Ewangelia Mateusza 26:26 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 26:26 obraz jest bardzo zwyczajny: kolacja, chleb, łamanie i podawanie dalej. Ten gest pojawia się jednak w napiętej atmosferze. Wcześniej uczniowie są zasmuceni i pytają, czy to nie oni zdradzą, a w tym samym wieczerniku padło pytanie o zdradę. Mimo to Jezus bierze chleb, po odmówieniu błogosławieństwa łamie go i daje uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest moje Ciało”. Serce zatrzymuje się przy tym, kto otrzymuje ten dar. Nie są nim ludzie pewni swojej wierności ani wolni od lęku. Są nimi zmęczeni, zaniepokojeni i niepewni samych siebie uczniowie. Ewangelia nie opisuje, że ich wątpliwości zostały rozwiane przed posiłkiem. Pokazuje natomiast, że Chrystus daje się dzielić właśnie wtedy, gdy wokół jest smutek i strach. Łamanie chleba niesie też cenę tej miłości. To, co zostaje podane innym, zostaje najpierw naruszone. W tym obrazie jest coś bardzo bliskiego każdemu, kto zna ból, ponieważ Bóg nie ukrywa tego, co kosztuje Go troska o ludzi. Wers ten zostaje w pamięci jako cichy znak, że w łamaniu także jest obecność.

Scena rozgrywa się podczas wspólnego posiłku, w cieniu zapowiedzianej zdrady i ukrzyżowania. Jezus bierze chleb, błogosławi, łamie i podaje uczniom. Kolejność gestów pokazuje, że słowa „to jest moje Ciało” nie są oderwaną nauką: padają nad pokarmem, który Jezus daje wspólnocie. Chleb nie zostaje jedynie obrazem czegoś przyszłego. W opowieści Mateusza gest ten zapowiada dar samego Jezusa, który wkrótce zostanie wydany na śmierć. Łamanie chleba nadaje tej scenie wymiar cielesny i wspólnotowy: uczniowie nie tylko słyszą o ofierze, lecz otrzymują chleb, któremu Jezus przypisuje znaczenie własnego Ciała. Chrześcijanie różnie wyjaśniają, w jaki sposób Chrystus jest obecny w chlebie Eucharystii lub Wieczerzy Pańskiej. Sam werset nie rozstrzyga wszystkich późniejszych sporów, ale wyraźnie stawia w centrum słowa i czyn Jezusa. Sąsiednie wersety łączą chleb z kielichem Przymierza i odpuszczeniem grzechów. Posiłek staje się więc znakiem nadchodzącej śmierci, a zarazem darem przekazanym uczniom. W tym geście Jezus oddaje siebie tym, którzy siedzą przy stole, także gdy wspólnota jest krucha i zagrożona zdradą. Centrum sceny stanowi nie uczniowskie zrozumienie, lecz Jezus, który daje siebie.

Ewangelia Mateusza 26:26 opisuje zwykły posiłek, który zamienia się w coś więcej. Jezus bierze chleb, odmawia błogosławieństwo, łamie go i podaje uczniom. Słowa „Bierzcie i jedzcie, to jest moje Ciało” padają przy stole, przy którym siedzi także ten, kto według Ewangelii Mateusza 26:25 właśnie ma Go zdradzić. Ta prostota ma znaczenie. Dar dociera do ludzi tak jak chleb na stole, z rąk do rąk. Warto zauważyć, że Jezus nie wyłącza z tego gestu nikogo z obecnych. Dzieli się z uczniami i z tym, który już zaplanował zdradę. Ta szerokość zaskakuje. Tekst nie mówi, czy ktokolwiek zasłużył na ten posiłek. Pokazuje jedynie, kto daje i co daje. W codziennym życiu ten obraz pokazuje, że wiara rodzi się przy zwykłym stole. Ktoś zmęczony pracą, kto siada z rodziną do kolacji, może w tym prostym geście zobaczyć coś ważnego. Wspólnota z Bogiem wyrasta z daru, który ktoś podaje z własnych rąk. Krzyż nie jest tu jeszcze widoczny, ale słowa o ciele już go wskazują. Najmocniej wybrzmiewa tu to, że dar pochodzi od Tego, który łamie chleb.

Scena rozgrywa się przy stole paschalnym, gdy cień zdrady i ukrzyżowania już pada na wieczór uczniów. Jezus bierze chleb, błogosławi go, łamie i podaje. W geście zwyczajnego pokarmu odsłania tajemnicę własnego daru: „to jest moje Ciało”. Chleb nie zostaje zachowany dla jednej osoby. Jezus daje go uczniom, którzy siedzą z Nim przy stole, choć wśród nich jest człowiek mający Go zdradzić. Jego dar nie jest nagrodą za doskonałą wierność. Wyrasta z miłości, która zna kruchość bliskich, a mimo to pozostaje gotowa oddać siebie. Dla chrześcijan ten gest jest centrum Wieczerzy Pańskiej, choć różne tradycje wyrażają odmiennie, jak rozumieją obecność Chrystusa w chlebie. Wspólne pozostaje poważne wezwanie tego słowa: życie Jezusa staje się darem dla innych. Przy stole uczniowie otrzymują coś, czego sami nie mogą sobie zapewnić. Chleb zostaje przełamany, a jednak właśnie przez to może być podzielony. W tej chwili zwyczajny posiłek otwiera się ku krzyżowi i ku obietnicy życia, które nie kończy się na śmierci. Jezus oddaje siebie, zanim uczniowie zdołają pojąć pełną cenę tego daru.