Ewangelia Mateusza 26:11 – znaczenie i zastosowanie

Oburzenie uczniów brzmi jak prawdziwa troska o ubogich, i Jezus wcale tej troski nie lekceważy. Słowa „Bo ubogich zawsze macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie” (Ewangelia Mateusza 26:11) nie zamykają drogi do pomocy potrzebującym, bo biedni pozostaną wśród ludzi. Zwracają jednak uwagę na coś, co w tamtej chwili było obecne przy stole i co nie miało trwać wiecznie. W tym fragmencie widać napięcie między dobrym zamysłem a bliskością, która właśnie się dzieje. Uczniowie mówili rozsądnie, lecz ich słowa oddaliły ich od tego, co działo się przy nich. Kobieta z alabastrowym flakonikiem wylała drogi olejek wprost na Jezusa, a On nazwał to dobrym uczynkiem. Tekst nie opisuje jej przeżyć, więc nie warto ich dopowiadać. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że Jezus mówi o ograniczonym czasie swojej obecności, skoro zbliża się Jego męka. Pomoc ubogim zostaje na swoim miejscu, ale nie może zagłuszyć tego, co trzeba uczynić teraz. W tej jednej chwili przy stole widać, że niektórych gestów nie da się przenieść na później.

Słowa „Bo ubogich zawsze macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie” nie ustanawiają wyboru między troską o ubogich a oddaniem Jezusowi. W scenie poprzedzającej Jego ukrzyżowanie uczniowie krytykują kobietę, która wylała na Niego drogi olejek: uważają, że można go było sprzedać i rozdać pieniądze ubogim. Jezus nie podważa wartości takiej pomocy. Wyjaśnia natomiast, że jej gest ma szczególne znaczenie w chwili, gdy Jego śmierć jest bliska. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc tego, co powtarzalne, i tego, co niepowtarzalne. Ubogich uczniowie będą spotykać nadal; obecność Jezusa wśród nich w tej postaci dobiega końca. Olejek zostaje nazwany znakiem przygotowania Jego ciała do pogrzebu. Kobieta może nie rozumieć całej wagi wydarzeń, ale jej czyn zostaje przez Jezusa odczytany w świetle nadchodzącej śmierci. Werset nie daje podstaw, by usprawiedliwiać obojętność wobec potrzebujących. Pokazuje raczej, że miłosierdzie nie zawsze wyczerpuje sens konkretnego daru. W tej scenie uczniowie widzą koszt, Jezus dostrzega miłość i zapowiedź pogrzebu. Zestawienie obu rzeczywistości chroni tekst przed spłyceniem: troska o ubogich pozostaje ważna, a śmierć Jezusa nadaje tej chwili wyjątkowy ciężar.

Te słowa padają po tym, jak uczniowie oburzyli się na kobietę, która wylała drogi olejek na głowę Jezusa (Ewangelia Mateusza 26:7-8). Ich pytanie nie było pozbawione troski, bo olejek mógł zostać sprzedany, a pieniądze rozdane ubogim (Ewangelia Mateusza 26:9). Jezus nie unieważnia tej troski. Mówi: „Bo ubogich zawsze macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie” (Ewangelia Mateusza 26:11). Ten fragment nie usprawiedliwia obojętności wobec biednych. Ubodzy pozostają w życiu uczniów na co dzień, a ich potrzeby nie znikają. Jezus wskazuje jednak, że gest kobiety miał związek z Jego pogrzebem (Ewangelia Mateusza 26:12). Chwila była konkretna i przypadała na określony moment. Troska o potrzebujących i cześć dla Chrystusa nie muszą być sobie wrogie, choć w tej scenie stanęły obok siebie w ostrym kontraście. Słowa te pokazują, że ludzka potrzeba trwa, a obecność Jezusa wśród uczniów była ograniczona czasem. Kobieta nie zastąpiła troski o ubogich. Uczyniła gest, który Jezus nazwał dobrym uczynkiem (Ewangelia Mateusza 26:10). W tej scenie widać, że Bóg wchodzi w konkretny czas, a potrzeba bliźniego pozostaje, nawet gdy Chrystus jest przy stole.

Słowa Jezusa padają w chwili, gdy Jego śmierć jest bliska. Uczniowie widzą wylany olejek jako stratę i mówią o pomocy ubogim. Jezus nie odrzuca troski o potrzebujących. Przypomina, że ubodzy pozostają pośród uczniów, a Jego ziemska obecność dobiega końca. W następnym zdaniu wyjaśnia, że kobieta namaściła Jego ciało na pogrzeb. Jej czyn otrzymuje znaczenie, którego uczniowie nie dostrzegli. „Bo ubogich zawsze macie u siebie” nie jest usprawiedliwieniem obojętności. Wypowiedź Jezusa nie umniejsza obowiązku troski o tych, którym brakuje środków i bezpieczeństwa. Pokazuje raczej, że są chwile, których nie można odłożyć ani powtórzyć. Miłość przybiera w nich konkretną postać, a nie każdą jej postać da się ocenić wyłącznie przez rachunek użyteczności. W tej scenie spotykają się codzienna odpowiedzialność i wyjątkowa chwila przed śmiercią Jezusa. Ubogi pozostaje obecny w życiu wspólnoty; Jezus zaś mówi o rozstaniu, które nadchodzi. Jak wieczór, który nie znosi dnia, lecz nadaje mu wyraźny kres, ta chwila odsłania wagę obu rzeczywistości. Przyjęcie daru kobiety i troska o ubogich nie muszą sobie przeczyć. Jezus rozpoznaje dobro w jej geście, gdy uczniowie widzą jedynie stratę.