Ewangelia Mateusza 12:35 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 12:35 Jezus posługuje się obrazem skarbca, czyli miejsca, w którym coś się gromadzi i przechowuje. Mówi: „Dobry człowiek z dobrego skarbca wydobywa dobre rzeczy, zły człowiek ze złego skarbca wydobywa złe rzeczy”. Wypowiedź pojawia się w rozmowie o owocu drzewa i o ustach, czyli o tym, co na zewnątrz staje się widoczne. Uwaga spoczywa więc na tym, co z tych skarbów wychodzi. Ten obraz porusza, bo w sercu gromadzi się znacznie więcej niż przemyślane myśli. Są w nim wspomnienia, dawne zranienia, nadzieje i lęki, których człowiek często nie zauważa, dopóki nie wypłyną w słowie albo w zachowaniu. Słowa zdradzają wtedy zawartość serca, nawet jeśli wcześniej była ukryta. Jest w tym coś poważnego, ale też coś łagodnego. Nie chodzi tu o ocenę jednego dnia, lecz o to, co przez lata zostało złożone w sercu. Obraz skarbca przypomina, że to, co wypowiadamy, ma swoje źródło głębiej, w miejscu, które Bóg zna lepiej niż my sami.

Obraz skarbca w Ewangelii Mateusza 12:35 łączy wnętrze człowieka z tym, co staje się słyszalne i widzialne w jego postępowaniu. Jezus nie mówi tu o pojedynczym przejęzyczeniu, lecz o słowach wyrastających z tego, czym serce jest przepełnione. Tuż wcześniej zestawia dobre i złe drzewo z jego owocem, a zaraz potem przypomina, że ludzie odpowiedzą za bezużyteczne słowa. Wypowiedź ma więc poważny wymiar moralny: słowa ujawniają, ku czemu człowiek skłania się w głębi. W tym kontekście Jezus zwraca się ostro do tych, którzy potrafią nazywać zło dobrem, a działanie Bożego Ducha przypisują złu. Ich problem nie polega na braku religijnego języka, lecz na rozdźwięku między tym, co rozpoznają, a tym, co mówią. Skarbiec nie jest zatem obrazem samej wiedzy ani deklarowanych intencji; jego zawartość ujawnia się w owocach. Werset nie zachęca do pochopnego osądzania każdego zdania ani do udawania, że człowiek sam potrafi oczyścić własne serce. Pokazuje raczej, że mowa nie jest obojętna: może odsłonić dobro lub zło, które człowiek pielęgnuje. Odpowiedzialność za słowa wyrasta z odpowiedzialności za serce.

Jezus mówi tu o skarbcu, czyli o tym, co człowiek gromadzi w sercu. Oto słowa z Ewangelii Mateusza 12:35: „Dobry człowiek z dobrego skarbca wydobywa dobre rzeczy, zły człowiek ze złego skarbca wydobywa złe rzeczy”. Obraz jest prosty, ale zostawia poważne pytanie o to, co w człowieku dojrzewa z dnia na dzień. Skarbiec rzadko widać od razu. Ujawnia się dopiero wtedy, gdy przychodzi presja. Można sobie wyobrazić kobietę, która od miesięcy pielęgnuje urazy wobec bliskiej osoby, a w trudnej chwili rzuca ostrym słowem, mimo że chciała być łagodna. Można też pomyśleć o mężczyźnie, który w pracy przez lata przyzwyczajał się do drobnych nieuczciwości i w kryzysie sięga po nie bez wahania. Taki wynik rzadko bierze się z jednej decyzji. Wyrasta z tego, co wcześniej zostało zgromadzone. Kontekst w Ewangelii Mateusza 12:34 wiąże to z sercem: z obfitości serca mówią usta. Jezus nie opisuje więc chwilowego nastroju, lecz trwały zasób wnętrza. Zmiana zaczyna się zatem wcześniej niż w rozmowie, bo dotyczy tego, czym człowiek się karmi i jakie wartości pozwala sobie utrwalać.

W Ewangelii Mateusza 12:35 Jezus mówi o słowach jako o tym, co człowiek wydobywa ze skarbca serca. Nie chodzi o pojedyncze potknięcie, które miałoby na zawsze określić czyjąś wartość. W sąsiednich wersetach Jezus odpowiada faryzeuszom, którzy oskarżają Go i Jego uczniów; odsłania, że mowa może ujawniać głębsze nastawienie, nawet gdy przybiera pozór religijnej troski. Skarbiec jest obrazem tego, co gromadzi się we wnętrzu: miłosierdzia albo pogardy, prawdy albo przewrotności. To, co zostaje w nim zachowane, z czasem znajduje drogę na zewnątrz. Słowo wypowiedziane nad głodnym człowiekiem może przynieść ulgę; osąd, który nie chce widzieć jego potrzeby, może odsłonić zatwardziałość. Ten obraz nie służy do wydawania szybkich wyroków o innych. Jezus kieruje uwagę ku odpowiedzialności za własną mowę. Nie jest ona błahym dodatkiem do życia: w dalszych słowach mówi o rozliczeniu z bezużytecznych słów. Przed Bogiem liczy się więc nie tylko to, co brzmi poprawnie, lecz także dobro, które naprawdę zasila wypowiedź. Serce, z którego płynie miłosierdzie, zostawia w świecie ślad dobra.