Ewangelia Mateusza 26:13 – znaczenie i zastosowanie

Gdy uczniowie oburzyli się na marnotrawstwo drogiego olejku, który mógł trafić do ubogich, Jezus zatrzymał ten sprzeciw jednym zdaniem. Nazwał gest kobiety dobrym uczynkiem (Ewangelia Mateusza 26:10) i wskazał, że wylała olejek na Jego ciało, by przygotować Go na pogrzeb. Ludzka rachuba ceny łatwo zasłania sens czyjejś miłości, a Jezus przenosi uwagę z rachunku na serce tego, kto daje. Słowa z Ewangelii Mateusza 26:13 brzmią: „Zaprawdę, mówię wam: Gdziekolwiek po całym świecie będą głosić tę Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła”. Zapowiedź dotyczy pamięci o czynie, a nie oceny kobiety ani jej zasługi. Dobra Nowina, która rozchodzi się po świecie, ma obejmować także gesty czułe, niepozorne i w oczach innych zbędne. Ta obietnica wiąże wiarę z konkretną troską o Chrystusa w chwili, gdy zbliża się cierpienie. Pamięć o tym geście nie jest więc dodatkiem do Ewangelii, lecz jej częścią. Pokazuje, że Jezus przyjmuje ludzką miłość wyrażoną w zwykłym, widzialnym akcie oddania.

W Ewangelii Mateusza 26:13 Jezus zapowiada, że wraz z głoszeniem Ewangelii po całym świecie będzie opowiadany czyn kobiety, która namaściła Go olejkiem. Wcześniej uczniowie uznali, że kosztowny olejek można było sprzedać i rozdać ubogim. Jezus nie neguje troski o ubogich, lecz odczytuje gest kobiety w świetle swojej bliskiej śmierci: namaściła Jego ciało na pogrzeb. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc pamiątki i samej Ewangelii. Kobieta nie zastępuje opowieści o Jezusie ani nie staje się jej centrum. Jej czyn zostaje zachowany, ponieważ wskazuje na wagę tego, co Jezus właśnie zapowiedział: wydania na ukrzyżowanie. Pamięć o niej należy do głoszenia Ewangelii, ale pozostaje związana z Jego śmiercią. Znaczący jest także kontrast z następną sceną: Judasz, jeden z Dwunastu, szuka sposobności, by wydać Jezusa, podczas gdy czyn kobiety zostaje zapamiętany jako dobry. Mateusz nie przedstawia tu abstrakcyjnej lekcji o hojności. Pokazuje, że Ewangelia niesie pamięć o Jezusie i o odpowiedzi, jaką wywołała Jego zapowiedź cierpienia. Jej gest przetrwał nie przez wartość olejku, lecz przez znaczenie, które nadał mu Jezus.

W Ewangelii Mateusza 26:13 Jezus mówi, że gdziekolwiek na świecie będzie głoszona Ewangelia, tam razem z nią ma być opowiadany czyn kobiety, która Go namaściła. Wcześniej uczniowie oburzali się na marnotrawstwo drogiego olejku, a Jezus stanął po stronie tej kobiety i nazwał jej gest dobrym uczynkiem. Warto zauważyć, czego ten fragment nie mówi. Nie jest pochwałą każdego wydatku ani zasadą, że wszystko trzeba oddać na kult. Jezus przecież przypomina, że ubodzy zawsze będą obok nas. Ten wers pokazuje, że prawdziwa miłość do Chrystusa potrafi być hojna w sposób, którego inni nie rozumieją od razu. Dla mnie najważniejsze jest to, że Jezus łączy głoszenie Ewangelii z pamięcią o konkretnym czynie. Dobra Nowina nie jest tylko zbiorem słów. Ma też swoje ślady w ludzkim życiu. Gdy ktoś oddaje Chrystusowi to, co ma najcenniejsze, jego gest staje się częścią tego, co wspólnota przekazuje dalej. Ten fragment daje spokój osobom, których hojność pozostaje niezauważona albo niezrozumiana. Pamięć o dobrym czynie nie zależy od uznania otoczenia. Zależy od Tego, któremu został złożony.

Jezus mówi, że czyn tej kobiety będzie opowiadany wszędzie tam, gdzie głoszona jest Ewangelia. W bezpośrednim kontekście namaściła Jego ciało drogocennym olejkiem, a Jezus przyjął ten gest jako przygotowanie do pogrzebu. Uczniowie widzieli stratę i mówili o pomocy dla ubogich; Jezus dostrzegł w tym czynie dobro oraz cichą bliskość wobec Niego, gdy zbliżała się Jego śmierć. Jej imię nie pada w przytoczonych słowach. Pozostaje pamięć o tym, co uczyniła. Ewangelia zachowuje więc świadectwo osoby, której gest mógł w tamtej chwili wydawać się niezrozumiały, a nawet spotkał się z krytyką. Jezus nadaje mu miejsce w opowieści o swojej męce. Obok niego pojawia się decyzja Judasza, by Go wydać. Te dwa czyny stoją blisko siebie: jeden wyraża cześć i oddanie, drugi prowadzi do zdrady. Tekst nie każe dopisywać kobiecie pełnego zrozumienia nadchodzących wydarzeń. Pokazuje jednak, że jej gest nie ginie w cieniu tego, co ma nastąpić. W pamięci Kościoła zostaje jako świadectwo miłości ofiarowanej Jezusowi u progu Jego pogrzebu.