść. Wcześniej Jezus mówi jednak, że po zmartwychwstaniu dotrze przed uczniami do Galilei. Ta zapowiedź wyznacza horyzont dalszy niż ich nocne zwątpienie. Ich słowa nie potrafią uchronić ich przed upadkiem, lecz także upadek nie usuwa z opowieści obietnicy Jezusa. Wierność Boga nie opiera się na ludzkiej pewności siebie. Przy Piotrowym zapewnieniu pozostaje więc cicha prawda: droga ucznia może prowadzić przez zawód sobą, a jednak nie kończy się na nim.