Ewangelia Mateusza 26:10 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 26:10 Jezus zauważa to, co inni pochopnie oceniają. Uczniowie widzą w geście kobiety marnotrawstwo, a Jezus mówi o nim inaczej. Ona nie tłumaczy się i nie broni swojego wyboru, a mimo to jej czyn zostaje przyjęty i obroniony. Gdy oburzenie robi się głośne, Jezus przerywa je jednym pytaniem: „Czemu sprawiacie przykrość tej kobiecie?”. Staje po stronie osoby, która została oceniona. Warto zauważyć, że Jezus nie odbiera uczniom troski o ubogich, bo sam przypomina, że ubogich zawsze mają przy sobie. Chodzi raczej o to, że nie wszystko, co wygląda na rozsądne w oczach ludzi, trafia w sedno. Jezus mówi, że kobieta „spełniła wobec Mnie dobry uczynek”, a więc wartość tego gestu zostaje wskazana w relacji do Niego, a nie w rachunku kosztów. Ten werset zostawia w sercu cichą pociechę. Bóg dostrzega dobro, które nie zostało policzone ani docenione przez innych, i nie pomija go.

W Ewangelii Mateusza 26:10 Jezus nie ocenia jedynie kosztownego gestu; rozpoznaje też, co dzieje się z kobietą, gdy uczniowie nazywają jej czyn marnotrawstwem. Jego pytanie nie dotyczy abstrakcyjnej zasady gospodarowania pieniędzmi, lecz tego, dlaczego sprawiają jej przykrość. Zanim wyjaśni znaczenie namaszczenia, przywraca uwagę osobie, którą ich oburzenie przesłoniło. Uczniowie przedstawiają troskę o ubogich jako argument przeciw temu, co zrobiła kobieta. Jezus nie mówi, że pomoc ubogim jest nieważna. W wersecie 11 uznaje jej trwałą potrzebę, a zarazem podkreśla, że Jego obecność pośród uczniów nie będzie trwała. W wersecie 12 dopowiada, że namaszczenie odnosi się do Jego pogrzebu. W świetle zapowiedzi ukrzyżowania z początku rozdziału gest zyskuje szczególne znaczenie: kobieta oddaje Jezusowi cześć w chwili, gdy zbliża się Jego śmierć. „Dobry uczynek” oznacza tu czyn właściwy i znaczący, choć uczniowie widzą w nim stratę. Fragment nie ustanawia ogólnej zasady, że kosztowność sama czyni dar dobrym. Pokazuje raczej, że osąd czynu wymaga uwzględnienia jego kontekstu, a pozornie słuszne uzasadnienie nie usprawiedliwia krzywdzącego potraktowania człowieka.

Uczniowie zobaczyli marnotrawstwo i wskazali na ubogich. Ich troska o potrzebujących była prawdziwa. Jezus jednak nie przyjął tej oceny. Odpowiedział wprost: „Czemu sprawiacie przykrość tej kobiecie? Spełniła wobec Mnie dobry uczynek” (Ewangelia Mateusza 26:10). W tym wersecie ważne jest także to, czego Jezus nie zrobił. Nie zlekceważył ubogich, bo zaraz potem przypomina, że będą z uczniami na zawsze (Ewangelia Mateusza 26:11). Stanął jednak w obronie kobiety, którą inni osądzili za jej gest. Jej czyn nie stał się przez to gorszy, mimo że z ludzkiego punktu widzenia mógł wyglądać na nierozsądny. Tekst nie mówi, co kobieta myślała, gdy wylewała olejek na Jezusa. Widać jednak, że jej gest był skierowany do Chrystusa, a nie do cudzej oceny. Jezus łączy go z Jego pogrzebem (Ewangelia Mateusza 26:12), więc ten czyn zyskuje sens, który przekracza rachunek kosztów. Ta scena pokazuje, że Bóg widzi dobro, które ludzie potrafią niesłusznie zakwestionować, i że potrafi go bronić.

W Ewangelii Mateusza 26:10 Jezus nie tylko ocenia czyn kobiety. Najpierw zauważa, że uczniowie sprawiają jej przykrość, i staje po jej stronie. Ich rachunek brzmi rozsądnie: olejek można było sprzedać, a pieniądze przeznaczyć dla ubogich. Jezus nie odrzuca troski o potrzebujących. W następnych słowach przypomina, że ubodzy pozostaną wśród nich, podczas gdy Jego obecność w tej postaci jest krótka. Kobieta wylewa na Jezusa kosztowny olejek, a On rozpoznaje w tym dobry uczynek i wiąże go ze swoim pogrzebem. Nie wiadomo, czy ona sama rozumiała cały sens tej chwili. Jezus nadaje jej czynowi miejsce w opowieści o swoim zbliżającym się odejściu. W domu, gdzie inni widzą przede wszystkim stratę, On dostrzega gest miłości, który staje się częścią przygotowania na śmierć. W tej scenie wieczność nie odrywa się od zwyczajnego życia: ma zapach olejku i ciężar czyjegoś niesprawiedliwego osądu. Jezus widzi zarówno kruchość chwili, jak i dobro, które mogłoby zostać zagłuszone. Jego słowa zachowują pamięć o kobiecie i o tym, że miłość okazana Jemu nie była daremna.