Ewangelia Mateusza 13:17 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 13:17 przypomina, że pragnienie potrafi trwać przez całe pokolenia i pozostać bez odpowiedzi. Prorocy i sprawiedliwi tęsknili za tym, co słuchacze Jezusa mogli zobaczyć i usłyszeć, a jednak tego nie doświadczyli. Słowo „pragnęło” niesie w sobie coś z cierpliwego czekania, z wpatrywania się w horyzont, którego jeszcze nie widać. Ci dawni ludzie nie byli obojętni ani leniwi. Byli wierni i właśnie dlatego musieli czekać, nie wiedząc, kiedy ich tęsknota się spełni. Jezus nie lekceważy tej tęsknoty i nie nazywa jej daremną. Mówi o niej jako o części historii Bożego działania i wskazuje na tych, którzy mogą teraz zobaczyć to, na co dawni ludzie patrzyli z daleka. Fragment nie mówi, że uczniowie byli lepsi od proroków, lecz wskazuje, że zobaczyli i usłyszeli dar, który został im dany. W tym zdaniu zostaje też coś spokojnego. Oczekiwanie, które wygląda na przegraną, może być częścią drogi, której całego kształtu nie widzimy.

Jezus mówi o szczególnym przywileju: uczniowie widzą i słyszą to, czego wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło doświadczyć, lecz nie doczekało. Nie oznacza to, że wcześniejsi wierzący rozumieli mniej albo byli mniej wierni. Ich nadzieja kierowała się ku Bożemu działaniu, które w chwili wypowiedzi Jezusa staje się obecne w Jego nauczaniu i misji. W kontekście rozdziału ważna jest różnica między samym słuchaniem a rozumieniem. Tłumy słyszą przypowieści, ale Jezus mówi, że nie wszyscy pojmują ich sens. Uczniowie otrzymują wyjaśnienie, a ich oczy i uszy zostają nazwane szczęśliwymi. Ewangelia Mateusza 13:17 nie przedstawia więc dostępu do Jezusa jako nagrody za wyjątkową przenikliwość. Podkreśla raczej wagę chwili: spełnienie dawnych oczekiwań można rozpoznać, ale nie każdy słuchający naprawdę przyjmuje to, co słyszy. Ten werset łączy ciągłość z nowością. Prorocy i sprawiedliwi należą do historii Bożej obietnicy, a uczniowie są świadkami jej szczególnego odsłonięcia. Ich przywilej nie umniejsza wcześniejszej nadziei; pokazuje, jak wielkie znaczenie ma to, że obietnica staje się teraz słyszalna w słowach Jezusa.

Ewangelia Mateusza 13:17 zaczyna się od słowa „bo”, więc łączy się z poprzednim zdaniem. Uczniowie zostali pochwaleni za to, że widzą i słyszą, a teraz Jezus wyjaśnia, dlaczego ta chwila jest tak wyjątkowa. Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło zobaczyć to, co widzą uczniowie, ale tego nie zobaczyli. Uczniowie nie są tu przedstawieni jako lepsi od dawnych wiernych. Tekst mówi raczej, że to, co się teraz dzieje, było przez wieki oczekiwane. Tęsknota tych ludzi nie poszła na marne, ale była skierowana ku czasowi, którego sami nie doświadczyli. Uczniowie stoją więc w miejscu, do którego wielu wcześniej tylko tęskniło. Dar widzenia i słyszenia nie jest w tym fragmencie samą sprawą zmysłów. Przypowieść o siewcy pokazuje, że samo usłyszenie słowa nie wystarcza, bo ziarno zasiane u kogoś, kto go nie rozumie, zostaje łatwo porwane (Ewangelia Mateusza 13:19). Błogosławieństwo z wersetu 16 wiąże się więc z uważnym przyjęciem tego, co usłyszane, a nie tylko z obecnością przy wydarzeniu.

W słowach Jezusa spotykają się dwa czasy: długie oczekiwanie proroków i sprawiedliwych oraz chwila, w której uczniowie słyszą Jego głos. Wielu pragnęło zobaczyć to, co teraz staje się przed nimi widzialne, i usłyszeć to, co właśnie do nich dociera. Nie chodzi o to, że uczniowie są lepsi od tych, którzy żyli wcześniej. Otrzymali dar bliskości, którego tamci nie zaznali w tej postaci. W Ewangelii Mateusza 13:17 Jezus mówi o tym darze z powagą. Oczy i uszy mogą być otwarte, a jednak serce pozostaje zamknięte. Dlatego szczęście uczniów nie oznacza łatwej drogi ani pełnego zrozumienia od razu. Zaraz potem Jezus objaśnia przypowieść o siewcy: słowo o królestwie może zostać usłyszane, lecz nie zakorzenić się w człowieku. Wieki oczekiwania prowadzą ku temu, co dokonuje się w obecności Jezusa, ale samo usłyszenie nie kończy drogi. Słowo potrzebuje miejsca w sercu, by przynieść owoc. W tym krótkim zdaniu spotykają się więc łaska otrzymania i cicha odpowiedzialność za to, co zostało usłyszane.