Ewangelia Mateusza 26:25 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie, które pada w Ewangelii Mateusza 26:25, jest krótkie: „Czy nie ja, Rabbi?”. Judasz nie mówi wprost o swojej winie. Pyta, a w tym pytaniu słychać napięcie kogoś, kto siedzi przy stole i nie wie jeszcze, co właściwie usłyszał. Lęk przed własną prawdą bywa cichy i trudny do nazwania, zwłaszcza gdy dotyczy spraw, o których nikt nie mówi głośno. Odpowiedź jest równie zwięzła: „Tak jest, ty.” Jezus nie rozwija jej w wykład ani nie wypowiada oskarżenia z gniewem. Mówi prawdę do końca, a jednocześnie pozostaje przy stole. Tekst idzie dalej i opisuje, jak nad chlebem i kielichem Jezus daje uczniom to, co będzie znakiem Jego ofiary. Nie łączy tego w prostą zależność i nie opisuje, co działo się w sercu zdradzającego. Pokazuje jednak, że wspólny stół nie zostaje zamknięty. Najbardziej poruszające wydaje się to, że najtrudniejsze słowo tego wieczoru pada w obecności Jezusa, a nie poza nią. Nawet prawda o zdradzie zostaje wypowiedziana w miejscu, gdzie Jezus wciąż jest blisko tych, którzy Go opuszczą.

Pytanie Judasza brzmi podobnie do pytań pozostałych uczniów, ale różni się jednym słowem. Oni pytają: „Chyba nie ja, Panie?”, on zaś zwraca się do Jezusa: „Rabbi”. Sam tytuł nie dowodzi, co Judasz czuł, lecz w tej scenie kontrast jest wymowny: pozostali wyrażają poruszenie i zwracają się do Jezusa jako Pana, a Judasz pyta, czy to właśnie on jest zdrajcą. Odpowiedź Jezusa nie pozostawia wątpliwości: „Tak jest, ty”. Nie jest to ogólna przestroga ani domysł uczniów, lecz wskazanie winnego. Mateusz opisał go już jako tego, który miał zdradzić Jezusa, a chwilę wcześniej Jezus mówił o zdradzie i jej powadze (Ewangelia Mateusza 26:21–24). To, że Jego odejście nastąpi zgodnie z Pismem, nie unieważnia odpowiedzialności człowieka, przez którego zostanie wydany. Werset pokazuje, jak blisko może znajdować się prawda, której ktoś nie chce uznać: Judasz pyta wprost, a jednak sama forma pytania nie oznacza skruchy. Jezus nie maskuje faktów łagodnymi ogólnikami. Jego spokojna odpowiedź nazywa zdradę po imieniu, nie zacierając ani winy Judasza, ani powagi tego, co ma się wydarzyć.

W Ewangelii Mateusza 26:25 pytanie Judasza brzmi krótko: „Czy nie ja, Rabbi?”. Pada po zapowiedzi Jezusa, że jeden z uczniów Go zdradzi, i po pytaniach pozostałych. Odpowiedź jest równie krótka: „Tak jest, ty”. Tekst nie opisuje, co działo się w sercu Judasza w tej chwili. Mówi tylko, że pytanie zostało zadane i że Jezus na nie odpowiedział. Ta scena ma praktyczny wymiar. Pytanie „czy to ja?” bywa trudne, bo łatwo je odsunąć. Judasz je zadał, a Jezus nie rozmył odpowiedzi ogólnikami. Powiedział prawdę wprost, spokojnie i bez ozdób. Warto też zwrócić uwagę na kontekst. Uczniowie, zasmuceni, pytali jeden przez drugiego, każdy o siebie. Jezus nie wyrokuje tu o całym kręgu i nie wskazuje innych. Odpowiada na konkretne pytanie konkretnej osoby. Najmocniej wybrzmiewa w tym fragmencie to, że Bóg zna prawdę o człowieku lepiej niż on sam. Ewangelia nie ukrywa nawet słabości najbliższych Jezusa. Ten werset nie rozstrzyga, jak wygląda czyjeś serce. Pokazuje natomiast, że Jezus mówi prawdę jasno, nawet wtedy, gdy jest ona bardzo trudna.

Pytanie Judasza brzmi niemal tak samo jak pytania pozostałych uczniów, którzy zasmuceni pytali: „Chyba nie ja, Panie?”. Lecz do niego Jezus odpowiada inaczej: „Tak jest, ty”. W krótkiej wymianie spotykają się ukryta zdrada i prawda wypowiedziana bez osłony. Nie ma tu uniewinnienia czynu ani próby złagodzenia słów Jezusa. Ten moment rozgrywa się przy wspólnym stole. Jezus wie, że zostanie wydany, a mimo to siedzi z uczniami i podaje im chleb oraz kielich. Bliskość stołu nie usuwa odpowiedzialności Judasza; zdrada pozostaje poważna. Zarazem słowa Jezusa nie oznaczają, że zdrada wymyka się Bożemu zamysłowi: wcześniej zapowiada, że Syn Człowieczy odejdzie, jak o Nim napisano, i wypowiada „biada” nad tym, przez kogo zostanie wydany. Tajemnica tych dwóch prawd nie znosi ciężaru wyboru. W tej scenie stół staje się miejscem, gdzie nic nie pozostaje naprawdę ukryte przed Jezusem. Jego wiedza nie jest obojętnością, a Jego obecność nie czyni zła dobrem. W sąsiednich słowach chleb i kielich wskazują jednak na przymierze i odpuszczenie grzechów. Nadzieja Ewangelii nie polega na zaprzeczeniu winie, lecz na tym, że nawet pośród ciemności Jezus pozostaje wierny drodze miłości.