Ewangelia Mateusza 16:28 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają tuż po zapowiedzi krzyża i sądu, i to ma znaczenie dla ich brzmienia. Uczniowie stoją blisko Jezusa, a On mówi o czymś, co ma się wydarzyć, zanim niektórzy z nich dożyją śmierci. Chrześcijańskie tradycje rozumieją to zdanie różnie, i warto o tym pamiętać, bo sam tekst nie wskazuje jednoznacznie, o jakie wydarzenie chodzi. Różnice w odczytaniu nie zmieniają jednak napięcia, które w nim zostaje, czyli napięcia między obietnicą a oczekiwaniem. Właśnie to oczekiwanie bywa najcięższe. Czekanie na coś obiecanego potrafi ważyć więcej niż sama wiadomość, bo serce łatwo pyta o czas. Jezus nie podaje daty. Prowadzi słuchających przez całe życie, w którym wierność trwa także wtedy, gdy końca drogi jeszcze nie widać. Zdanie o królestwie nie odbiera sensu codziennym wydarzeniom. Jest w nim cicha nadzieja, że to, co nieznane, ma swojego Pana. Nie chodzi w nim o to, by zagłuszyć pytanie o czas, lecz o to, by w czekaniu nie zgubić Tego, który obiecał.

Słowa Jezusa o tym, że niektórzy obecni nie umrą, „aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w swoim królestwie”, mogą brzmieć jak zapowiedź końca świata za życia uczniów. Kluczowe jest jednak rozróżnienie między pełnym przyjściem w chwale a wcześniejszym, widzialnym objawieniem królewskiej godności Jezusa. Bezpośrednio wcześniej Jezus mówi o Synu Człowieczym, który przyjdzie w chwale Ojca i odda każdemu według postępowania. Wcześniejszy werset łączy więc nadzieję królestwa z powagą sądu i z wezwaniem do naśladowania Jezusa, także przez niesienie krzyża. Obietnica z wersetu 28 zapewnia, że niektórzy uczniowie zobaczą działanie tej królewskiej władzy, zanim umrą. Wielu interpretatorów wiąże te słowa z przemienieniem Jezusa, opisanym w kolejnym rozdziale Ewangelii Mateusza: wybrani uczniowie oglądają tam Jego chwałę. Inni widzą szersze odniesienie do ujawnienia się królestwa w wydarzeniach następujących po zmartwychwstaniu. Tekst nie rozstrzyga tego szczegółowo. Nie należy więc sprowadzać obietnicy do dokładnej daty końca świata. Jej sens jest pewniejszy niż chronologia: królestwo Jezusa stanie się rozpoznawalne jeszcze za życia części słuchaczy.

Ewangelia Mateusza 16:28 zawiera mocne zapewnienie: „Zaprawdę, mówię wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w swoim królestwie.” Chrześcijanie odczytują je różnie. Jedni widzą tu przemienienie Jezusa, inni zesłanie Ducha Świętego, a jeszcze inni przyjście Chrystusa w chwale. Te odczytania warto zachować obok siebie, bo tekst nie rozstrzyga wszystkiego w jednym zdaniu. Werset stoi jednak w bardzo praktycznym miejscu. Poprzedza go wezwanie do zaparcia się samego siebie i wzięcia krzyża, a następuje po nim zapowiedź, że Syn Człowieczy odda każdemu według jego postępowania. Obietnica królestwa nie zwalnia więc z codziennych wyborów, lecz nadaje im kierunek. Człowiek, który wierzy, że Chrystus przyjdzie w swoim królestwie, inaczej układa priorytety w pracy, w domu i w rozmowach. Nie musi znać daty, by wiedzieć, co jest ważne. Wierność widać wtedy w drobnych decyzjach: w uczciwym rozliczeniu, w cierpliwym słowie i w gotowości do przebaczenia. Wiele zależy więc nie od przewidywania czasu, lecz od tego, jak żyje się w świetle obiecanego królestwa. Ten werset ukazuje codzienność jako przestrzeń, w której obecność Króla ma już znaczenie.

W Ewangelii Mateusza 16:28 Jezus zapowiada, że niektórzy spośród stojących przy Nim zobaczą Syna Człowieczego przychodzącego w swoim królestwie, zanim umrą. Słowa te padają po zapowiedzi Jego przyjścia w chwale Ojca i po wezwaniu uczniów do wzięcia krzyża. Królestwo nie jest więc oderwane od drogi, która prowadzi przez wierność i utratę tego, co człowiek próbuje ocalić za wszelką cenę. W chrześcijańskich odczytaniach różnie wskazuje się wydarzenie, w którym ta zapowiedź się spełnia. Sam werset pozostawia jednak ważne zapewnienie: uczniowie nie będą czekać wyłącznie na odległy koniec. Niektórzy z nich ujrzą chwałę Chrystusa jeszcze w swoim życiu. Słowa Jezusa nie obiecują, że ominie ich śmierć ani cierpienie; niosą obietnicę spotkania z rzeczywistością Jego królowania. To zdanie przypomina uchylone drzwi. Przez nie widać, że krzyż i chwała należą do jednej opowieści, choć nie zawsze wiadomo, kiedy i jak ukaże się jej pełny sens. Nadzieja uczniów opiera się na obietnicy Chrystusa, nie na ich zdolności przewidzenia czasu.