Ewangelia Mateusza 12:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment zaczyna się od człowieka, który nie zabiera głosu. Jest w synagodze z uschłą ręką, a wokół niego toczy się rozmowa o tym, czy wolno mu pomóc. Ewangelista zapisuje, że zadano pytanie, by móc Go oskarżyć: „Czy wolno uzdrawiać w szabat?”. Jego potrzeba zostaje w tle, a na pierwszy plan wysuwa się spór o prawo. Takie chwile są dobrze znane. Gdy cierpienie staje się tematem cudzych dyskusji, człowiek może czuć się jak ktoś, o kim się mówi, a nie jak ktoś, z kim się rozmawia. Jezus nie odpowiada wprost. Pyta o owcę, która wpadła do dołu, i zauważa, że człowiek jest o wiele ważniejszy od owcy. Dopiero potem zwraca się do chorego słowami: „Wyciągnij rękę”. Ta prośba nie rozstrzyga sporu, a jednak przywraca człowiekowi jego miejsce w tej rozmowie. Scena pokazuje, że cierpiący nie musi czekać, aż spory o zasady się skończą, by usłyszeć, że jego potrzeba ma znaczenie. W tym fragmencie to on staje się centrum, a nie przedmiotem zarzutu.

Uschnięta ręka człowieka i pytanie o szabat stoją w tym wersecie obok siebie, ale uwaga rozmówców skupia się na Jezusie. Nie pytają po to, by zrozumieć, co wolno czynić; Ewangelista wyjaśnia, że chcą znaleźć podstawę do oskarżenia Go. To ważne rozróżnienie: pytanie może brzmieć jak prośba o wyjaśnienie, a w rzeczywistości służyć zastawieniu pułapki. Scena nawiązuje do wcześniejszego sporu o uczniów zrywających kłosy w szabat. W odpowiedzi Jezus wskazał, że miłosierdzie i dobro nie stoją w sprzeczności z Bożym prawem. Tutaj ten spór nabiera konkretnego wymiaru: obok dyskusji o granicach dozwolonej pracy znajduje się człowiek z niepełnosprawną ręką. Jego obecność odsłania stawkę pytania, zanim padnie odpowiedź Jezusa. Nie należy więc czytać tego wersetu jako prostego odrzucenia szabatu. W kolejnych słowach Jezus uzasadnia czynienie dobra w szabat i uzdrawia człowieka. Mateusz pokazuje raczej konflikt między prawem interpretowanym bez miłosierdzia a dobrem, które prawo ma chronić. Spór dotyczy nie tylko tego, co wolno, lecz także tego, czy człowiek w potrzebie pozostaje w centrum religijnego rozeznania.

Zapytali Go, by móc Go oskarżyć: „Czy wolno uzdrawiać w szabat?” (Ewangelia Mateusza 12:10). Pytający nie szukają odpowiedzi, lecz powodu do zarzutu. Człowiek z uschłą ręką pojawia się w tej scenie jako ktoś, o kim się rozmawia, a nie ktoś, kto ma głos. Odpowiedź Jezusa przychodzi dopiero w kolejnych wersetach. Najpierw przypomina, że w szabat ratuje się owcę, która wpadła do dołu (Ewangelia Mateusza 12:11). Potem stwierdza: „Tak więc wolno w szabat czynić dobro” (Ewangelia Mateusza 12:12). Dopiero wtedy mówi do mężczyzny: „Wyciągnij rękę” (Ewangelia Mateusza 12:13). Ten porządek jest pouczający. Prawo szabatu służy życiu, a spór o przepisy nie może zasłonić człowieka. Jezus nie rozstrzyga kwestii w oderwaniu od konkretnego cierpienia. Odwołuje się do słów z Ewangelii Mateusza 12:7: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Miłosierdzie staje się tu miarą tego, co zgadza się z wolą Boga. Scena pokazuje dwa sposoby patrzenia na tego samego człowieka. Jedni widzą w nim okazję do sporu, drudzy widzą jego rękę, która potrzebuje uzdrowienia.

W centrum Ewangelii Mateusza 12:10 stoi człowiek, którego uschła ręka mogłaby łatwo stać się jedynie argumentem w sporze. Pytanie o uzdrawianie w szabat nie pada jednak z troski o niego. Ewangelista mówi, że zadano je Jezusowi, by móc Go oskarżyć. Cierpienie człowieka zostaje wciągnięte w pułapkę. Jezus widzi więcej niż spór o granice szabatu. W dalszych słowach wskazuje na owcę ratowaną z dołu i przypomina, że człowiek jest ważniejszy niż zwierzę. Dobro nie staje się niewłaściwe przez to, że przypada na dzień odpoczynku. Wcześniej przywołane słowa o miłosierdziu odsłaniają miarę, według której należy rozumieć świętość. Jest w tym cicha, lecz stanowcza prawda: Bóg nie gubi osoby pośród religijnych rozważań. Ręka pozostaje uschła w chwili, gdy pada pytanie, ale człowiek nie jest dla Jezusa przykładem ani narzędziem. W kolejnych wersetach Jezus go uzdrawia. Szabat ukazuje wtedy swój sens jako czas, w którym miłosierdzie nie zostaje odłożone na później, lecz staje się konkretnym dobrem.