Ewangelia Mateusza 12:33 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 12:33 mówi o drzewie i owocu, ale za tym prostym obrazem kryje się coś bardzo bliskiego ludzkiemu sercu. Jezus stawia sprawę jasno: albo uznajcie, że drzewo jest dobre, a wtedy jego owoc jest dobry, albo uznajcie, że jest złe, a wtedy owoc jest zły. Owoc nie pojawia się przypadkiem, wyrasta z tego, co dzieje się w korzeniu i pniu. W dalszych słowach Jezus dodaje, że z obfitości serca mówią usta (Ewangelia Mateusza 12:34), więc to, co wypowiadamy, staje się widocznym znakiem tego, co w nas żyje. Serce zatrzymuje się przy tym, że owoc zdradza to, co rośnie w środku. Werset nie mówi jednak, że jedna gorzka chwila przekreśla całe drzewo. Pokazuje raczej, że słowa, zwłaszcza te wypowiadane w gniewie, w strachu czy w bólu, często ujawniają to, co długo nie miało ujścia. Taka prawda o sercu nie musi być wyrokiem, może być świadectwem tego, że coś w nim wciąż domaga się uwagi. W tym obrazie jest także cicha pociecha. Jeśli owoc pokazuje, co żyje w korzeniu, to nawet przy słabym plonie nie znika to, co w drzewie zostało zasadzone.

W Ewangelii Mateusza 12:33 Jezus posługuje się prostym obrazem: jakość drzewa ujawnia się w jego owocach. Wypowiada te słowa w ostrym sporze z przeciwnikami, a zaraz potem mówi o słowach płynących z obfitości serca. Obraz drzewa i owocu dotyczy więc nie tylko widocznych czynów, lecz także tego, co ujawnia mowa człowieka. Kluczowe rozróżnienie przebiega między pozorem a trwałym świadectwem życia. Pojedyncze słowo lub czyn może zostać źle odczytany; owoc oznacza raczej dostrzegalny wyraz tego, co człowieka napełnia. W dalszej części Jezus podkreśla odpowiedzialność za wypowiadane słowa, dlatego nie są one błahym dodatkiem do wiary. Mogą ujawniać, czy serce skłania się ku dobru, czy od niego odchodzi. Nie jest to jednak zachęta do pochopnego wydawania wyroków o innych na podstawie jednego potknięcia. Jezus piętnuje tutaj postawę, która w obliczu Jego działania nazywa dobro złem. Jego obraz ostrzega przed rozdzielaniem tego, co wewnętrzne, od tego, co widoczne: słowa i czyny nie tworzą całej prawdy o człowieku, ale mogą ją wiarygodnie odsłaniać.

Ten werset jest krótki, ale bardzo konkretny. Jezus nie pyta, co człowiek o sobie myśli. Patrzy na owoc, bo to on pokazuje, jakie jest drzewo. Słowa „Albo uznajcie, że drzewo jest dobre, wtedy i jego owoc jest dobry, albo uznajcie, że drzewo jest złe, wtedy i jego owoc jest zły” stawiają sprawę jasno. Nie ma tu miejsca na połowiczność. Owoc wyrasta z tego, czym drzewo jest, i dlatego nie da się udawać innej natury. Warto zobaczyć, jak ten obraz łączy się z dalszym tekstem. W tym fragmencie, zaraz po słowach o bluźnierstwie przeciw Duchowi Świętemu, w Ewangelii Mateusza 12:34 Jezus mówi, że z obfitości serca mówią usta. Słowa są więc owocem, który ujawnia to, co dzieje się wewnątrz. W codziennym życiu widać to bardzo wyraźnie. Pracownik, który po cichu podcina kolegów, nie zmieni tego jednym dobrze brzmiącym przemówieniem. Ktoś, kto konsekwentnie mówi prawdę w drobiazgach, pokazuje swoje wnętrze, nawet gdy nikt tego nie zauważa. Sam werset nie opisuje, jak drzewo staje się dobre. Mówi jednak, że prawda o drzewie wychodzi na jaw w owocach, a owoce pojawiają się wcześniej, niż nam się wydaje.

W słowach o drzewie i owocu Jezus odsłania związek między tym, co ukryte, a tym, co widoczne. Zaraz potem mówi, że usta wypowiadają to, czym napełnione jest serce. Owocem nie jest więc pojedyncza pomyłka ani starannie dobrana deklaracja, lecz świadectwo życia, które z czasem staje się dostrzegalne. W tym fragmencie chodzi także o powagę osądu. Słuchacze Jezusa nie mogą bez końca nazywać złem tego, co jest dobre, i oczekiwać, że ich własne słowa pozostaną bez znaczenia. Jezus przypomina, że słowa odsłaniają wnętrze człowieka, a w dniu sądu nie będą obojętne. Nie jest to zaproszenie do łatwego potępiania innych. Drzewo poznaje się po owocu, ale ludzkie serce nie jest otwartą księgą dla każdego obserwatora. Jest w tym obrazie także nadzieja: to, co dobre, może wyrastać z dobrego skarbca serca. Nie chodzi o bezbłędność, lecz o prawdę życia zwróconego ku Bogu. Owoc nie tworzy drzewa; ujawnia, czym ono żyje. Słowa i czyny mają zatem wagę wieczną, bo pokazują, ku czemu serce naprawdę się skłania.