Ewangelia Mateusza 13:16 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Lecz szczęśliwe są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą” (Ewangelia Mateusza 13:16) brzmią jak błogosławieństwo wypowiedziane po trudnych słowach o tych, którzy patrzą i nie widzą. Zdanie opiera się na słowie „bo”, które łączy szczęście z tym, że uczniowie naprawdę widzą i słyszą. Jest w tym coś bardzo czułego, bo szczęście zostaje przypisane zmysłom, przez które człowiek dociera do tego, co Bóg czyni w jego życiu. Ewangelia Mateusza 13:17 mówi o wielu prorokach i sprawiedliwych, którzy pragnęli zobaczyć i usłyszeć to, co dostrzegają uczniowie. Tekst nie przekreśla ich tęsknoty. Pragnienie, które nie doczekało się spełnienia, zostaje w Piśmie obok błogosławieństwa jako świadectwo wiernego oczekiwania. Ta para zdań pokazuje, że szczęście nie polega wyłącznie na tym, by wszystko rozumieć, lecz na tym, że oczy i uszy zostały otwarte na to, co Bóg czyni. Taki wzrok bywa cichy i codzienny, a mimo to jest darem. Błogosławieństwo przypomina, że już samo uważne patrzenie na Boże działanie ma w sobie coś z radości.

„Szczęśliwe są wasze oczy, bo widzą” nie znaczy, że uczniowie mają lepszy wzrok niż tłum. W poprzednich wersetach Jezus rozróżnia samo słuchanie i patrzenie od rozumienia: można zetknąć się z Jego słowem, a jednak go nie przyjąć. Szczęście uczniów polega na tym, że dostrzegają w Jezusie i Jego nauczaniu coś, czego wielu słuchaczy nie rozpoznaje. To rozróżnienie nie jest pochwałą wyjątkowej przenikliwości ani powodem do wyższości. Jezus nazywa uczniów szczęśliwymi, a zarazem wskazuje, że prorocy i sprawiedliwi pragnęli zobaczyć to, co oni widzą, i usłyszeć to, co słyszą. Chodzi więc o szczególny przywilej: żyją w czasie, gdy Boże działanie staje się widoczne w misji Jezusa. Kontekst przypowieści o siewcy dopowiada, że samo usłyszenie słowa nie gwarantuje jego zrozumienia. Obraz oczu i uszu obejmuje zatem nie tylko kontakt z nauką, lecz także zdolność rozpoznania jej znaczenia. Błogosławieństwo nie polega na posiadaniu tajemnej wiedzy, ale na dostrzeżeniu, że w Jezusie przychodzi królestwo Boże. Właśnie dlatego Jego przypowieści mogą zarazem odsłaniać prawdę i ujawniać, jak różnie ludzie na nią odpowiadają.

Te słowa padają po wyjaśnieniu, dlaczego Jezus naucza w przypowieściach. Wcześniej opisano ludzi, którzy mają otwarte oczy i uszy, a jednak nie widzą i nie rozumieją. Dlatego słowo „lecz” stoi tak wyraźnie. Szczęście wskazane w tym wersecie nie wynika z tego, że ktoś jest bystrzejszy od innych. Dotyczy tego, że Bóg pozwolił zobaczyć i usłyszeć to, czego wiele pokoleń mogło tylko oczekiwać. W Ewangelii Mateusza 13:17 ta myśl zostaje poszerzona. Prorocy i sprawiedliwi pragnęli zobaczyć to, na co patrzą uczniowie. Dar widzenia ma więc wymiar historyczny i jest czymś, co wcześniej obiecywano, a nie zwykłą okazją. W codziennym życiu może to wyglądać bardzo skromnie. Można sobie wyobrazić kobietę, która w niedzielę słucha czytania z Biblii, a potem przez cały tydzień wraca do jednego zdania przy kuchennym stole. Nie dzieje się nic spektakularnego. Jednak to, co usłyszała, zaczyna zmieniać sposób, w jaki patrzy na swoje dni. Najgłębszy wniosek jest prosty i pozostaje aktualny. Słuch i wzrok stają się błogosławieństwem wtedy, gdy prowadzą do Chrystusa i zostają w sercu, a nie zatrzymują się na samej wiedzy o Nim.

„Lecz szczęśliwe są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą” — mówi Jezus do uczniów, gdy tłum słucha przypowieści, ale nie każdy przyjmuje jej sens. Szczęście, o którym mówi, nie wynika z samego patrzenia i słyszenia. Oznacza dar rozpoznania w słowach Jezusa czegoś więcej niż opowieści: obecności królestwa Bożego i wezwania, które może dotknąć serca. Ten dar nie czyni uczniów lepszymi od innych. Jezus przypomina, że prorocy i sprawiedliwi pragnęli ujrzeć to, co teraz staje się im dostępne. W ich słuchaniu spotykają się więc łaska i długa tęsknota pokoleń. Uczniowie nie mają jeszcze pełnej wiedzy — za chwilę Jezus wyjaśni im przypowieść o siewcy — lecz są blisko Jego słowa i mogą je przyjąć. Można pomyśleć o oknie, przez które wpada światło: samo światło nie jest własnością patrzącego, ale pozwala dostrzec to, co wcześniej pozostawało w cieniu. W tym wersecie Jezus nazywa szczęściem właśnie takie widzenie i słyszenie, które otwierają człowieka na Boże działanie.