Ewangelia Mateusza 12:48 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie zadane w „Ewangelii Mateusza 12:48”, czyli „Kto jest moją matką i którzy są moimi braćmi?”, pada w chwili, gdy Jego matka i bracia stoją na dworze i chcą z Nim rozmawiać. Tekst nie mówi, co czuli ci, którzy czekali na zewnątrz, ale samo to położenie, blisko a jednak poza progiem, jest znane wielu ludziom czekającym na rozmowę. Jezus nie odrzuca rodziny. Wyciąga rękę w stronę uczniów i mówi: „Oto moja matka i moi bracia” (Ewangelia Mateusza 12:49). Zaraz potem wskazuje, kto należy do tej bliskości: ten, kto pełni wolę Jego Ojca, który jest w niebie (Ewangelia Mateusza 12:50). Więź ma tu kształt wspólnego posłuszeństwa, a nie tylko pokrewieństwa. Nie unieważnia to ziemskich więzów, lecz poszerza krąg, który wyznacza wola Ojca. Najbardziej porusza mnie to, że te słowa nie zamykają drzwi przed tymi, którzy zostali na dworze. Padają w obecności tłumu, a więc wobec wszystkich, którzy słuchają. Pytanie o matkę i braci nie zostaje za progiem domu, lecz wybrzmiewa tam, gdzie każdy może je usłyszeć, i w tym widzę nadzieję, że przynależność nie zależy wyłącznie od tego, gdzie ktoś stoi.

Pytanie Jezusa: „Kto jest moją matką i którzy są moimi braćmi?” może zabrzmieć jak odrzucenie rodziny, ale dalsze zdania sceny wyjaśniają jego sens. Jezus wskazuje na uczniów i mówi, że Jego bratem, siostrą i matką jest ten, kto pełni wolę Ojca w niebie. Nie zaprzecza więc więzi z matką i braćmi; odsłania szerszą więź, która nie opiera się na pokrewieństwie. Ważny jest też kontekst: Jezus przemawia do tłumów, a Jego bliscy stoją na zewnątrz i chcą z Nim rozmawiać. W pytaniu nie chodzi o to, że rodzina biologiczna przestaje mieć znaczenie, lecz o to, że nie daje wyłącznego dostępu do Jezusa ani nie określa w pełni, kto należy do Jego wspólnoty. Przynależność wyraża się przez życie zgodne z wolą Boga. To rozróżnienie nie umniejsza rodzinnej miłości. Pokazuje, że wierność Bogu tworzy więź obejmującą ludzi, których nie łączą więzy krwi. Wypowiedź Jezusa jest zarazem zaproszeniem do nowego rozumienia rodziny i wymaganiem: bliskość z Nim wiąże się z posłuszeństwem Ojcu.

Jezus nie odbiera tu nikomu rodziny. Pytanie z Ewangelii Mateusza 12:48, „Kto jest moją matką i którzy są moimi braćmi?”, pada w chwili, gdy Jego Matka i bracia stoją na dworze i chcą z Nim rozmawiać, a ktoś przekazuje Mu tę wiadomość. Odpowiedź przychodzi w następnych wersetach. Słowa „Oto moja matka i moi bracia” wskazują na uczniów siedzących wokół Niego, czyli na tych, którzy są blisko Jego nauki. Ewangelia Mateusza 12:50 wyjaśnia, kto jest w tej rodzinie. Miarą bliskości jest pełnienie woli Ojca, który jest w niebie. To posłuszeństwo wobec Bożego zamysłu wiąże ludzi w rodzinę Jezusa. Może to dotyczyć kogoś, kto po latach wraca do domu rodzinnego i odkrywa między sobą a najbliższymi dystans. Taka więź nie zawsze da się odbudować od razu. Słowa Jezusa mogą jednak otworzyć miejsce dla ludzi, których wcześniej się nie brało pod uwagę. Słowa Jezusa nie pomniejszają więzów krwi. Stawiają je na trwałym fundamencie i pokazują, że Boża rodzina jest szersza niż dom, w którym ktoś się wychował.

Pytanie Jezusa: „Kto jest moją matką i którzy są moimi braćmi?” pada, gdy Jego matka i bracia stoją na zewnątrz, pragnąc z Nim rozmawiać. Nie jest to zaprzeczenie więzi rodzinnej. Chwilę później Jezus wskazuje uczniów i mówi o tych, którzy pełnią wolę Ojca w niebie. Otwiera w ten sposób szersze rozumienie bliskości: zakorzenione nie tylko w pochodzeniu, lecz także w odpowiedzi na Boga. W tej scenie słowo „kto” nie zamyka drzwi przed rodziną. Rozsuwa granice wspólnoty. Więź z Jezusem nie opiera się na uprzywilejowanym dostępie, lecz na życiu zwróconym ku woli Ojca. Nie chodzi o bezbłędność ani o zasługę, ale o przynależność, która wyraża się w posłuszeństwie. Można zobaczyć tu uczniów zgromadzonych wokół Jezusa jak rodzinę, której wspólnym domem jest słuchanie Boga. Dla człowieka stojącego na zewnątrz tej sceny pozostaje nadzieja, że wejście do tej więzi nie zależy od nazwiska ani miejsca. Jezus nazywa rodziną tych, którzy należą do Ojca przez pełnienie Jego woli.