Ewangelia Mateusza 26:12 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Mateusza 26:12 padają w chwili, gdy uczniowie oburzają się na to, co wydaje im się marnotrawstwem. Jezus nie odpowiada na ten rachunek pieniędzy. Wskazuje, że gest został wykonany w perspektywie Jego pogrzebu: „Wylewając ten olejek na moje ciało, uczyniła to na mój pogrzeb.” Jest w tym coś szczególnie czułego. Kobieta nie czeka, aż wszystko da się rozsądnie wytłumaczyć, a tekst nie opisuje jej wnętrza, więc nie ma potrzeby go dopowiadać. Wiemy jednak, że Jezus odczytuje jej czyn jako dobry uczynek, choć otoczenie widzi w nim stratę. Gest wykonany wobec kogoś, kto zbliża się do końca, bywa czasem mądrzejszy od słów, których w takiej chwili często brakuje. Warto zauważyć, że Jezus łączy ten czyn z głoszeniem Ewangelii na całym świecie, gdzie ma być opowiadany na jej pamiątkę. Miłość, która nie zdążyła być rozsądna, zostaje w pamięci Kościoła i nie jest już tylko jednym wydarzeniem z przeszłości. Jej znaczenie wychodzi poza tamtą chwilę i wchodzi w historię wiary, którą niesie się dalej.

Gest kobiety zostaje oceniony na dwa sposoby. Uczniowie widzą kosztowny olejek, który można było sprzedać i przeznaczyć pieniądze dla ubogich. Jezus nie zaprzecza wartości troski o ubogich, lecz ujawnia znaczenie tej konkretnej chwili: namaszczenie Jego ciała zapowiada pogrzeb. Wcześniej mówił uczniom, że zostanie wydany na ukrzyżowanie, więc Jego słowa osadzają ten gest w perspektywie nadchodzącej śmierci. Ważne jest rozróżnienie między oceną gestu jako straty a odczytaniem go jako znaku. Kobieta okazuje Jezusowi cześć, a On nadaje jej czynowi sens, którego uczniowie nie dostrzegają. Tekst nie wyjaśnia, czy w pełni rozumiała zapowiedź pogrzebu; wyraźnie pokazuje natomiast, że Jezus tak interpretuje jej działanie. Nie chodzi więc o ogólną pochwałę kosztownych darów ani o przeciwstawienie pobożności pomocy potrzebującym. W opowieści o męce ten olejek staje się świadectwem, że śmierć Jezusa nie jest dla Niego nieznanym zwrotem wydarzeń. Gest kobiety, nazwany przez innych marnotrawstwem, zostaje zapamiętany jako dobro uczynione wobec Tego, który zmierza ku pogrzebowi.

Jezus mówi wprost: „Wylewając ten olejek na moje ciało, uczyniła to na mój pogrzeb” (Ewangelia Mateusza 26:12). To zdanie zmienia sposób patrzenia na całą scenę. Uczniowie widzieli marnotrawstwo, bo liczyli. Olejek można było sprzedać i rozdać ubogim. Jezus widział czas. Nie lekceważy potrzeb ubogich, bo sam przypomina, że zawsze będą wśród uczniów. Niektóre chwile jednak są krótkie i nie wracają. Jezus nie rozlicza kobiety z tego, co zrobiła. Nazywa jej czyn dobrym i zapowiada, że będzie on opowiadany wszędzie tam, gdzie głoszona będzie Ewangelia. Jej gest zostaje więc włączony w historię zbawienia, choć ona sama mogła nie widzieć jej całej wielkości. Kolejność wydarzeń jest tu wymowna. Zaraz potem Judasz idzie do arcykapłanów i szuka sposobności, by Jezusa wydać. Tekst nie mówi, że namaszczenie było przyczyną zdrady. Obok siebie stoją dwa gesty: jeden z miłości, drugi z wyrachowania. Ten fragment pokazuje, że wierność może być bardzo konkretna i na pozór nieopłacalna. Miłość nie zawsze umie się wytłumaczyć rachunkiem, a Jezus przyjmuje ją właśnie taką.

Słowa Jezusa nadają gestowi kobiety znaczenie, którego nie dostrzegli oburzeni uczniowie. Dla nich olejek miał wartość, którą można było przeliczyć na pieniądze i przeznaczyć dla ubogich. Jezus nie pomniejsza troski o ubogich; wskazuje jednak na chwilę, która nie powróci: Jego bliską śmierć. Wylanie olejku na Jego ciało staje się cichym znakiem namaszczenia przed pogrzebem. W tej scenie wieczność nie oddala od tego, co cielesne i kruche. Jezus mówi o swoim pogrzebie, a zarazem przyjmuje dar złożony przy Jego ciele. Gest kobiety nie zatrzymuje nadchodzącej śmierci, lecz zostaje włączony w prawdę o tym, co Jezus przeżywa. Uczniowie widzą stratę; On rozpoznaje dobry uczynek. Ten olejek przypomina o miłości, która nie zawsze może ocalić przed rozstaniem, ale może być wierna w jego obliczu. W dalszych słowach Jezus zapowiada, że czyn kobiety będzie opowiadany wraz z Ewangelią. Jej gest nie staje się ważny dlatego, że rozwiązał wszystkie problemy, lecz dlatego, że w godzinie bliskiej śmierci okazał cześć Temu, który oddawał się za innych.