Ewangelia Mateusza 26:28 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają przy stole, przy którym siedział także Judasz, ten sam, który chwilę wcześniej usłyszał, że zdradzi. Jezus nie mówi o krwi jako o czymś odległym. Nazywa ją swoją i łączy ją z przymierzem. Kielich, który podaje uczniom, zapowiada to, co wkrótce się wydarzy, a jednocześnie wypowiada nadzieję na przebaczenie (Ewangelia Mateusza 26:28). Najbardziej poruszające jest tu słowo „za wielu”. Tekst nie mówi ani o wszystkich, ani o jednym, lecz o wielu, czyli o ludziach konkretnych, takich, którzy zawodzą, wątpią i nie zawsze stają po właściwej stronie. Ta liczba nie zamyka drzwi. Pokazuje raczej, że przebaczenie zostaje wypowiedziane nad zwykłymi, poranionymi ludźmi, a nie nad idealnymi. Odpuszczenie grzechów pojawia się w tym miejscu jako dar zapowiedziany przez Jezusa w świetle Jego ofiary. Wspólnoty chrześcijańskie rozumieją różnie, jak to przebaczenie dociera do człowieka i jak wiąże się z wieczerzą, i warto zachować te różnice w pamięci. Wspólne pozostaje jedno: w obliczu zdrady i lęku Jezus mówi o przebaczeniu jako o czymś, co już zostało zapowiedziane przez Jego oddanie.

Słowa Jezusa o kielichu łączą śmierć, przymierze i przebaczenie: „to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów”. Nie opisują jedynie tragicznego końca Jego misji. Jezus nadaje temu, co ma się wydarzyć, sens: Jego śmierć będzie związana z odpuszczeniem grzechów. „Krew Przymierza” przywołuje biblijną więź Boga z Jego ludem, potwierdzaną ofiarą. Jezus mówi o nowym przymierzu nie jako o abstrakcyjnej idei, lecz przez kielich, który podaje uczniom. W tym samym posiłku obecny jest Judasz, a później uczniowie zwątpią. Kontrast jest znaczący: obietnica nie opiera się na ich niezawodności, lecz na tym, co Jezus uczyni. Wyrażenie „za wielu” wskazuje na szeroki zasięg daru, ale sam werset nie rozstrzyga wszystkich późniejszych sporów o zakres zbawienia. Jasno łączy wylaną krew z odpuszczeniem grzechów. Nie oznacza to, że grzech przestaje mieć wagę; przeciwnie, przebaczenie zostaje ukazane jako kosztowny dar, zakorzeniony w ofiarnej śmierci Jezusa. Kielich zapowiada zatem zarówno powagę krzyża, jak i nadzieję wspólnoty z Bogiem, którą przymierze otwiera.

Te słowa padają przy stole, w chwili, gdy zdrada jest już blisko, a Pascha zbliża się z każdym dniem. Jezus nazywa kielich krwią przymierza, która zostanie wylana na odpuszczenie grzechów. Warto zauważyć słowa „za wielu”. Tekst mówi o szerokim zakresie daru, który nie jest zamknięty w rachunku ani w liście nazwisk. Dla kogoś, kto od lat nosi w sobie winę, to ważna wskazówka. Taka osoba może wierzyć, że najpierw musi wszystko naprawić, a dopiero potem przyjąć przebaczenie. Ten fragment pokazuje inną kolejność. Przebaczenie opiera się na tym, co Jezus daje, a nie na tym, czy człowiek zasłużył. Nie jest to jednak tania obietnica. Krew oznacza ofiarę, a przymierze oznacza zobowiązanie obu stron. Dar jest bezpłatny dla człowieka, ale wielki w swojej cenie. Słowa o krwi nie usprawiedliwiają grzechu. Odsuwają go i otwierają drogę do wspólnego stołu. W tym wersecie najważniejsze jest to, że bliskość z Bogiem zaczyna się od daru, a nie od doskonałości człowieka.

Wypowiedziane przy wspólnym stole słowa Jezusa nadają nadchodzącej śmierci sens przymierza. Krew nie jest tu znakiem klęski, lecz życia oddanego za innych, aby grzech nie miał ostatniego słowa. „Na odpuszczenie grzechów” wskazuje na dar, który dotyka tego, co człowiek sam nosi jako winę i czego nie potrafi cofnąć. Słowo „wielu” obejmuje szerokie grono, ale nie zamienia tej obietnicy w ogólnik. Jezus mówi o swojej krwi przelanej za ludzi, a nie o łatwym usprawiedliwieniu krzywdy czy o zgodzie na zło. Przebaczenie otwiera drogę powrotu do Boga; nie udaje, że rana nigdy nie powstała. W tej scenie stół łączy zwyczajny posiłek z chwilą, która zmierza ku krzyżowi. Uczniowie otrzymują kielich, choć wkrótce zawiodą i się rozproszą. Nad ich słabością nie zostaje jednak postawiona kropka: Jezus mówi także o przyszłym piciu z nimi w królestwie Ojca. Przymierze obejmuje więc zarówno koszt Jego oddania, jak i nadzieję wspólnoty odnowionej przez Boga. W jednym kielichu spotykają się przebaczenie, wierność Jezusa i obietnica przyszłości.