Ewangelia Mateusza 26:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki rozkaz pada przy stole, gdzie siedzi wielu uczniów, a jeden z nich już wie, że zdradzi. W Ewangelii Mateusza 26:27 Jezus nie wybiera jednego towarzysza do wspólnego kielicha i nikogo nie zostawia z boku. Słowo „wszyscy” obejmuje każdego, także tych, którzy za kilka godzin zawiodą. Wers pokazuje więc wspólnotę wokół kielicha, a nie samotne przyjęcie czegoś ważnego. Wcześniej rozmowa była pełna trudnych słów o zdradzie i ucieczce, co widać w Ewangelii Mateusza 26:23 i 26:31. Ciężar tych zapowiedzi nie zostaje zdjęty, a mimo to Jezus mówi do całej grupy. Tekst nie opisuje reakcji uczniów na to zaproszenie, więc nie należy tego dopowiadać. Różne Kościoły rozumieją znaczenie kielicha i wspólnego picia odmiennie, i ta różnica zasługuje na uważne, pełne szacunku podejście. Sam wers mówi jednak przede wszystkim o zaproszeniu skierowanym do wszystkich. Dla kogoś, kto czuje się odsunięty, może być on spokojnym przypomnieniem, że słowo nie zostało wypowiedziane tylko do tych, którzy wydają się najpewniejsi. Pić z jednego kielicha znaczy w tym miejscu należeć do wspólnoty, nawet wtedy, gdy w niej są napięcie i smutek.

W Ewangelii Mateusza 26:27 Jezus nie tylko podaje kielich: najpierw składa dziękczynienie, a potem mówi uczniom: „Pijcie z niego wszyscy”. Kolejność ta nie oznacza, że dziękczynienie usuwa ciężar nadchodzących wydarzeń. Jezus wie, że zostanie wydany na ukrzyżowanie, a mimo to przyjmuje kielich w geście wdzięczności. Słowo „wszyscy” podkreśla wspólny udział uczniów. Kielich nie jest tu prywatnym znakiem dla jednej osoby, lecz darem przekazanym zgromadzonym przy stole. Zaraz potem Jezus wyjaśnia jego znaczenie: mówi o swojej Krwi Przymierza, wylanej na odpuszczenie grzechów. Werset 27 należy więc czytać razem z następnym: zaproszenie do picia prowadzi ku rozumieniu ofiary, którą kielich oznacza. W tym obrazie spotykają się dar i odpowiedzialność. Uczniowie otrzymują kielich, choć za chwilę ich wierność zostanie wystawiona na próbę. Tekst nie przedstawia ich jako ludzi, którzy zasłużyli na udział; ukazuje ich jako tych, którym Jezus podaje dar. Wspólny kielich zapowiada przymierze oparte nie na doskonałości uczestników, lecz na ofierze Chrystusa i obietnicy przebaczenia.

W Ewangelii Mateusza 26:27 Jezus najpierw odmawia dziękczynienie, a dopiero potem podaje kielich. Nie zatrzymuje go dla siebie i nie wybiera, kto może się z niego napić. Słowo „wszyscy” pada przy stole, gdzie kilka wersetów wcześniej usłyszano zapowiedź zdrady. Tekst nie tłumaczy, że uczniowie na to zasłużyli. Mówi tylko, że kielich trafia do każdego, kto siedzi przy stole. W codziennym życiu łatwo czekać, aż poczujemy się dość dobrzy, by przyjąć dobro. Ten fragment pokazuje coś innego. Dziękczynienie jest odpowiedzią na dar, a nie warunkiem jego otrzymania. Kiedy dziękujemy za chleb, pracę albo spokojny wieczór, uczymy się patrzeć na to, co dostajemy, jak na coś, co zostało nam podane z ręki. Jest tu także lekcja o wspólnocie. Kielich przechodzi z rąk do rąk i nikt nie pije w samotności. W rodzinie, w pracy czy w kościele dzielenie się dobrem nie jest stratą dla tego, kto daje. Wtedy dobro staje się wspólne. W tym wersecie wdzięczność i gotowość, by podać dalej, idą razem, jak dwie strony jednego gestu.

W tej scenie uczta paschalna toczy się w cieniu zdrady i nadchodzącej śmierci. Jezus bierze kielich, dziękuje i podaje go uczniom: „Pijcie z niego wszyscy”. Jego gest nie rodzi się z bezpieczeństwa ani z ludzkiej doskonałości. Przy stole są uczniowie, którzy wkrótce okażą się słabi, a jeden z nich już Go zdradza. Kielich staje się znakiem przymierza: w następnym wersecie Jezus mówi o swojej Krwi, wylanej na odpuszczenie grzechów. Dziękczynienie wypowiedziane przed męką nie pomniejsza jej ciężaru. Odsłania raczej, że Jezus dobrowolnie powierza siebie dziełu pojednania, które obejmuje wielu. W różnych tradycjach chrześcijańskich różnie wyjaśnia się sposób obecności Chrystusa w tym znaku, lecz jego powaga i dar wspólnoty pozostają w centrum. Słowo „wszyscy” rozbrzmiewa szczególnie mocno po zapowiedzi zdrady i zwątpienia. Uczniowie nie otrzymują kielicha dlatego, że potrafią uchronić się przed upadkiem, lecz jako uczestnicy daru, który poprzedza ich rozproszenie. Późniejsza obietnica wspólnego picia w królestwie Ojca nadaje tej chwili horyzont wieczności: stół prowadzi przez noc ku nadziei zgromadzenia.